PORTUPEKOLEZE, SAN ADRIAN BASELIZA ETA LEZAUNDI LIZARRAGAKO MENDATETIK. 2025-05-18.

Traductor al catalá, galego, castellano, english traslator, traducteur française.

Inoiz gertatu al zaizue pertsona batekin produktu bati buruz hitz egiten aritu ondoren, produktu horren publizitatea sare sozial guztietan ikusten hastea? Niri produktuaz pentsatzearekin bakarrik gertatu zait, jejeje. Badirudi “Anaia Nagusi” batek zelatatzen gaituela eta horrek batzuetan beldurra eragiten du. Horixe gertatu zitzaigun Portupekolezekin.

Aspaldi pentsatu genuen Itzik eta biok Portupekolezera joateko ideia, baina horretaz hitz egiten hasi ginenean sare sozioalak Urbasako mendilerroak duen txoko berezi honetako bideoz eta argazkiz betetzen hasi ziren, era guztietako mezu erakargarriekin: “Nafarroako altxorretako bat…”, “ezagutzen ez duzun toki bat ziur…”, “ezin zara Nafarrotik joan hau ikusi gabe…”, “Andiamendi mendilerroko altxor bitxia…”. Asierrekin horretaz hitz egin nuenean ere, esan zidan bera eta bere bikotea han izan zirela duela gutxi: “oso leku politte”, esan zidan, “merezi du”. Bat-batean, kareharrizko zubi erraldoi honen inguruko informazio eta irudiak iristen hasi zitzaizkidan leku guztietatik, “Anaia Nagusiak” leku hori bisitatzea nahiko balu bezala, jejeje.

Ibilbidea prestatzen hasi ginenean, pentsatu genuen Portupekolezera bakarrik joatea “laburregia” izan zitekeela. Ibilbidea luzatzearren, Ollide mendia, San Adriango aterpea eta Lezaundi, Urbasako lezerik handiena, bisitatzea ere pentsatu genuen, ibilbidea 13 kilometroraino luzatuz.

IBILBIDEA

Ibilbidea Lizarragako mendatean hasi genuen, bentaren ondoan dagoen aparkalekuan. Andiamendiko gailurreriartik gertu dagoen bidezidorrari jarraituz, Portupekoleze arkuak eta San Adrian baseliza bisitatu genituen, Sakana aldera dagoen ikuspegi ikusgarriaz gozatuz. San Adriandik Lezaundi haitzulora joan ginen pagadi galkor bat zeharkatuz eta Lezaunditik Lizarragako mendatera beste pagadi galkor bat zeharkatuz iritsi ginen, azken kilometroak hasieran jarraitzen hasten den pista nabarmenari jarraituz.

IBILBIDEAREN DATU BATZUK

- Ibilbidearen luzera: 13 kilometro.
- Punturik baxuena: Lizarragako mendatea, 1025 metro.
- Punturik altuena: Mendebaldeko Ollide, 1.121 metro.
- Metatutako desnibel positiboa: 545 metro inguru.
- Igotako mendiak: 4.
- Zailtasuna: Irteerak ez dauka zailtasun teknikorik.
- Ura: Lizarragako bentan hartu daiteke.
- Eramandako materiala: Ez da material teknikorik behar ibilbide honetarako.
- Ibilbidea egiteko pasatako denbora: Hiru ordu eta berrogeita hamar minutu, atsedenak barne.

Ibilbidea deskargatu nahi baduzue:

Powered by Wikiloc

DESKRIBAPENA

Goizeko zortziak eta erdietan iritsi ginen Lizarragako bentaren ondoko aparkaleku erdi-hutsera. Gure ondoan, ile nahasiak zituen bikote altxatu berri bat zegoen. Kafe ketsu bat gosaltzen ari ziren pegatinaz betetako furgoneta baten atetzarraren azpian, pirata baten tatuajeak bezala, bisitatu zituzten tokiak adierazten zituztenak.

Zerua oskarbi zegoen arren, haize fresko batek mugitzen zituen neguak bihurritutako elorriak, sentsazio hotz bat sortuz. Egun hauek aproposenak izaten dira erretzeko, hotza sentitu arren eguzkiak errukirik gabe erretzen baitu; honegatik, erlojuaren GPSa martxan jartzen nuen bitartean, eguzkitako krema emateko aprobetxatu genuen. Ez zidan beldurrik ematen Portupekolezera iristeak, Asierrek esan zidalako mendilerroak osatzen duen gailurreriatik gertu mantentzen bagina parez pare aurkituko genuela. Hala ere, badaezpada “track” bat jaitsi nuen wikiloc webgunetik, Lezaundira nondik iritsi ez nekielako. Erlojuak GPS sateliteak harrapatu zituenean eta pantailan jarraitu behar genuen bidea marraztuta agertu zenean, martxan jarri ginen.

Aparkalekutik mendebalderantz doan pistari jarraitu genion, gizakiak mendilerroari eragindako orbainetako bat, pasabide metaliko bat zeharkatu genuen arte. Orduan, pista utzi eta iparralderantz jo genuen, aldapan gora, gailurreriatik metro batzuk beherago doan bidezidor baten bila, lehen metroetan, hesi metaliko batetik gertu doana eta zer gordetzen duen asmatzeko gai izan ez ginena.

Pasabide metalikoa igaro ondoren.

Bidezidorra lehen metroetan hesi metaliko baten ondotik doa.

Hesi metalikoak inguratzen duen itxitura atzean geratu zenean, bidezidorretik irten eta gailurreriara hurbildu ginen, zer ezkutatzen duen ikustera. Eta harkaitzen bestaldean Sakana agertu zitzaigun, azkeneko urteetan bere harkaizterietan bizipen zoragarriak oparitu dizkidana. Bi surflari bagina bezala, gailurreria osatzen duten olatu berdeak surfeatzen jarraitu genuen, batzuetan beherantz eta besteetan gorantz, haizeak mugitzen zuen belarraren gainetik, olatua lehertu zen arte.

Belarrezko olatuen gainean surfeatzen.

Orduan aho zabalik geratu ginen, parean genuenari begira: ezerezetik agertu zela zirudien kareharrizko zubi erraldoi batek bidea oztopatu zigun bat-batean.

Ezerezetik agertu zen kareharrizko arkua.

Kosta egin zitzaigun Portupekolezen geundela konturatzea, eta hasiera batean ez genuen sinesten bertara iritsi ginenik, urrunago espero genuelako. Gainera, inor ez ikusteak harritu gintuen, baita poztu ere, hau bezalako leku batean bakarrik egotea ez baita erraza izaten.

Portupekolezeko bi arkuak.

Portupekoleze bi arkuz osatutako formazio karstikoa da, uraren indarrak eta denboraren pazientziak sortutakoa. Bi arkuetatik handiena zen bidea oztopatzen gintuena. Arku honek zubi baten itxura du eta gainera igotzeko zailtasunik ez badago ere, kontuz ibili beharko dugu, irrist eginez gero eroriko bakarra izango baitugu. Arku horren ondoko bidezidorrari jarraituz, bigarren arkura jaitsi ginen, mendiari itsatsia dagoena, eta leze baten itxura duena.

Goiko arkua azpitik ikusita.

Beheko arkua.

Leku magikoa iruditu zitzaigun, gordea, babestua, sekretuz eta isiltasunez betea, sabaiatik erortzen ziren ur tantek apurtzen zutena. Gaua bere babesean pasatako animaliek utzitako usain bereziak airea kutxatzen zuen, lezeari aintzinako leku baten itxura emanez; izan ere, begiak itxiz gero denboran atzera egiteko aukera ematen du, teknologiarik gabeko garai batera, non artzainek su baten inguruan elkartzen ziren istorio zaharrak partekatzera.

Goiko arkua behekoaren aterpetik ikusita.

Harritu gintuen lekua zein den adierazten duen kartelik ez topatzea, baina arkuen gainean informazio eskean dagoen egurrezko panel huts bat ikusi genuen, faltan bota genuen informazioa gordeko duena ziurrenik.

Itzi goiko arkura igota.

Leku erakargarri honetaz bakardadean gozatzeko zortea izan genuen, intimitate osoz. Hainbat argazki egin ondoren ibilbidearekin jarraitu genuen, SL markekin adierazitako bide bati jarraituz.

Martxan berriro, SL markak ikusi daitezke.

Bideak ez du zailtasun teknikorik, eta, nahi izanez gero, arin ibiltzeko aukera ematen du. Zailtasun bakarra hego haizea zen, tarteka zakarki jotzen zuena, edozein unetan amildegira bultzatuko gintuela mehatxatuz. Baina haizearen zakarkeria Ollideko haitzen iparraldean zabaltzen den ikuspegi ederrak konpentsatu zigun: udaberri hezeak berdetutako larre eta ibaien artean Sakanako etxeak sakabanatuta ageri dira, mahai-oihal berde batean sakabanatutako ogi-apurrak bailira. Etxe batzuetako tximinietatik irten eta zeru urdinean desegiten zen ke zuria zen norbait bizi zenaren testigu bakarra. Zerumuga Aralar eta Aizkorriko mendilerroek mugatzen dute, ikuskizun eder honen eszenatokiari itxura basati bat emanez. Baina ikuskizun eder honetako protagonista guztien gainetik Beriain nabarmentzen da, etzanda dagoen animalia erraldoi bat balitz bezala, bailarari begira. Zenbat pertsonek gozatuko zuten ikusmira honetaz gure aurretik eta zenbat pertsonek gozatuko dute gure ondoren. Honegatik bakarrik ibilbideak merezi du.

Gandorreriatik gozatu daiteken ikuspegi ederra.

Bata bestearen atzetik Ollideko haitzak igo genituen, errusiar mendi batean egongo bagina bezala; gora eta behera, behera eta gora, Bargattentte mendira iritsi ginen arte, iparraldean orratz fotogeniko eta erakargarri bat duena.

Ollideko haitzetako batera igotzen.

Bergattentte puntara iristen.

San Adrian baseliza Bergattentteko gailurretik.

Datu meteorologikoak hartzeko postu bat dirudiena duen punta batetik pasatzean, Arrangarteko pitzadurak, Lizarragatik datozen bideetako pasabide naturaletako batek, bidea moztu zigun. Aurrean, San Adrian baseliza ikusten genuen, gertu, eskura, baina bertara iristeko gailurreria utzi pitzadura inguratu beharko genuen. Kronika partekatu nuenean Iñaki Lizarragak argituko zidan bezala, punta honetan dagoena ez da datu meteorologikoak neurtzeko postu bat, ganaduaren GPS seinaleak handitzeko irrati transistore bat baizik. Eskerrik asko azalpenengatik!!!

Datu metereologikoak hartzeko postua duen puntan.

San Adrian baseliza Arrangateko pitzaduraren gainetik ikusita.

Pagadian sartzea eskertu genuen, ez bere itzal freskoagatik, haizegatik babestu gintuelako baizik. Aldapa goxo bat igo ondoren, minutu gutxi barru iritsi ginen San Adrian baselizara.

San Adrian aterpera iristen.

San Adriango baseliza talaia ikusgarria da,eta bertatik dagoen ikuspegia bikaina da. Eraikinak bi gela ditu: alde batetik, baseliza bera eta, bestetik aterpe gisa egokitutako gela bat. Azken horretan tximinia bat eta banku pare bat aurkituko ditugu. Itzik ondo ezagutzen zuen aterpe hori, zeren, denbora libreko begiraleak ginenean, han negu-baldintza gogorretan gaua pasatzea egokitu baitzitzaion. Egun hartan, baseliza, orain itxura atsegin eta goxoa zuena, elurrez blai zegoen, eta igaro zuten gaua hotz handikoa izan zen, lo-zaku bustietan ia lorik egin ezinik; hau da, inoiz ahazten ez den mendiko gau tipikoa, jejeje.

Baselizaren ondoan aspaldiko abenturak gogoratzen.

San Adriango postontziak.

Iñaki Lizarragak esango zidan moduan, Urbasako mendilerroa San Adriandik aurrera hasten da, ordura arte ibilitako mendilerroa Andiamendi delarik, nahiz eta askok mendateak zatitzen dituela esaten duten. Geologikoki, bien artean dagoen Zubeltzeko fallak banatzen ditu. Zein ederra den horrelako zuzenketa eta iruzkinak jasotzea!!!!

Mendebaldetik baselizara doan ohiko bidetik jaitsi eta pagadian sartu ginen berriro, Lizarragako mendatetik datorren pistarekin bat eginez. Eta pista horretatik jarraituz, handik minutu gutxira pagadia utzi eta zelaigune zabal batera irten ginen, eta han GPSak ohartarazi zigun pista utzi behar genuela zelaia hegoalderantz zeharkatzeko.

Pistarekin bat egiten den tokian.

Pista utzi ondoren zelaia zeharkatzen.

Ez naiz gai hemendik aurrera nondik nora ibili ginen azaltzeko edo bidearen azalpen zehatzak emateko. Pagadian berriro sartu ginenean, noizean behin bidezidor bat zirudien zerbaiti jarraitu genion, noizean behin basoan zehar ibili ginen eta noizean behin elorri arteko zelaiguneren bat zeharkatu genuen. Gutxienez, noizean behin mugarri bat ikusteak poztu egiten gintuen, gu baino lehen handik norbait pasa zen seinale zelako. Ez galtzeko, denbora gehiago pasa genuen erlojuaren pantailari begira aurrean genuenari begira baino. Halako batean, pago batzuen atzean, behatz itxurako orratz bitxi bat agertu zen.

Topatu genituen mugarrietako baten ondoan.

Aho zabalik geratu ginen. Orratz bitxiaren atzean mendiaren alde batetik bestera sabai ikusgarri bat zabaltzen zen, bertan habia egiten duten txorien kantuez apaindua. Lezaundi, izenak dioen moduan, leze handia da; izan ere Urbasako haitzulorik handiena da. Wikipedia web orrian irakurri dudanaren arabera, dolina handi baten hondorapenaren ondorioz sortu zen. Erlaitzak hirurogeita hamar metroko luzera eta ia hogeita hamar metroko desnibela du. Haitzulorako sarrera zabala da, 450 metro luze da eta desnibela hogeita hamar metro ingurukoa da. Neurri honekin, ez da harritzeko ganaduaren babesleku izatea; izan ere animali ezberdinen gorotzek lezearen zorua tapizatzen dute.

Lezaundi, argazkiaren ezkerrean behatz itxurako orratza ikusi daiteke.

Eguzkia errukirik gabe berotzen berotzen hasita zegoen basoko bazter guztiak, haizeak goizean pasa arazitako freskura gogora eramanez. Ibilbidea amaitzeko kilometro batzuk falta zitzaizkigunez, ez ginen denbora luzez lezean geratu.

Taldeko argazkia.

Lezaundira iritsi ginen bezala, Lezaundik joan ginen, hau da, erlojuaren pantailari gehiago begiratuz inguratzen gintuenari baino. Pantailak bide onetik zoazela esan arren, galduta zaudelako sentsazioarekin ibiltzea ez da atsegina, are gehiago nekea eta sargoria hasten direnean. Pagadian galduta geundela zirudienean, erdi ezabatutako bidezidor bat, mugarri bat edo kareharrizko lauzaz eraikitako artzainen txabolen hondakinak agertzen ziren, sastrakak isildu nahian dabilen iragan oparo baten oroitzapenak.

Pagadian "galduta" berriro ere.

Ez zen itzulera atsegina izan, nahiz eta leku eder batzuetatik igaro ginen. Itzuleran, bidezidor estuak belarrez betetako pista zahar bihurtu ziren, eta belarrak hartutako pistak pista zabalago eta zapalduago bihurtu ziren. Puntu honetan asko poztu gintuen Arabako mendizale talde handi batekin topo egiteak, zibilizaziora itzultzen ari ginen seinale. Amaitzeko, pista zapaldu honek goizen goiz jarraitu genuen pista nagusira eraman gintuen, zirkulua itxiz.

Belarrez estalitako pista zaharrean.

Pista zapalduan.

Zirkulua ixten.

Goizeko aparkaleku erdi hutsak orain inurritegi bat zirudien, batera eta bestera zihoazen autoz betea, libreki mugitzeko leku baten bila. Autoetatik irteten ziren inurriak, motxila txikiz armaturik, Lizarragako bentara edo amaitzen ari ginen pistara zihoazen. Gurutzatzen genituen pertsona guztiak agurtzen tematu ginen arren, tristura handia sortu zidan mendian agurtzeko ohitura galtzen ari delako sentsazioak. Batzuek ohitura falta bezala hartzen dutena jarrera falta bezala ikusten dut nik. Atsegina izateak eta irribarre egiteak gure baitan eta beste pertsonengan duen aldaketa-ahalmenaz jabetuko bagina, ziur nago egunerokoan gehiago praktikatuko genukeela.

Lizarragako mendatera iristen.

KRONIKA IDAZTEKO KONTSULTATUTAKO BIBLIOGRAFIA ETA WEB ORRIAK

- Wikiloc. Cueva de Lezaundi. 2023-10-18. Eskuragarri: https://es.wikipedia.org/wiki/Cueva_de_Lezaundi

AIZKORRIKO GURUTZEA (1.528 m) SANDRATITIK, "ARABARREN BIDEA" JARRAITUZ 2018/10/21

Aizkorriko Gurutzeko gailurra... Argazkia 2019ko urtarrilak 7koa da.


2014ko azaroaren 15an Natxok Txindoki igotzearen ametsa bete zuen. Igoera luzea egin zitzaion gorputzari pasada ederra emanez eta gailurretik Goierriren ikusmiraz gozatzeko aukera murriztuz. Honen aitzakian edo honengatik, Euskal Herria bisitatuko zuen hurrengorako gehiago entrenatu eta Txindokiko igoeraz topean gozatuko zuela promes egin zidan.

Lau urte beranduago, 2018ko urrian Natxo eta Caroren bisita berriro ere izan genuen. Hilabete batzuk lehenago Natxok jarraitzen ari zuen entrenamenduen berri eman zidan, astean zehar korrika saioak indar ariketekin tartekatzen zituela azalduz: “joño, Txindokiko egoera bai serio hartuola” pentsatu nuen.

Txindokira igotzeko hitzordua zehazten ari ginela Caro ere animatuko zela aipatu zigun. Hau entzunda mendian sekula ibili gabekoa Txindokira igotzea gehiegi izango ez ote zen pentsatu eta Aizkorrira igotzea proposatu nien. Sandratitik abiatuz, Hontzabertza pagadia zeharkatzen duen bide eramangarria jarraituko genuen, Zalduondoko Zumarraunditik irteten diren mendizaleek jarraitzen dutena, hain zuzen ere. Bide honi gure artean maitasunez "arabarren bidea" deitu izan diogu.

Aizkorrira maiz hurbiltzen naizen arren, ohiko bideak egun gutxitan jarraitzen ditut eta, elurrik gabe, zer esanik ez. Sandratiko aterpetik gora abiatzen diren ohiko bideek metroen kopurua bera metatzen duten arren, Hontzabertza pagadia zeharkatzen duena da biderik xamur eta gozoena, baita luzeena ere. Mendizaleak izan gabe, poliki-poliki ibilita ibilbidea inongo zailtasunik gabe beteko zutela ziur nengoen.

IBILBIDEA

Ibilbidea Sandrati azpiko aparkalekuan hasi genuen. Sandratiko aterpea eskuinean utzi ondoren izen bereko leizea zeharkatu genuen galtzada jarraituz. Lizarrateko Eskaratza iturria ezkerrean utzi eta galtzadak ezkerrera bihurgune nabari bat egiten duen lekuan xenda bat hartu eta pagadian sartu ginen Peazuloeta lepora zuzenduz. Lepoa atzean utzi eta malda motz eta tente baten ondoren Linategieta lepora iritsi ginen. Bertan, Urbiara doan bide nabaria utzi eta eskuinera jo genuen Hontzabertza pagadian sartuz. Hemendik aurrera pagadia zeharkatzen duen bidea jarraitzea besterik ez da eta basoa mugatzen duten azken pagoak atzean utzi ondoren Aizkorriko Gurutzearen gailurrera iritsi ginen.

Jaitsiera Sancti Espiritutik gora doan bidetik egin genuen nolabaiteko ibilbide zirkularra osatuz.

IBILBIDEAREAN DATU BATZUK

- Ibilbidearen luzera: 9 km.
- Abiapuntua: Sandrati azpiko aparkalekua, 825 metro.
- Amaiera: Sandrati azpiko aparkalekua, 825 metro.
- Altuera minimoa: Sandrati azpiko aparkalekua, 825 metro.
- Altuera maximoa: Aizkorriko gurutzea, 1.528 metro.
- Desnibel metatua osora: 705 metro.
- Zailtasuna: Erraza. Bidea bustia dagoenean, urteetan pasatako mendizaleen higaduraren ondorioz hainbat lekuetan harkaitza labainkorra egoten da.
- Igotako mendiak: 1.
- Ibilbidea betetzeko pasatako denbora (atsedenak barne): Hiru ordu eta laurden poliki-poliki joanda.
- Ura: Otzaurteko bentaren ondoko iturrian eta Eskaratza iturrian ura hartu daiteke.

Bidea "Wikiloc" orritik deskargatu nahi baduzue.

Powered by Wikiloc

DESKRIBAPENA

Gosari goxoaren zaporea oraindik ere ezpain artean genuela aparkalekura iritsi ginen. Zeru oskarbiaren urdin biziak pagoen gorri eta urre kolore apalekin talka egiten zuen eta basoaren isiltasuna inguruko ehiztarien tiro hotsek apurtzen zuten, udazkenean bete-betean sartuta geundenaren seinale.

Motxilan kantinplora eta dozena erdi bat barratxo energetiko bakarrik eramatea erabaki nuen: “No llevéis mochila” esan nien etxean, “en caso de que paséis calor metemos la ropa en mi mochila y listo”.

Irteteko prest.


Argazki pare bat egin ondoren erlojuaren GPS-a piztu eta martxan jarri ginen.

Aparkaleku ondoko argibide-taula.


Mediterraneo itsasoan hiltzen den Ubierrekaren murmurio ixilaren gaineko egurrezko zubia zeharkatu eta, Elorri eta gorostiz apaindutako maldatxoa igotzearekin batera Sandratiko mendi aterpea (eta Mikelete etxea lehenago) izan zeneko eraikinera iritsi ginen, mendizaleen belaunaldi ezberdinen testigu isila.

Ubierrekaren gaineko zubia zeharkatzen.


Sandratiko aterpera iristen.


Begiak itxita, bertako salda beroa eta arrautza eta txistorra frijituen usain eta zaporea gogora etorri zitzaidan. 2010 urtean itxi eta naturaren elementuen mendean gelditu zenetik, paretik pasatzen naizen bakoitzean eraikinaren gainbeherak tristura sortarazten dit. Aterpeari tristuraz bizkarra eman eta Sandratiko leizera zuzentzen den bidean gora hasi ginen.

Aterpearen aurreko argibide-taula. Bideak aurreko mendizale taldea doan lekutik jarraitzen du.


Sandratiko aterpea, beste garai bateko oroitarria.


Martxa lasaia generaman, presarik gabe, pagoei hostoak lapurtu eta airean eramaten zituen hego haizeaz gozatuz.

Sandratiko leizera iritsi aurretik zoriontsu.


Arropa kentzeko geldiune motz baten ondoren Sandratiko leize aurreko harrizko arkua zeharkatu genuen.

Sandratiko leizera iristen.


Sarrerako harrizko arkupean.


Baselizari bisita motza egin eta, paisaiaren koloreak itzaltzearekin batera, leizearen iluntasunera sartu ginen atseden hartzen ari ziren behien artetik pasatuz. Galtzadaren harri irristakorrak ekidinez leizea atzean utzi eta koloredun mundura itzuli ginen, metro batzuen ondoren Lizarretako zabalgunera eta Mandobide edo “Kalbario” bidera doan bidegurutzera iritsiz.

Leizearen bestaldean.


“Kalbario” bidea motzagoa zela esan eta bien irribarrea abiadura handiarekin zabaldu zela ikusi nuenean, gaizki ulerturik ez egoteko bidea motzagoa izanda aldapa handiagoa zela zehaztu nien. Argibidearen efektua berehalakoa izan eta irribarrea ireki zeneko abiadura berberarekin itxi zitzaien, jejeje.

Leizarretako zabalgunean, puntu zuriz Mandobide edo "Kalbario"-rako bidea, puntu gorriz aldiz, guk jarraitutakoa, Donejakue bideak jarraitzen duena, hain zuzen ere.


Bidegurutzea atzean utzi eta urre koloreko hostoek estalitako galtzadan gora hasi ginen, Araia eta Aratz mendira igotzeko bidea hasten den Eskaratza iturriaren ondotik pasatuz.

Galtzadan... Bihurgunearen eskuinean dagoen argibide-postea Aratz eta Araiara joateko bidearen hasiera adierazten du. Honen eskuinean Eskaratza iturria kokatzen da. Argazkia 2019ko urtarrilak 7koa da..


Urre eta gorri koloreko hostoek estalitako galtzada...


Metro batzuk gorago, ezkerrera egiten duen bihurgune nabarmen batean, galtzada utzi (bertan mugarri bat eta "erreserba eremua" dioen metalezko seinalea dago) eta pagadian gora doan xenda jarraitzen hasi ginen, Peazuloeta lepora iritsi eta Zumarraunditik datorren bidearekin bat eginez.

Galtzada uzten den lekuan.


Peazuloeta lepoan.


“Ahora viene probablemente la cuesta más dura de toda la subida” esan nien. “Ah bueno” erantzun zidan Natxok. “¿Y a partir de acá no hay más cuesta?” galdetu zidan Carok. “Sí que la hay” erantzun nion “pero no tan fuerte como la que viene ahora”. Caroren galderaren ondoren aldapa oso poliki igotzea erabaki nuen, denbora osoan bere hauspoari arreta jarriz. Natxo aurretik zihoan, itxuraz fresko, itxuraz lasai.

Aldapa igo eta Linategieta lepora iritsi ginenean, bertako mugarri nabarmenean Urbiara doan bidea utzi eta eskuinera jo genuen Hontzabertza pagadian galtzen den gorri kolorez markatutako bidea jarraituz.

Maldaren ondorengo lepora iristen. Natxo dagoen mugarrian eskuinera jarraitu behar da. Ezkerrera hartuz gero Urbiara zuzenduko gara.


Linategieta lepoan dagoen egurrezok postea eta gorriz markatutako bidea. Argazkia 2019ko urtarrilak 7koa da.


Bidearen hasiera oso ondo adierazita dago. Argazkia 2019ko urtarrilak 7koa da


Hontzabertza pagadiaren lehen metroetan.


Bideak hasiera batean ez du altuerarik irabazten, izan ere lehen metroetan maldan behera ere badoa. Basoa zoragarria zegoen: hostoek osatutako izara gorriaren gainetik, irlen moduan, goroldioak estalitako harkaitzak ageri ziren nolabaiteko itsura magikoa emanez. Haizeak pagoen adar artetik pasatzerakoan sortutako soinu lasaigarriaren gainetik zapaldutako hostoen “kras-kras” hotsa bakarrik entzuten zen: “¿Qué os parece el paisaje?” galdetu nien. “Muy lindo, muy hermoso” erantzun zidan Carok.

Eguzki izpiak itzalekin borrokan.


Hostoek osatutako izara gorriaren gainetik, irlen moduan, goroldioak estalitako harkaitzak ageri ziren nolabaiteko itsura magikoa emanez.


Urteak ziren bide honetatik ibili gabe. Atsedenaldiaren munduan pasatako urteetan Zalduondotik oinez maiz igotzen ginen Aizkorriko Gurutzeko aterpean lo egiteko asmotan. Orduan barratxoen lekua sandia eta txorizo bana, atun eta sardina lata batzuk osatzen zuten, ogi batekin batera. Motxilaren erdia baino gehiago lo zaku handi batek betetzen zuen eta lo egiteko lastaira motxilaren kanpotik hala nola lotuta eramaten genuen. Garai hartako argazkiak oraindik ere ikusten ditudanean nolabaiteko nostalgia sentimendu batek bereganatzen nau.

Bidea ongi jarraitzen ari garenaren adierazlea. Ba al da izen bakarrean akats ortografiko gehiago egitea? Bueno "Aitzkorri" hitzari hasieran "h" bat jarriz gero, jejeje. Argazkia 2019ko urtarrilak 7koa da.


Pentsamendu hauetan murgilduta nengoela erlojuari begiratu eta ordurako normalean etxean edo etxeko bidean izaten naizela konturatu nintzen, mendian oso goiz ibiltzea gustuko izatearen seinale. Ura edateko atseden pare baten ondoren, pagadiaren lehen zabalgunera iritsi eta lehen aldiz Oltzako larra ikusteko aukera izan genuen.

Oltzako larra lehen aldiz ikusteko aukera dagoen zabalgunean.


“Bueno ya sólo queda un repechito de nada, salimos del bosque y tendremos la cima a tiro de piedra”, bota nien. “¿Cuánto queda para la cima?” galdetu zidan Carok. Orain arteko abiadura kontutan hartuz “una media hora o quizás un poquito más” erantzun nion. “Yo me quedo acá y les espero” esan zuen bat-batean, “por hoy tengo suficiente”. Natxo aurrerago zihoan, aurreratu gintuen mendizale talde baten aurretik. Falta zena eramaten ari ginen abiaduragatik kalkulatu nuela eta gailurra urrun ez zegoela komentatu nion: “eso sí, todavía queda una cuesta por subir”. Caro nola hala konbentzitu eta, lokatzaren irristakortasunarekin jolastuz, poliki-poliki maldan gora hasi ginen.

Pagaditik ateratzearekin batera gure ezkerrean horma baten moduan gailurra estaltzen duten harkaitz altuak azaldu ziren: “¿Hasta dónde hay que subir, hasta esas rocas?” galdetu zidan. “Sí” erantzun nion, “la cima está detrás de esas rocas”. Perspektibaren kontua izango da baina nik gertu ikusten nituen harkaitzak Carok izugarri urrun ikusten zituela agerian gelditu eta berriro ere bertan itxarongo zigula esan zidan. Oraingoan Caro konbentzitzeko erabili nuen estrategia ez zen falta zen bidea izan, jaitsierako bidea baizik: “el camino de bajada no pasa por aquí” esan nion, “queda más arriba. Si quieres vamos hasta donde comienza el camino y si estás cansada nos puedes esperar allí”.

Metro batzuk gorago igo ondoren Aizkorriko Gurutzeko gailurra ikusi genuen.

Aizkorriko Gurutzeko gailurra, hain gertu, hain urrun.,, Perspektibaren kontua ote?


Helmuga gertu ikustearen motibazioaz oin bat bestearen aurrean jarri, begirada lurrean finkatu eta, kexarik gabe, Caro gailurrera iritsi zen.

Natxo (argazkiaren eskuinean) aterpera iristen.


Ordurako Natxo zain genuen, atzean gelditu ginela konturatu gabe: “¿Que tal Natxo?” galdetu nion. “Bien” erantzun zidan, “mejor que en Txindoki”. “¿Cansado?” galdetu nion, “no, un poco no más” erantzun zidan konfiantza osoz. Hiruok elkar besarkatu eta gailurreko gurutzean hainbat argazki egin genituen.

Natxo eta Caro Aizkorriko Gurutzeko gailurrean. Beste amets bat betea!!!!!


Talde argazkia.


Gailurraren azpiko harkaitz batean eseri eta igoera ospatzeko motxilatik ateratako barratxoak eta kantinploraren ura di-da batean desagertu ziren: “eskerrak ezten asko nekau bestela… jejejeje” gaiztakeriaz pentsatu nuen.

Aizkorriko Gurutzeko aterpe eta baseliza.


Atsedenaldia patxadaz hartu genuen, erlojuari begiratu gabe, denboraren mendekotasunari ihes egin nahian. Gailurra han eta hemengo mendizalez betea zegoen, horien artean Josu Garcia ordiziarrarekin igotako ipar amerikarren taldetxoa. Motxilan zegoen guztia jan eta edan zenean Josu agurtu eta beherako bidea hartu genuen, aurretik baseliza eta aterpeari bisitatxoa eginez. A zer nolako lana “Aizkorri bizirik” taldekoek bertan egindakoa!!!! Espero dut Aizkorrira hurbiltzen garenok urte askotan zuek utzitako bezain txukun eta garbi mantentzea!!!

Zegama eta Txindoki urrun.


Hasieran komentatu bezala Sancti Espiritu baselizatik gora doan bidetik jaitsi ginen, Aizkorriren aurpegi basatiago bat ikusteko.

Sancti Espiritura doan bidearen lehen metroetan.


Atzera begirada.


Gehiegizko arropa motxilan jaso eta eguzkiaren argi eta epeltasuna bizkarrean genuela kontu handiz jaitsi ginen, oraingoan paisaiari baino basoaren detaile txikiei argazkiak eginez.

Jaitsieraz gozatzen... Zegama-Aizkorri maratoiaren eraginez urteetan erdi ahaztua izan zen bide eder hau berreskuratu da.


Pagoen gerizpean argirik hartu gabeko lokatz freskodun tarteetan Natxok patinatzeko duen trebezia erakutsi nahi zigula buruan sartu eta han aritu zen oinez baino gehiago patinatzen. Ipurdiarekin patinatzeko duen teknikaren erakustaldi laburra eskaintzeko ere denbora hartu zuen, jejeje. Berak zioen moduan: “no traje el calzado adecuado”.

Basoko detaileak.


Txikitasunean ere gauza handiak ikusi daitezke.


Udazkeneko azken loreak ...


Maldan beherak hizketarako duen aukera handia da eta denbora kontu kontari pasa genuen. Hizketan ari ginela Natxok goizetik komunera joan gabe zegoela esan eta adarra jotzeko aitzakia eman zigun. Zuhaitz baten enborrari helduta gorputzari lasaitua nola eman erakutsi ondoren, lotsagatik, kotxera etxera iritsi arte eutsiko ziola esan zigun. Pertsona duinen moduan, bere ipurdia benetako komun batean bakarrik eseriko zuela esan zigun.

Ezkutuan egon ondoren Sandratiko aterpea eta Sancti Espiritu baseliza ikusten diren lekuan.


A zer nolako lasaitasuna hartu zuen Carok Sancti Espiritu eta Sandratiko aterpea berriro ere ikusi zuenean!!!! Natxo aldiz, , ipurmasailak estu-estu zituela geroz eta keinu arraroagoak egiten zituen: “¿Todo bien?” galdetu nion irribarre maltzur batekin. “Bien, bien, ya aguanto hasta casa” erantzun zidan larri samar.

Sancti Espirituko baselizara iristen.


Sandratiko aterpearen parean ibilbidearen zirkulua ixten.


Sandratiko aterpearen parera iristearekin batera ibilbidearen zirkulua itxi eta goizean jarraitutako lehen metroen ondoren aparkalekura iritsi ginen.

Sandratiko aterpea, tristura handia sortarazten dit horrela ikustea.


Ubierrekaren gaineko zubia bigarrenez gurutzatzen.


Aparkalekura iristen.


Kotxean sartzearekin batera, posturagatik edo, Natxoren larritasuna nabarmendu zen txantxak areagotuz: “tanquilo ya paro en la venta y te quedas tranquilo”. Bentaren parean kotxea gelditu baino lehen atea ireki eta Usaint Bolt-ek berak hobetuko ez zuen markaren ondoren bentaren atetik desagertu zen. A zer nolako lasaitasun aurpegia itzulerakoa, jejeje!!!!

Eguna etxean familian bazkaltzen pasa genuen, mendian pasa eta ikusitakoak behin eta berriz mahai gainean jarriz. Eguna erabat borobila izateko astroak alde jarri eta Txindokiren atzetik, zerutik zintzilikatutako itsasargiaren moduan, gau iluna izugarrizko ilargi beteak argitu zuen. Honelako egunak ahaztea zaila izaten da!!!!

Gauean ilargiak eskeini zuen ikuskizunari begira.