ERLABELTZEKO PUNTA ETA LARRUNARRI: ESKUINEKO KANALAREN ESKUIN ADARRETIK, 200 m, PD/M2/II+. 2023/02/25

Traductor al catalá, galego, castellano, english traslator, traducteur française.

- Baina mendira joaten zarenean beti joango zara norbaitekin, ez?
- Ez, bakarrik joatea ere gustatzen zait.
- Eskalatzera ez, ezta?
- Eskalatzera ere bai.
- Eta zerbait gertatzen bazaizu?
- Bakarrik edo lagunekin, mendian zerbait gertatu behar zaidala pentsatuko banu ez nintzen mendira sekula joango, ez duzu uste?

Ez dituzue inoiz mota honetako elkarrizketak izan?

Mendia bakarka modu intimo batean bizitzen da, modurik intimoenean ziurrenik. Eta ez naiz eskalada bakarti batetaz bakarrik ari. Egunsenti batez gozatzeko basoaren ilunpean bakarka ibiltzea bizipen liluragarria da. Zentzumenak zorrozten dira eta inguratzen zaituenari arreta berezi bat jartzen diozu, baita sentitzen duzun guztiari ere, oraina intentsitatez bizitzera eramanez. Eta intentsitate hau erabatekoa izatera iritsi daiteke arriskuaren mamua, txikia bada ere, zure inguruan dantzan badabil, zentzumenak are eta gehiago zorrozten direlako. Muturreko egoeratan, gorputzetik kanpoko esperientziak izan dituzten alpinisten kontaketak ugariak dira. Muturreko egoera hauek izan daitezke behar bada modurik sakonena mendia bakarka intentsitate osoz bizitzeko. Ez gaizki ulertu, ez naiz muturreko egoerak bakarka bizitzearen aldeko apologiarik egiten ari, mendia modu indibidualista batean bizitzearen aldeko apologiarik egiten ari ez naizen bezala. Bakarkako bizipena intimoena izan daiteken arren, partekatua denean aberastu egiten da, bizipen bera beste batzuekin bizi izan bada batez ere; horren zalantzarik ez daukat eta hori da mendiak irakatsi didan gauzetako bat.

Erlabeltzeko Punta eta Larrunarriko gailurraren arteko hormak aukera ederra eskaintzen du negu giroan bakarkako eskaladak egiteko, hemengo bideak, oro har, bertikalak ez direlako eta piolet eta kranpoiekin belar eta lurrean trakzionatzeko aukera ematen dutelako.

Erlabeltzeko Puntako Eskuineko kanalak “Y” erraldoi baten itxura dauka, Ausa Gaztelutik begiratzen dugunean oso nabarmen ikusten dena. Bere oinera hurbiltzerakoan aldiz, “Y” hau ez da hain nabarmena; izan ere, eskalatzen den bakoitzean, kanalak “Y”-ren ezker adarra (edo adar nagusia) eskalatzera eramaten zaitu, bietatik nabarmenen eta mehartuena hau delako.

Urteak ziren “Y” horren eskuin adarra eskalatzea amesten nuela eta amets hau are eta gehiago handitu zitzaidan “Hurbidea” bidea eskalatu nuenean, zeharka begiratzen joan bainintzaion izan zitezkeen zailasunak neurtu nahian. Egun hartan ikusi nuena ikusita, izango nuen lehen aukeran eskuin adar hau eskalatzen saiatuko nintzela zin egin nion nire buruari.

Otsailaren azken larunbata argitu zenerako Aralarrek eta Aizkorrik elur geruza berri bat zuten, egun pare bat lehenago pilatutakoa. Aizkorrin elurra oraindik eraldatu gabe topatuko nuela pentsatuz, nire itxaropen osoa Larrunarrin jarri nuen, zain nengoen aukeraren unea iritsi zela pentsatuz. Gainera, oraingoan Leku eta Asierren konpainia izango ez nuenez, aukera paregabea izango nuen bakarkako esperientzia berri bat bizitzeko.

Larrunarri 2023ko otsailaren amaieran. Itxura ederra zuen, etxetik ikusita behintzat.

BIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 200 metro inguru Erlabeltzeko Puntako gailurrera arte. Adarrak luzera honen erdia izango du gutxi gora behera.
- Luze kopurua: Sokarik gabe eskalatu nuen.
- Nork irekia: Ez dut honen inguruko daturik aurkitu.
- Zailtasuna: PD/M2/II+.Erlabeltzeko punta eta Larrunarriren arteko gandorrean kontu handiz ibili beharko dugu, elurra biguna badago batez ere. Elur asko dagoenean Larrunarriko gailurrera iristeko bere ipar-hormara pasatzea da gomendagarri eta seguruena.
- Orientazioa: Hego-mendebaldea.
- Ura: Larraitzen hartu daiteke, baita Larrunarriko ohiko bidean dagoen Oria iturrian ere.
- Hurbilketa: Larrunarrira doan ohiko bidea hartuko dugu. Langa bat pasa ondoren dagoen pinudia amaitzen den lekuan ohiko bidea utzi eta zelaian gora hasiko gara hormara zuzenduz. Kotxea uzten den lekutik bidearen oinera ordu eta laurden inguru pasako dugu. Bigarren aukera bat "Tximista" bidetik igotzea da eta, luzeagoa bada ere, bideak arrasto ona badu gutxiago nekatuko gara.
- Jaitsiera: Larrunarrira iristen den ohiko edozein bidetik. Negu giroan biderik eroso eta azkarrena "Tximista" izaten da.
- Eramandako materiala: Bi piolet, kranpoiak eta kaskoa.
- Eskalada-bidea eskalatzeko pasatako denbora: Ordubete eskas Larrunarriko gailurrera arte, atsedenaldiak zenbatuz.
- Ibilbide osoa betetzeko pasatako denbora atsedenaldiak zenbatuz: Kotxetik kotxera lau ordu inguru lasai ibilita eta atsedenaldiak zenbatuz.


BIDEAREN KROKISA

Igoeraren kokalekua eta nondik norakoak (puntu gorriz). Puntu urdinez, Eskuineko kanala.

Krokis zehatza.

DESKRIBAPENA

A zer nolako ezuste tristea kanalak dauden hormara hurbildu nintzenean eta elurra eskasa eta biguna zegoela ikusi nuenean. “Arrastrakulos” kanaleko irtenguneetako belarra agerian zegoen, elurrik gabe biluzik, baita bere eskuin eta ezker adarrak ere.

Hormaren egoera tristea.

Eskuineko kanalera gerturatu nintzenean egoera ez zen hobetu; elur eskasak bigun jarraitzen zuen: “joerrrrrrrrrrr!!!!!!”.

"Eskuineko kanalera gerturatu nintzenean egoera ez zen hobetu...".

Zer egin pentsatzen hasi nintzen: goraka jarraitu? "Tximista" bideraino joan eta bertatik igo? Zalantza une hauek ez ditut gogoko, erabaki bat hartzen den bitartean denborak aurrera alferrik jarraitzen duela iruditzen zaidalako; eta honek, negu giroan behintzat, eragin handia izaten du, elurra elementu aldakor bezain ezegonkorra delako. Azkenean piolet eta kranpoiak atera, kaskoa jantzi eta igotzen hastea erabaki nuen, Eskuineko kanala bai elurrarekin baita elurrik gabe ere behin baino gehiagotan igota nuenez, baldintzak edozein izanda ere goitik ateratzeko arazo handirik izango ez nuela pentsatuz.

Aurreko argazkia gertuago. Puntu gorriz eskuineko adarra ikusi daiteke, puntu zuriz aldiz, Eskuineko kanala.

Eskuineko kanalaren lehen metroetan elurra biguna zegoen arren, ez nuen arazorik izan hasieran dauden irtengune motzak igotzeko. Nire preokupazio bakarra tarteka topatzen nituen harkaitzekin kranpoietan arrastorik ez egitea zenez, igoera patxada osoz hartu nuen, piolet eta kranpoien puntak non eta nola jarri ongi erabakitzeko denbora lasai hartuz.

Eskuineko kanalaren lehen irtenguneak. Puntu gorriz, jarraituko nuen ibilbidea.

Berehala iritsi nintzen eskuin adarretik jarraitu nahi banu hartu behar den bidegurutzera, pitzadura zabal batez bitan erdibituta dagoen harkaitz handi bat, ezkerretik jarraituz gero Eskuineko kanalaren lehen irtengune tentea osatzen duena. Zalantzen dantza hasi zen martxan berriro ere: bide ezagunetik? Bide ezezagunetik? Oraingoan ez nengoen prest denbora alferrik galtzeko eta, hartuko nuen erabakia hausnartu gabe egia esan, harkaitzaren azpian dagoen belar arrasto estuaren gainean oreka mantenduz, Eskuineko kanala utzi eta eskuin adarra eskalatzen hasi nintzen, ausardiaz baino kuriositatez betea.

Argazkian ikusten den pitzadura zabaleko harkaitz-plaka hori da bidegurutzea adierazten duena. Eskuinera doan elur-arrastotik jarraitu nuen.

Lehen metroetan atentzioa deitu zidana harkaitz-plaken artean dagoen belar eta lurraren azpian harkaitzik ez topatzea izan zen, eskalada asko erraztuz. Igoera ere, tentea izanda, espero nuena baino etzanagoa zela iruditu zitzaidan lehen metro hauetan.

Eskuin adarrean topatu nuen lehen irtengunea. Harrigarria dirudien arren, belarraren azpian ez nuen harkaitzik topatu.

Metroak irabazten nituen heinean elurraren baldintzak zertxobait hobetu ziren, baita elurraren azpiko lurraren gogortasuna ere, piolet eta kranpoien puntekin egindako trakzioa hobetuz. Hasierako kontzentrazioa galdu gabe eskalatzen nindoan, lehen metroetan bezala, atentzio osoa piolet eta kranpoien puntak jarriko nituen lekuetara eramanez. Kontzentrazioa mantentzeko, eskalada jolas matematiko baten modura hartu nuen: puntek harkaitza topatzen ez bazuten puntu bat, puntek harkaitza topatzen bazuten aldiz, -1 puntu. Konturatu nintzenerako adarraren erdia baino gehiago eskalatuta nuen jada.

Konturatu nintzenerako adarraren erdia baino gehiago eskalatuta nuen jada.

Irtengune motz eta erraz bat eskalatu ondoren (M2/II+), ziurrenik adarrak duen irtengunerik tenteena, adarraren amaiera adierazten duen ezproi nabarmenaren oinera iritsi nintzen.

Azken irtengunea eskalatu ondoren behera egindako argazkia.

Adarren amaieratik gora egindako argazkia. Ezkerrean ezproi nabarmena ikusi daiteke.

Hemendik gora, “Hurbidea” eskalatu nuenean gertatu zitzaidan bezala, ezproiaren itzaletik ahalik eta gertuen mantentzen saiatu nintzen, bertan baitzegoen elurrik gogorrena.

Ezproiaren itzaletik mantentzen.

Eguzkiak bigundutako elurretik ihes egin nahian, ezproiaren gainetik ezker aldera zeharkatu eta, berriro ere itzalpean, ahal izan nuen tarte luzean elur gogorrenetik igotzen jarraitu nuen, eguzkiak osorik argitzen zuen gandorrera iritsi nintzen arte.

Eguzkira irten aurretik behera egindako argazkia. Ezproia dagoeneko oso behean geratu da.

Elur bigunak estalitako zulo batzuetan estropezu egin ondoren Erlabeltzeko Puntako gurutzearen azpira iritsi nintzen, zeinari gauean sortutako izotz arrasto fin batek eguzkiaren indarrari desafio eginez oraindik eusten zion.

Erlabeltzeko Puntako gurutzea.

Oraindik ez nekien, baina ordu erdi eraman zidan kanalaren oinetik Erlabeltzeko Puntara iristea. Kontzentratuta eskalatzeak daukana horixe da, denboraren nozioa erabat galtzen dela. Begiak itxita, eguzkiaren izpiei aurpegia zuzenduz, berdin zitzaidan zein ordu zen, baita Larraitzera itzultzeko zenbat denbora beharko nuen ere. Dugun denbora izan daiteke partekatu dezakegun altxorrik preziatuena eta gure erabaki eta eskubidea izan beharko litzateke non eta norekin partekatu nahi dugun bizitzeko eman zaigun denbora mugatu hau. Azken finean denbora partekatzen dugun bakoitzean bizitza ere partekatzen dugu eta, denbora da hain garrantzitsua, lanean aritzen garen denboragatik dirua jasotzen dugula.

Neguan Erlabeltzeko Punta eta Larrunarriren arteko gandorretik eskalatzen jarraitzen dudan bakoitzean, zeharo ezberdinak diren bi munduen arteko mugatik murgiltzen ari naizen sentsazioa izaten dut; argitasun eta iluntasunaren mundua, Eros eta Thanatos, Yin-a eta Yang-a. Eskuineko oina eguzkiak bigundutako elur hezea zapaltzen zihoan bitartean, ezker oina itzalpean mantentzen zen konpaktatu gabeko elur hautsa zapaltzen zihoan. Eta honek beti gogorazten dit Larrunarriko gailurrera iritsi arteko hamabost minutuetan kontzentrazioa ez dela sekula galdu behar, ipar horma aldera eroriz gero tamalez azken erorikoa izan daitekelako.

Erlabeltzeko Punta eta Larrunarriren arteko gandorrean. Argazkian ireki nuen arrastoa ikusi daiteke.

Berriro ere piolet eta kranpoien puntak ongi kokatzeko kontzentrazioa mantenduz ez nuen zailtasun handirik izan Larrunarriko puntara iristeko eta, mendi honetan beti gertatzen zaidan moduan, gailurrera iristearekin batera bakardadea eta ixiltasuna amaitu ziren. Honetaz aparte, beti irribarre eragiten didate gailurrean dauden batzuen begiradak, zeintzuk espaziotik etorritako astronauta bati moduan begiratzen nauten, bi piolet eta kranpoiekin bat-batean agertu den tipo hori galduta egongo balitz bezala, jejeje.

Gailurrean argazkiak egiteko punta okupatzen zutenen intimitatea errespetatu nahian, puntaren izkina batera joan eta eskaladako trasteak jasotzen hasi nintzen. Barratxo energetiko bat jaten ari nintzela, eskuin adarra Eskuineko kanala baina errazagoa dela iruditu zitzaidan, belar eta lur gehiago duenez, piolet eta kranpoien trakzioa errazten delako. Pena topatu nituen baldintzak.

Erlabeltzeko Punta eta Larrunarriren arteko gandorra Larrunarriko gailurretik ikusita.

- ¿Cómo estaba la nieve? – Galdetu zidan hurbildu zitzaidan bikoteko mendizaletako batek.
- Muy blanda – erantzun nion -, pero por lo menos he podido hacer algo.
- Nosotros estuvimos la semana pasada en el Aitzgorri y muy bien.

“Aitzgorri” hitza entzun nionean tentsioa igotzen hasten zitzaidala sentitu nuen, baita begietako batean dardara bat ere: “Jesus, Maria eta Jose, oraindik Aitzgorri hitza erabiltzen duenik badago?”, pentsatu nuen arnasestuen artean:

- Nosotros también anduvimos por allí y muy bien también – erantzun nion iktus bat eman aurretik, jejeje. Arnasa sakon hartuz, gailurra berehala utzi nuen.

Urrun ikusten nituen Aizkorriko kanalei begirik kendu gabe jaitsi nintzen "Tximista" bidetik. Ez nuen Larrunarrira etortzearekin asmatu eta beharbada Aizkorrin elurraren baldintzak bestelakoak izango ziren. Baina hori hurrengo asteburura arte ez nuen jakingo, igandetik hasita egun batzuetarako eguraldi aldaketa iragarrita zegoelako, elurte berri bat tarteko. Mendiaren egoera zorionez ez dago gure esku eta baldintzak datozen moduan ahalik eta hobekien onartzean datza gakoetako bat, bizitzan gertatzen zaizkigun egoera askorekin gertatzen den moduan.

"Tximista" bidean behera, Ausa Gaztelu eta Aizkorriko kanalak.

ERLABELTZEKO PUNTA ETA LARRUNARRI: "HURBIDEA" BIDEA, 100 m, PD/M2/III-. 2023/02/04.

Traductor al catalá, galego, castellano, english traslator, traducteur française.

Larrunarriko hego-mendebaldeko horma jolastoki ederra da negu giroan piolet eta kranpoiekin jolasteko, horren adibiderik garbiena Mikel Saez de Urabain ordiziar alpinistaren “non stop eskalada” blogean azaldutako zailtasuneko bideak, Eskoziako Ben Nevis mendia gogorarazten gaituztenak. Zailtasuneko bide hauetatik aparte, sasi-eskalatzaileak garenok badugu gure txokoa ere, Erlabeltzeko Punta eta Larrunarriko gailurraren arteko horman batez ere. Hemengo bideak, oro har, ez dira hain bertikalak baina bai nahikoak alpinista izan nahiaren gosea asetzeko.

Honen adibide “Hurbidea” bezala izendatu dudan bidea. Bide honi begia botata nion aspaldi, baina era berean errespetua nion, bertan zer topatuko nuen ez nekielako. Hala ere, Mikelen blogean bide honen inguruko erreferentziarik ez dagoenez, bide “erraza” izan zitekela uste nuen. Baina zenbaterainoko erraza? Eskalatzen saiatzen ez banu ez nuen sekula jakingo.

Izena bidea ia bere osotasunean tapizatzen duten zuhaitzengatik (hurritzak horietako batzuk) bururatu zitzaidan “ur” eta “hur” (hurritzengatik) hitzen arteko jolasa egin nahian.

OHARRA: Bideak hain nabarmena izanda beharbada beste izen bat izango du; hala izango balitz eskertuko nuke esatea, nik emandakoa gustu handiz dagokion izenagatik aldatzeko.

BIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 100 metro inguru bidearentzat. Erlabeltzeko Puntara iristeko beste 100 metro inguru izango dira.
- Luze kopurua: sokarik gabe eskalatu nuen bidea da.
- Nork irekia: Honen inguruko daturik ez dut topatu baina litekeena da aurretik eskalatuta egotea.
- Zailtasuna: PD/M2/III- kanalaren amaiera arte. Kanalaren amaieratik Erlabeltzeko Puntara arte eskalatu nuen horma inklinatuaren zailtasuna PD inguruan dago. Erlabeltzeko punta eta Larrunarriren arteko gandorrean kontu handiz ibili beharko dugu, elurra biguna badago batez ere. Elur asko dagoenean Larrunarriko gailurrera iristeko honen ipar-hormara pasatzea da gomendagarri eta seguruena.
- Orientazioa: Hego-mendebaldea.
- Ura: Larraitzen hartu daiteke, baita Larrunarriko ohiko bidean dagoen Oria iturrian ere.
- Hurbilketa: Larrunarrira doan ohiko bidea hartuko dugu. Langa bat pasa ondoren dagoen pinudia amaitzen den lekuan ohiko bidea utzi eta zelaian gora hasiko gara hormara zuzenduz. Kotxea uzten den lekutik bidearen oinera ordu eta laurden inguru pasako dugu. Bigarren aukera bat "Tximista" bidetik igotzea da eta, luzeagoa bada ere, bideak arrasto ona badu gutxiago nekatuko gara.
- Jaitsiera: Larrunarrira iristen den ohiko edozein bidetik. Negu giroan biderik eroso eta azkarrena "Tximista" izaten da.
- Eramandako materiala: Bi piolet, kranpoiak eta kaskoa.
- Eskalada-bidea eskalatzeko pasatako denbora: Ordu eta hogei minutu Larrunarriko gailurrera arte, atsedenaldiak zenbatuz.
- Ibilbide osoa betetzeko pasatako denbora atsedenaldiak zenbatuz: Kotxetik kotxera bost ordu inguru lasai ibilita.

BIDEAREN KROKISA

Ibilbidearen nondik norakoak. Puntu urdinez, “Arrastrakulos“ kanala, puntu orlegiz aldiz "Eskuineko kanala".

Krokis zehatza, puntu zuriz "Eskuineko kanala".

DESKRIBAPENA

Larraitz behe-laino itxi eta astun batek estaltzen zuen, Larrunarri ezkutatuz. Kotxetik irten nintzenean iragarritako hotzik ez zegoela iruditu zitzaidan. Zalantza argitzeko, kotxera sartu berriro ere, kontaktuari eragin eta termometroaren pantaila ilunean 4 gradu adierazten zuten argitxoak piztu ziren: “Vaya por Diossss”, pentsatu nuen atsekabez. Termometroa ikusita eta zalantzak izan ondoren, azkenean kranpoi eta pioletak hartzearen alde egin nuen: “elurre ondo ez badau, gutxiñez pisuarekin bueltatxo bat emateko aprobetxatuko det”. Ez dut uste Larraitz atzean utzi nuenean laino artean dozena erdi bat kotxe baino gehiago aparkatuak egongo zirenik.

Izoztu gabeko lokatz busti batek bidea tapizatzen zuen; bidearen ertzean zegoen elurra aldiz, arroz aleen moduan askatzen zen, belar artean sakabanatuz. Hau gutxi ez bazen, behe lainoak ez zidan ezer ikusten uzten.

- Arropagatik pentsatu det zu izango ziñela!!!

Ahots ezezagun batek pentsamendu positibo eta eraikitzaileetatik atera ninduen. Begirada altxatu nuenean Iraitz Lazkanorekin egin nuen topo, sare sozialek eman didaten "lagun birtual" bat. Iraitzek “Arrastrakulos“ kanala eskalatzetik zetorrela esan zidan, baita baldintza oso onean topatu zuela ere. Bihotzez eskertu nuen bere informazioa, "Tximista" bidetik igotzea baloratzen hasita nengoelako.

Iraitzek arrazoi zuen. Behe lainoak marrazten zuen muga horizontaletik irten nintzenean, irabazten hasi nuen metro bakoitzeko elurra gogorragoa zegoela iruditu zitzaidan. Konturatu nintzenerako elurrari ostikoak ematen ari nintzaion igotzen jarraitu ahal izateko. Honelako egoeratan konturatzen naiz zein gutxi behar dudan mendian zoriontsu izateko.

Hormara hurbiltzen nintzen heinean, bazirudien “Arrastrakulos“ ez zela jarraitutasuna izango zuen kanal bakarra. Baina momentu hartan ikuskizuna ez nuen aurrean, atzean baizik.

Argazkian puntu gorriz marraztuta jarraituko nuen lerroa.

Behe-lainoak sortutako itsaso gris eta itxiaren gainetik, Aizkorrik zeruertza harkaitz eta elurrez mugatzen zuen. Eguzkiaren lehen izpiek urre-kolore ahulez koloreztatzen zituzten kanalak, eder, erakargarri, desafiatzaile erakutsiz. Zenbat amets ditudan oraindik ere han betetzeko!!!

Aizkorriko mendilerro elurtua lainoaren gainetik.

Aizkorriri bizkarra eman nionean ikusi nuen: "Plaka Gorriak" sektorearen ezker hormaren ertzetik, elurrezko diagonal perfektu batek zuhaitz batzuen artean zerura zuzentzen zen, elur jarraitutasuna zuen lerro zuri bat marraztuz. Begia botata nion lerro honi aurretik ere, baina baldintza onean topatzeko zorterik izan gabe. Iraitzek esandako aintzar hartuz “Arrastrakulos“ egoera onean bazegoen, gaur aukera ederra izango nuen lerro zuri hori eskalatzeko.

"Plaka Gorriak" sektorera hurbiltzen.

..."Plaka Gorriak" sektorearen ezker hormaren ertzetik, elurrezko diagonal perfektu batek zuhaitz batzuen artean zerura zuzentzen zen...

Mendian bakarrik ibiltzeak duen gauzarik onenetakoa denbora zure gustura maneiatzeko aukera duzula da. Honegatik, diagonalaren azpira iritsi nintzenean, ez aurretik ezta atzetik ere inor ez nuela ikusirik, eskalatzen hasteko prestaketa lasaitasun osoz hartu nuen, denbora mugagabea izango balitz bezala. Prestaketa lasai honek behe-lainoaren gainean eguzkiaren lehen izpiek sortzen duten efektu eder bat ikusteko aukera eman zidan. Lainoen gainean proiektatutako Larrunarriko itzalaren punta Brocken espektru batek koroatzen zuen bere osotasunean, ostadar koloreko begi erraldoi bat izango balitz bezala. Espektruari ergel baten moduan ahozabalik begiratzen nion bitartean, eskalatzen hasi aurretik argazki batzuk egin ahal izan nizkion.

Brocken espektrua Larrunarriko gailurraren inguruan.

“krak-krak-krak”; kanal estuaren lehen metroetako elurraren hotsak zirraratu ninduen, gogorra zegoelako; “krak-krak-krak”.

"Hurbidea"-ren lehen metroak.

Baina zirrara honen iraupena udaberrian eroritako elurraren iraupenaren parekoa izan zen. Kanalean dauden lehen zuhaitzetara iristeko igo behar den irtengune motza pioletekin zuhaitzen enborretatik tira eginez igo behar izan nuen, elurra bat-batean bigundu zela zirudielako. Zuhaitzen adarren artetik motxila ez trabatzeko kontu handiz pasatuz, igotzen jarraitu nuen.

Lehenengo zuhaitzak atzean geratu ondoren.

Izoztu gabeko belarrez estalitako irtengune motzak eta zuhaitzez betetako tarteak tartekatuz eta, noizik eta behin elur gogorra topatu nuen arren, gehienetan elur biguna zen nagusi, zuhaitzak zeuden lekuetara iristen nintzenean batez ere, elurra zuhaitzen azpiko adarretan modu faltsuan pilatuta baitzegoen.

"Irtengune motzak eta zuhaitzez betetako tarteak tartekatuz...".

Metro asko zuhaitzen adar eta enborretatik tiraka irabazi nituen, soka batetik tiraka ariko banintz bezala. Momentu batean kanaltxoaren ezkerrean dagoen harkaitz-plaka zimurtsura igo eta bertatik eskalatzen jarraitzea ere bururatu zitzaidan, baina ideia hau berehala baztertu nuen: "kanala igotzera etorri banaiz, kanaletik igo beharra dauket!!!".

Eskerrak elurretatik irteten ziren zuhaitzen adarretatik tira egitea erosoa zela.

Bat-batean zuhaitzen adarren artean, ez oso urrun, irtengune bertikal bat ikusi nuen. Orain artekoa ikusita, ez nengoen oso itxaropentsu bertan topatuko nituen baldintzetaz eta, badaezpada, irtengunea nondik ekidin nezaken begiratzen hasi nintzen. Honetan ari nintzela, nire eskuinean denborak eta eguraldiaren gordinak zahartu eta okertutako bi hagin zahar ikusi nituen, sustrai zaharrek hormari lotuz bizitzari eusten ziotenak. Haginen moduan sentitu nintzen, punta metaliko batzuekin besterik ez lurrera lotua, eta honek bizitzaren iragankortasuna gogorazi zidan. Gaur, orain, lekurik onenean nengoen baita unerik onenean ere, aprobetxatu beharra nuen beraz; elurra ez zegoela baldintzarik onenean? Bizitza beti baldintzarik onenean egoten al da? Haginek bizitzak ekartzen dizkigun gauzak ekartzen dizkigun moduan hartu eta zukurik handiena atera behar zaiela gogoratu zidaten, hormari lotuta mantentzen dieten sustrai zaharrek urteetan egin duten moduan.

Haginak...

Irtengune bertikalera hurbildu eta, zentimetro eta helduleku bakoitzari zukurik handiena ateraz, ez nuen arazo handirik izan bere 2-3 metroak eskalatzeko (M2).

Irtengune bertikala goitik ikusita.

Irtengune bertikaletik gora, kanala inklinazioa galduz doa, amore ematen hasiko balitz bezala. Zuhaitzez betetako azken tarte bat zeharkatu eta belar hezez estalitako pare bat irtengune erraz eskalatu ondoren kanalaren amaierara iritsi nintzen.

Irtengune bertikalaren gainetik kanalaren amaiera aldera egindako argazkia.

Kanalaren amaieratik behera ikusmira honelakoa da.

"Hurbidea"-ren misterioa argituta nuen jada, eta hau oso zoriontsu sentitzeko nahikoa izango balitz ere, sentimendu gazi-gozo bat nuela sentitzen nuen, beharbada elurraren baldintzak eragindakoa. Sentsazio hau iraultzeko asmoz kanalaren ezkerrean dagoen ezproi harritsura zuzendu nintzen, oraindik ere itzalpean jarraitzen zuena, honen eskuineko horma inklinatua eskalatzeko.

Ezproi harritsura arte egindako zeharkaldia eta honen ondotik egindako igoera.

Harkaitz-plakez eta belarrez osatutako horma inlinatu honetan nuen jarrita elur ona topatzeko azken itxaropena.

Horma inklinatuaren azpian.

Horma estaltzen zuen elurretan lehen pioleta sartzerakoan entzun nuen "krok" hotsak irribarre bat piztu zidan; bigarren pioletaren "krok"-ak aldiz, mendian zoriontsu izateko gauza handirik ez dudala behar berriro ere gogorazi zidan, irribarrea biderkatuz. Ez nuen bitan pentsatu ere egin elur gogorrean sartutako bi pioletei argazki bat egiteko.

Ez nuen bitan pentsatu ere egin elur gogorrean sartutako bi pioletei argazki bat egiteko.

Erlabeltzeko puntara arte luzatzen den horma inklinatu hau heriotza zigorrera kondenatua dagoenaren azken bazkaria izango balitz bezala gozatu nuen, elur arrasto bakoitza azkeneko mokadua izango balitz bezala biziz.

Horma inklinatuan gozatzen.

Konturatu nintzenerako, eguzkiaren epeltasuna aurpegian nuen eta Erlabeltzeko Puntako gurutzearen distirak hormaren amaierara iritsi nintzela ohartarazi zidan: "Earraaaaaa!!!!"

Erlabeltzeko Puntako gurutzearen distira.

Erlabeltzeko Punta eta Larrunarri lotzen dituen gandorrean betiko legez zuhurtzia eta buru hotza mantentzea izan zen nire zereginik handiena, igoerak sortarazitako euforiaz harrapatua izatea ez nuelako nahi. Mendian, neguan batez ere, kotxera iritsi arte adi egoteari ezin zaio utzi. Tirriki-tarraka, burua hotza mantenduz eta heldulekuak ongi aukeratuz, Larrunarriko gailurrera iritsi nintzen.

Eta Larrunarriko gailurrera iritsi eta egindako bideari begiratu nuenean han jarraitzen zuen goizean ikusitako Brocken espektru ikusgarria, oraindik itxia jarraitzen zuen behe-lainoaren gainean pelikula zahar baten moduan proiektatua.

Brocken espektrua Larrunarriko gailurraren inguruan.

Askotan ikusita nuen Brocken espektrua, baina sekula ez hain handia. Txundituta nengoen, ahozabalik, parean nuen ikuskizunari gailurrean geundenen artean begiratzen zion bakarra nintzela iruditu zitzaidalako. Iristen ari ziren mendizaleak gailurrean argazkiak egiten zituzten bitartean, nire argazki-kamerak Erlabeltzeko Puntako gailurrera eta Larrunarriko itzalera apuntatzen zuen.

Erlabeltzeko Punta eta Larrunarriren itzala gainean Brocke espektrua duela.

Gertuago...

Bizitako une magikoaz oraindik txundituta, materiala pazientzia eta lasaitasun handiz itzuli nuen motxilara, bi piolet, kaskoa eta kranpoiak jantzita edukitzeagatik arraro begiratzen ninduten begiraden artean. Mendi batera ohiko bideetatik igotzen ohituta zaudenean zaila izaten da igotzeko beste aukera batzuk egon daitezkela irudikatzea. Baina beste aukera hauek dastatzen dituzunean mendiak begirada berri batekin ikusten hasten zara eta, lehen harkaitz eta elur arrastoak bakarrik ikusten zenituen lekuan, igotzeko lerro posibleak ikusten hasten zara.

Jenderik gabe geratu zen une labur batean, orain metalezko mendizalerik ez duen gailurrari argazki bat egin nion beherako bideari ekin baino lehen. Azkeneko urteotan Larrunarriko irudi bihurtu zen metalezko mendizale txikiaren desagerketa misterio bat da oraindik ere, inork ez dakielako (edo ez duelako esan) zer gertatu den. Elurrak ihes egiten duenean agertuko delakoan nago.

Mendizalerik gabeko gailurra.

Jaitsiera, betiko moduan, hausnarketarako aprobetxatu nuen: ondo egindakoak, egindako akatsak, topatutako zailtasunei aurre egiteko modua, bizitako emozioak, intentsitate handiz bizitako uneak, haginek irakatsitakoa, Brocken espektrua... Honetan guztian pentsatzen ari nintzela Larrunarriko hego-mendebaldeko aurpegiari azken aldiz begiratu nion, baita eskalatzeke ditudan lerroen zuritasuna behetik gora jarraitu ere, nire irudimenean horma lerro zuriz bete nuen arte.

Espero dut indarra eta zortea falta ez izatea lerro horiek guztiak eskalatu ahal izateko.

Larrunarriko hego-mendebaldeko horma.

BAKARKAKO ESKALADA EDO "ROPE SOLO": ZEIN MATERIAL ETA TEKNIKA ERABILTZEN DUT? 2022/11/08

Traductor al catalá, galego, castellano, english traslator, traducteur française.

Katu oin batzuk jantzi eta arnes batera soka bat lotu nuen lehen eguna noiz izan zen ahaztuta daukat dagoeneko, baina ez zait sekula ahaztuko Aiztondo eskolako "Querido Diario" bidean (V+) pasa nituen estualdiak. Egun hartatik, harkaitzean behintzat, eboluzio logiko bat jarraituz, eskalada mota ezberdinak probatzen joan naiz: kirol eskalada, hainbat luzetako eskalada-bide ekipatuak eta autobabesa eskatzen duten eskalada-bide erdi-ekipatu edo "garbiak". Urte hauetan guztietan nire helburua eskalada mota bakoitzetik ahal izan dudan gehiena ikastea izan da, eskalatzen dudan eskalada mailari garrantziarik eman gabe. Izan ere, ez dut sekula nire helburuen artean eskalada maila igotzea eduki eta urteak dira ez dudala kirol eskaladarik praktikatzen, nahiz eta badakidan zailtasun maila igotzen den heinean eskalada-bide gehiago eskalatzeko aukera irekiko zaidala.

Behin baino gehiagotan idatzi dudan moduan eskaladak, dudan beldur, konfiantza, ahuldade, indar, errealitate eta nahiaren aurrean jartzen nau. Ispilu baten moduan, nire alderik indartsu eta zaurgarriena agerian uzteko ahalmena dauka. Eta agerian gelditzen den beldur eta zaurgarritasuna aldatzeko nahia da eskaladak ematen didana. Pasagune zail bat edo hormatzar bertikal baten aurrean, dudan beldur eta konfiantza faltari aurre egin eta eskalatzeko gai izateak sortzen duen sentsazio betegarria parekatzen duen sentsazio gutxi daude. Beti pentsatu izan dut erosotasun eremutik irten gabe eboluziorik ez dagoela. Eskaladak erosotasun eremutik atera eta nire burua hobe ezagutzen laguntzen dit, gustuko ez dudana hobetzeko garra piztuz. Horretaz aparte, bi eskalatzaile nylonezko zilbor-hesteaz lotzen diren bakoitzean konfiantzazko paktu bat sinatzen dute, izan ere daukaten gauzarik preziatuena uzten diote elkarri: bizitza. Ba al da konfiantza handiagoa eskatzen duen aktibitaterik?

Nire burua ez daukat eskalatzailetzat baina eskaladatik asko ikasi dut; izan ere, ikasi (eta ikasten) dudan guztia egunerokoan aplikatzen dut, batez ere arazo baten aurrean nagoenean.

Azken urteetako egoerak behartuta beharbada, eskaladan beste jauzi bat emateke nuela sentitzen hasi nintzen: bakarkako eskalada, ingelesez "rope solo" bezala ere ezagutzen dena. Eta, bizitzak izaten dituen kasualitate gozo horien eraginez Jaime Alonso "labargorri"-ren bideak eta nireak topo egin zuten. Apirilaren 17an Ihabarko "Irasagarra" bidean Jaimek eman zidan bakarkako eskaladako "master class"-a eta telefonoz trukatutako hainbat mezu nahikoak izan ziren bakarkako eskaladarekin animatzen hasteko. Ez daukat hitzik Jaimeri irakatsi didana eskertu ahal izateko: milesker denagatik bihotz-bihotzez!!!

Ibilbide berri honetarako, soka-lagun batekin "erraz" eskalatzen ditudan bide batzuk bakarka eskalatzen hasi naiz, bide bakoitzetik hurrengora zerbait berria ikasi eta aplikatuz. Ez nekiena zen bakarkako eskaladak hainbesteko jakinmina piztuko zuenik eskalatu ditudan bideen berri sare sozialetan eman dudanean, eta erabiltzen dudan teknika, aparatuak edo soka zeintzuk diren izan da jakinmin gehien sortu dutena. Jakinmin hau dela eta kronika hau idaztera animatu naiz eta bertan Jaimek irakatsitakoa eta eskalada ezberdinetan orain arte ikasi dudana azaltzen saiatuko naiz. Gauza berriak ikasten eta aplikatzen ditudan heinean artikulu hau ere eguneratzen joango naiz.

Baina...

OHAR GARRANTZITSUA: Bakarka eskalatzea kontu eta zuhurtzia handiz egin beharreko aktibitatea da eta aukeran egokiena soka-lagun batekin eskalatzea da, honegatik bakarka eskalatzen hasi aurretik gomendagarriena da gida batek, profesional batek edo eskalada mota honetan eskarmentua duen eskalatzaile batek irakatsitako ikastaro edo saio bat egitea. Artikulu honen helburua ez da ikastaro edo saio hau ordezkatzea, bakarka eskalatzen dudanean erabiltzen dudan sistema edo modua azaltzea baizik, pretentsio gehiagorik gabe.

ERABILTZEN DUDAN MATERIAL ESPEZIFIKOA

Bakarkako eskaladan erabiltzen dudan material espezifikoa.

1. Petzl "Torse" tiranteak. Tirante hauen funtzioa segurtagailu autoblokeatzailea bular aldean bertikal mantentzea da, gero azalduko dudan moduan. Tirante hauek arnesaren atzean "klip" sistema batekin modu erraz batean lotu ondoren, burutik pasatzen dira lepoko baten modura. Hebilla bat dutenez, luzeran erregulatu daitezke.

Bakarka eskalatzen hasi nintzenean mota honetako tiranteak erabili beharrean uztai-zinta bat erabiltzen nuen txaleko baten moduan jarrita (bakarka eskalatzen duten askok horrela egiten dute), baina nire kasuan ez nintzen eroso sentitzen eta segurtagailu autoblokeatzailea ez nuen ez bertikal ezta bular aldean mantentzen.

2. Mailloi eta segurtasun mosketoi batekin osatutako express-zinta motza. Express-zinta berezi hau tiranteak arnesera lotzeko erabiltzen dut. Modu honetan, erorketa bat izango banu erorketak eragindako indarra arnes eta tiranteen artean banatuko litzateke, segurtagailu autoblokeatzailea ere arnes eta tiranteetara lotuta eramaten dudalako.

3. Segurtagailu autoblokeatzailea. Edelrid etxeko "Eddy" aparatua erabiltzen dut kordel eta mosketoi txiki batekin batera. Gero azalduko dut kordel eta mosketoi txiki hau nola erabiltzen dudan.

4. Petzl etxeko "Micro Traxion" eta "Nano Traxion" poleak. Segurtagailu hauek "bigarren" modura eskalatzen dudanerako erabiltzen ditut, hau da, soka gainetik dudanerako. Beherago azaltzen dut nola erabiltzen ditudan.

ESKALATZEN HASI AURREKO PRESTAKETAK

Atal honetan hormaren oinera iristen naizenetik eskalatzen hasten naizen arte jarraitzen ditudan pausuak azalduko ditut.

1. Tiranteak arnesera lotu. Goien azaldu dudan moduan, tiranteak aurretik arnesera lotzeko mailloi eta segurtasun mosketoi batekin egindako express-zinta motza erabiltzen dut. Modu honetan tiranteak arnesera finkatu geratzen dira eta erorketa baten aurrean pisua arnes eta tiranteen artean banatuko litzateke.

Tiranteak arnesera lotzeko erabiltzen dudan mailloi eta segurtasun mosketoi batekin egindako express-zinta.

Mailloia arnesaren bi puntu sendoenetara lotzen dut sabel-eraztuna lotuta dagoen bezala eta segurtasun mosketoia tirantea lotzeko erabiltzen dut. Modu honetan tiranteak arnesera sendo lotuak geratzen dira.

Tiranteak arnesera lotu ondoren.

2. "Eddy"-a arnesera lotzeko modua. Helburua "Eddy"-a bularraldean bertikal mantentzea da. Modu honetan, soka bertatik errazago pasatu eta "Eddy"-aren blokeoa errazten da eta erorketa baten aurrean, arnes eta tiranteetara lotuta dagoenez, erorketak eragindako indarra arnes eta tiranteen artean banatuko da eta zailagoa da erorketaren ondorioz buruz behera erortzea. Bakarka eskalatzen duten askok Petzl etxeko "Grigri" ezaguna "eraldatuta" erabiltzen dute. "Eraldaketa" honetarako, "Grigri"-aren muturrean alderik alde zulo txiki bat egiten diote bertatik kordel bat pasatu eta tiranteetara lotzeko. "Eddy"-ren kasuan sistema errazagoa dela iruditzen zait eta bular aldera lotzeko kordel eta mosketoi txiki bat besterik ez ditugu beharko. Bi sistemen arteko alderik nagusiena da "Grigri"-ak 8,5 mm eta 11 mm-ko diametroen arteko soka erabiltzeko aukera duen bitartean "Eddy"-ak 9 mm eta 11 mm artekoa duela. Honegatik "Grigri"-arekin soka finagoak erabiltzeko aukera izango dugu, motxilan eramaten den pisua gutxituz. Historikoki bakarka eskalatzeko erabili izan diren segurtagailuak "Silent Partner" eta "Soloist" aparatuak izan dira baina egun oso zaila da aparatu hauetako bat salgai topatzea. Egun erabiltzen ari den beste aparatu bat Wild Country etxeko "Revo" aparatua da, baina ez dut probatu.

"Eddy" segurtagailua finkatzeko behar den materiala: segurtasun mosketoi bat, kordel eta mosketoi txiki bat.

"Eddy"-ak segurtasun mosketoia sartzen den zuloa handia duenez, zulo beretik kordela sartzen dut. "Eddy"-a segurtasun mosketoiarekin arnesera eta kordel eta mosketoi txikiarekin tiranteetara lotzen dut, modu honetan bertikal geratuz.

Argazki honetan "Eddy"-a bertikal nola geratzen den ikusi daiteke. Ikusten denez segurtasun mosketoiarekin arnesera lotuta dago eta kordel eta mosketoi txikiarekin tiranteetara.

3. Soka lotzeko modua. Bakarkako eskaladan soka-lagunik ez dagoenez sokaren mutur bat aseguramendu puntu finko eta sendo batera lotu behar da, eroriz gero puntu honek kontrapisu moduan jokatu dezan. Puntu hau parabolt bat, bilgune bat, harkaitz-zubi bat, zuhaitz baten enborra izan daiteke, besteak beste. Soka puntu honetara lotzeko bere muturrean "zortzi"-ko korapilo bat egin eta segurtasun mosketoi bat erabiltzen dut. Segurtasun mosketoi hau zuzenean lotzen dut aseguramendu puntura (parabolt baten kasuan, adibidez) edo zinta-uztai batera (enbor edo harkaitz-zubi batean, adibidez).

Behin soka finkatuta, "Eddy"-tik pasatzen dut eta "Eddy"-a arnes eta tiranteetara lotzen dut. Soka "Eddy"-tik rappel bat egiten ariko banintz bezala pasatzen dut, hau da, eskalatzailera joango litzatekeen soka muturra da aseguramendu puntura lotzen dudana.

Argazki honetan soka aseguramendu puntura nola dagoen lotuta ikusi daiteke (kasu honetan parabolt batera), baita "Eddy"-tik nola pasatzen dudan ere.

Aseguramendu puntua oso sendoa ez denean, segurtasuneko mosketoia bertara zuzenean lotzeaz gain tartean zinta disipadore bat jartzen diot, ustezko erorketa batek eragindako indarra baretzeko asmoz. Honetarako erabiltzen dudan zinta disipadorea Edelrid etxeko "Absorber Sling" zinta disipadorea da.

Jaimek bidali zidan argazki honetan zinta disipadorea nola jartzen den argi ikusi daiteke.

ESKALADAN ZEHAR JARRAITZEN DUDAN TEKNIKA

Behin soka aseguramendu puntura lotzerakoan eskalatzen hasten naiz. Nire kasuan, soka motxilaren barruan eramaten dut denbora osoan eta metroak eskalatzen ditudan heinean motxilatik soka ateratzen joaten naiz. Kirol eskaladan sistema ezberdin bat erabili daiteke soka bidearen oinean utziz, baina ez naiz honen inguruan ariko.

Eskalatzen hasi aurretik egindako argazki honetan soka nondik nora doan ikusi daiteke, baita mutur bakoitza nora doan ere.

Bakarka eskalatzen hasi nintzenean mendiko motxila arrunt bat erabiltzen nuen. Soka bertatik errazago atera ahal izateko, motxila goitik ixten duen poltsikoa (gazteleraz "seta" bezala ezagutzen dena) kiribildu eta lotu egiten nuen, baina gora begiratzen nuen bakoitzean kaskoarekin poltsiko honi jo eta enbarazu egiten zidan eskalatzeko garaian. Orain erabiltzen dudan motxila Black Diamond etxeko 35 litroko "Creek" motxila da. Motxila erosoa da, sendoa, iragazkaitza eta eskalatzeko behar dudan guztia bertan sartzen dut inongo arazorik gabe. Goian poltsikorik ez duenez (euria egiten duenerako biltzen den estalki bat dauka), soka erraztasun osoz atera dezaket.

Eskalatzeko erabiltzen dudan motxila erabiltzen dudan material guztiaz beteta.

Eskalatzen dudanean jarraitzen dudan dinamika erraza da: metroak eskalatzen ditudan heinean motxilatik soka ematen joan. Honek abiadura lasai batean eskalatzeak eskatzen dit, oso azkar eskalatzen saiatzen naizen bakoitzean edo motxilatik soka nahikoa atera ez dudanean "Eddy"-a bloketatu egiten zaidalako. Kasu hauetan aparatuaren espeka ("Leva" gazteleraz) desbloketu behar izaten dut eskalatzen jarraitu ahal izateko. Pasagune errazetan desblokeatze maniobra hau ez da zaila baina pasagune zailagoetan estualdi bat edo beste pasatzeko arriskua dago.

Eskalada baten lehen metroetan egindako argazki honetan soka aseguramendu puntura nora doan ikusi daiteke, baita motxilatik ateratako soka zatia ere.

Eskalatzen hasten naizenean kontutan hartu behar izaten dudan beste gauza bat da zenbat eta metro gehiago eskalatu horman jarritako sokak geroz eta pisu handiagoa hartzen duela. Nire kasuan, erabiltzen dudan soka 9,8 mm eta 80 metroko kirol eskaladako soka "astun" bat da (zahartzen denean soka finago bat erosiko dut, jejeje) eta soka honek 60 metro eskalatuak ditudanean pisu handia hartzen du express-zintetatik erosotasunez pasatu ahal izateko. Honetaz aparte, bere pisuaren eraginez, soka tenkatuta geratzea zaila denez, eroriz gero erorketa luzeagoa izango litzateke. Bi "arazo" hauek ekiditeko express-zintetan ileko goma arrunt bat jartzen dut eta soka express-zintatik pasatzerakoan lehenik soka tenkatu egiten dut eta gero goma honekin "harrapatzen" dut sokaren inguruan buelta pare bat egin eta express-zintaren mosketoira lotuz.

Argazki honetan express-zintako ileko gomarekin soka nola lotzen dudan ikusi daiteke.

Soka ileko gomarekin express-zintara lotuz sokari pisua kentzen diot eta, erorketa baten aurrean, gomak ziurrenik apurtuko direnez, erorketa dinamikoagoa bihurtzen da. Badaude goma hauek korapilo dinamiko batzuengandik ordezkatzen dituzten eskalatzaileak baina niri gomaren sistema erosoagoa iruditzen zait.

Argazki honetan soka express-zintara nola lotzen dudan ikusi daiteke.

Luzearen amaierara iristen naizenean (80 metrotik gertuko luzeak eskalatzen saiatzen naiz), soka bilgunera finkatzen dut eta "Eddy"-a arnesera bakarrik lotuz eskalatutako luze osoa rappelatzen dut.

Rappel-a egin aurretik egindako argazkia.

Rappelatzen dudan heinean express-zintetako ileko gomatik soka askatu eta express-zinta berriro ere sokatik pasatzen dut, sokaren pisuak eragindako tentsioa bilgunea eta express-zinten artean banatu ahal izateko.

Rappel-aren zehar egindako argazki honetan, soka express-zintetatik pasatuta nola uzten dudan ikusi daiteke.

Luzearen amaieran dagoen aseguramendu puntura iritsitakoan "zortzi"-ko korapiloa askatu eta sokaren muturra aske uzten dut, muturrean korapilorik egin gabe, soka jasotzerakoan inon katigatu ez dadin. Hau egin ondoren luze osoa bigarrenez eskalatzen dut bertan jarritako express-zintak eta material guztia errekuperatuz.

Soka goiko bilgunera finkatuta dagoenez, bigarren aldiz eskalatzeko "Micro Traxion" eta "Nano Traxion" polea autoblokeatzaileak erabiltzen ditut. Polea hauek duten abantailarik handiena da metroak igotzerakoan soka aske pasatzen dela baina eroriz gero bloketatu egiten direla sokari "kosk eginez". Badago polea bakarra erabiltzen duenik baina ni seguruago sentitzen naiz bi poleekin, batak huts-eginez gero bigarren bat segurtasun moduan izateko. "Micro Traxion" polea segurtasun mosketoi batekin arnesera lotzen dut eta "Nano Traxion" polea mosketoi arrunt batekin tiranteak arnesera lotzen dituen segurtasun mosketoira. Modu honetan bi poleak bata bestearen gainean geratzen dira.

Bi poleak muntatu ondoren.

Luzea bigarrenez eskalatzen hasten naizenean bi poleei lagundu egin behar izaten diet poleen azpiko soka zatiari esku batekin tira eginez, baina metroak eskalatzen ditudan heinean eta zintzilik geratzen den sokaren pisua handitzen den heinean poleak sokatik zailtasunik gabe mugitzen dira, bi eskuak eskalatu ahal izateko aske geratuz. Badago eskalatzen doan heinean soka biltzen joateko ohitura duenik baina nik nahiago izaten dut soka ez jasotzea goiko bilgunera iritsi arte .

Behin bilgunera bigarrenez iritsita, soka errekuperatu, motxilan jaso eta prozesu osoa berriro ere errepikatzen dut: sokaren mutur bat bilgunera finkatu, luzea eskalatu eta soka goiko bilgunera finkatu, rappelatu eta luzea bigarrenez eskalatu material guztia errekuperatuz.