ETXEBERRI (ARAKIL - IRURTZUN), AIXITA: "BASOZAIN EMBOSKATU" BIDEA, 140 m, IV. 2024/03/17

"Basozain emboskatu" bidearen hasiera adierazten duen kordela.

Traductor al catalá, galego, castellano, english traslator, traducteur française.

- Ze ordu da? - Galdetu zidan Asierrek sokak errekuperatu genituenean.
- Hamaikak eta hogei pasata.
- Ondokoari emango diogu?
- Benga, hemen egonda pena litzake ez eskalatzea.

"Aixitako Teilak" bidea eskalatuta genuen jada. Orain Mikel Txintxak eta Christian Pauk irekitako "Basozain emboskatu" bidea eskalatzeko asmoa genuen. Material guztia eta motxilak eskuetan hartuz ezker aldera jarraitu genuen. II+ zailtasuna izan dezaken hormatxo txiki bat igo ondoren erlaitz zabal eta eroso batera igo ginen, arteen itzalpean aurkitu genuena.

- Hara, hemen kordino bat jarrita dau!!! - esan zidan Asierrek harkaitz-plakaren oinean dagoen harkaitz-zubi txiki bat seinalatuz.
- Bueno, bidearen hasiera topatu degu behintzat.
- Ea hau zemuzkoa den...

BIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 140 metro.
- Luze kopurua: 4.
- Nork irekia: Mikel Txintxak eta Christian Pauk, 2022an.
- Zailtasuna: V. Luzez-luze: 1ºL: IV (35 m), 2ºL: III (10 m), 3ºL: III+ (35 m) eta 4ºL: IV (60m).
- Orientazioa: Hego-ekialdea. Udan bero handia pasa daiteke.
- Ura: Etxarren herrian.
- Hurbilketa: Ahizpa Handira doan ohiko bidea jarraituko dugu. Hormetatik gertu gaudenean, Ahizpa Handiaren mendebaldeko “V” handia izeneko lepo nabarira doan kanala hasten den lekuan, ezkerrera doan xenda jarraitu eta metro batzuetan altuera pixka bat galdu ondoren, trikuharri itsura duen harkaitz handi eta nabarmen batera iritsiko gara. Harkaitzaren ondotik pasatu eta aurrera doan bidexka 60-65 metro eskas jarraituz harritza txiki eta estu batera iritsiko gara. Harritza hau gurutzatu eta zuhaitz artean pasatu ondoren (zenbait puntuetan dezente makurtu beharko dugu) "Ahuntzen bidea" eta "Aixitako Teilak" bideak hasten diren lekura iritsiko. Bidea hauen ezkerrean hasten da, 15 metro ingurura dagoen erlaitz batetik. Bidearen hasieran kordel bat topatuko dugu. Kotxea uzten den lekutik bidearen oinera berrogeita hamar minutu inguru pasako ditugu. Joseba Arlegiren aholkuari kasu eginez, hurbilketarako modurik erosoena Etxeberriko herritik abiatzea da. SL-NA ibilbidea jarraitu Aixitarantz. Tontorrera bidea hartuta, hirugarren ehiza postua baino lehen eskuinerantz bidezidor bat doa paretaren oinetik, hitoak jarraituz.
- Jaitsiera: Aixitako gaztelua izan zenaren kokalekutik behera ongi zapaldutako bidea jarraituko dugu SL-NA 131 bidearekin bat egin eta kotxera itzultzeko. Jaitsiera osoa itzalpean egiten da eta Biaizpeko horma ikusgarri eta bertikalak ikusteko aukera paregabea izango dugu. 45-50 minututan kotxea utzitako lekuan izango gara.
- Eramandako materiala: 60 metroko bi soka, luzera ezberdineko 10 express zinta, Totem sorta eta zinta-uztaiak bilguneak muntatzeko. Walkie-talkie pare bat eramatea gomendagarria izan daiteke bilguneen artean oihuka ez aritzeko eta horman bizi diren animali eta hegaztiak ez molestatzeko.
- Eskalada-bidea eskalatzeko pasatako denbora: Ordubete eta hogei minutu.

BIDEAREN KROKISA

Aixitako hego-ekialdean irekitako eskalada-bideak. "Basozain emboskatu" bat zenbakiduna da.

"Basozain emboskatu" bidearen krokis zehatza.

DESKRIBAPENA

Eskalatzen hasi aurretik eguzkitako-krema eman nuen berriro ere. Gaurkoan ez nuen lepoa gehiago gorritzeko inongo asmorik, jejeje.

- Lehenengo luzea, 35 metro, IV. Beti da zirraragarria eskalada-bide berri bat eskalatzen hastea, zer esanik ez egun berean eskalatzen den bigarrena bada. Beste norbaiten irudimenak orri zuri batean idatzi duen kontaketa bat lehen aldiz irakurtzea bezalakoa da; kontaketa honi buruz zerbait entzun duzu, zerbait irakurri duzu, baina bizitzea bezalakorik ez dago, kontaketa idaztera eraman duen irudimen hori ulertzeko eta irudimen horretatik ikasi nahi bada. Crhistian Pauren kronikaren irakurketagatik bagenekien parean genuen harkaitz-plaka etzan eta zabala eskuin joerarekin eskalatu beharra genuela arrasto zuri eta nabarmen baten ondotik pasatuz, harkaitz-plakaren eskuinean bi arrailek osatzen duten “V” hizkira iritsi arte. Ez nuen zailtasun handirik izan arrail hauen oinera iristeko (II hasieran, III azken metroetan) baina erraza bada ere zuhurtziaz eskalatu nuen, plaka liken beltz eta irristakorrez tapizatuta dagoelako eta auto-babeserako aukera handirik ez dagoelako gainera.

“V” hizkia osatzen duten bi arrailetatik gora harkaitz-plakak inklinazioa irabazten du.

"V" hizkia osatzen duten arrailetatik gora egindako argazki honetan paraboltaren kokalekua ikusi daiteke.

Arrailek eskaintzen dituzten helduleku paregabeak aprobetxatuz, luzearen parabolt bakarrera iritsi nintzen, lurretik 20 metro ingurura dagoena (III+). Oraindik ez nekien baina lehenengo - eta azkeneko - asegurua luzeak duen parabolt bakar honetan jarriko nuen.

Luzearen parabolt bakarraren parean.

Parabolt honek luzearen pasagunerik zailena babesten du, helduleku txikiak dituen hormatxo gozagarri bat. Hormatxo hau eskalatu ostean (IV) harkaitz-plaka inklinatu bat topatu nuen, ezkerrean duen arrail/diedrotxo bat aprobetxatuz errazago eskalatzen dena. Harkaitz-plakaren erditik eskalatuz gero auto-babeserako aukera handirik ikusi ez nionez, arrailetik eskalatzea erabaki nuen luzea amaitzen den horman mailoidun bi paraboltez muntatutako bilgunera iristeko (III).

Lehenengo bilgunera iristen.

- Misterioa argituta!!! – Esan nion Asierri -. Hau da lehen ikusi deun reunioa.

Lehen bilgunetik behera egindako argazkia.

Ordubete lehenago, “Aixitako teilak” eskalatu genuenean bere lehen bilgunetik orain zintzilik nengoen bilgunea ikusi genuen, zein bideari ote zegokion zalantza piztuz. Zalantza argituta zegoen jada.

Lehenengo bilgunea.

Asierrek lasaitasunez eskalatu zuen lehenengo luze hau; gainera, soka gainetik zuela aprobetxatuz, bilgunera iritsi aurreko harkaitz-plaka inklinatua erditik eskalatu zuen.

- Ze iruittu zaizu erditik eskalauta?
- Ez dakit – erantzun zidan -. III+ edo?

Asier harkaitz-plaka tentetzen hasten den lekura iristen.

- Bigarren luzea, 10 metro, III. Soberan nuen material guztia ematen nion bitartean luzeak nondik jarraitzen duen begira aritu ginen. Berehala ikusi genuen bilgunearen ezkerrean dagoen koskan zinta batekin muntatuta dagoen harkaitz-zubi bat.

Bilgunetik ezker aldera doan erlaitz estu baten gainean mantenduz, Asierrek 3 metro inguruko zeharkaldia egin zuen koskaren azpian kokatu zen arte. Harkaitz-zubitik express-zinta bat pasatu, bertan dauden helduleku onak aurkitu eta koska erraz eskalatu zuen (III), honen gainean dagoen erlaitzera igoz.

Koskara igotzen.

Argazki honetan koska babesten duen harkaitz-zubia ikusi daiteke, zinta batekin muntatuta dagoena.

Erlaitzean zalantzaz betetako une labur bat izan genuen, ez genekielako oso ziur hurrengo luzeak nondik jarraitzen zuen. Baina une labur honen ondoren, hurrengo bilgunearen bilaketan, Asierrek erlaitza alderik alde zeharkatu zuen, tartean arte bat eta ezpel baten albotik pasatuz.

- Hemen puente-roka txiki baten kordino bat jarrita dau!!
- Ba seguro reunioa hori izangoela – erantzun nion.

Ezpelaren bestaldean, harkaitz-zubi txiki batean, Asierrek bigarren bilgunea aurkitu zuen. Kordel bakar honetatik ez aseguratzeko, badaezpada, bilgunea harkaitz-zubi beratik zinta-uztai bat pasatuz eta ondoan dagoen arrail batean Totem bat trabatuz muntatu zuen.

Bigarren bilgunea argazkian ikusten den ezpelaren bestaldean dago.

Bigarren bilgunea.

Christan Pauren kronika esku artean, bilgunearen gainean ikusten ari ginen diedro etzana eta bere kronikaren argazkietan agertzen zena berbera zela egiaztatu genuen.

- Ondo goaz!!!

- Hirugarren luzea, 35 metro, III+. Sabel itxura duen hormatxo bat eskalatu eta diedro etzanaren oinean kokatu nintzen (III+). Oinak non jarri ongi begiratuz diedroa kontu handiz eskalatu nuen, ez zailtasunagatik, tartean harkaitz aske bat baino gehiago zegoelako baizik, mota honetako eskalada-bideetan ohikoa den moduan (III+). Diedroaren amaierara iritsi nintzenean, zertxobait ezkerrera bota nintzen zuzen eskalatzen jarraitu ahal izateko, harri askez beteta dagoen erlaitz batera igo nintzen arte (III).

Diedro etzana eskalatu ondoren, harkaitz askeetako bat eskuan dudala.

- Hau harriz beteta dau – esan nion Asierri -. Ez det uste luzek hemendik jarraituko dunik.

Erlaitzaren ertzera itzuli eta diedroaren ezkerrera (igoeraren noranzkoan) harkaitz trinkodun ezproi antzeko bat ikusi nuen. Bertatik eskalatzen jarraituz gero, luzeari eskalada-metro batzuk gehiago gehituko nizkiola pentsatu nuen.

- Handik jarraituko det!!!

Handik jarraituko det!!!

Erlaitz harritsura iristeko eskalatu nituen azken metroak jaitsi eta ezkerrera pasa nintzen ezproitik jarraitzeko, arte txiki batzuetara iritsi nintzen arte (III+).

Arte txikietara iritsi aurretik eskalatu behar den tartea.

- Hemendik gora eskalada bukatzen da – esan nion Asierri.
- Kronikaren arabera reunioa zuhaitz baten daula esango nuke.

Inguruan nituen zuhaitzen enborretara begiratzen hasi nintzen bilgune baten antzeko zerbaiten bila baina ez nuen ezer topatu. Halako batean, 15 metro ingurura nuen horma baten oinean dagoen zuhaitz baten enborrean soka bat lotuta zegoela iruditu zitzaidan. Ezer hoberik gabe bertara zuzendu nintzen oinez eta iruditu zitzaidana egia zela baieztatu nuen: zuhaitzaren enborrean soka bat zegoen bilgunera iritsi nintzela adieraziz.

Aurreko argazkian ikusten ziren arteetatik egindako argazki honetan hirugarren bilgunearen kokalekua ikusi daiteke.

- Reunionnnnn!!!!!

Asierrek ez zuen denbora luzea behar izan nire ondora iristeko.

Ezproi itxurakoa amaitzen den lekuan dauden arte txikien parean.

Hirugarren bilgunea, enbor batetik pasatako soka batez muntatuta.

- Hemendik gora ze geratzea?
- Ba kronikaren arabera segundoko paso batzuk – erantzun zidan Asierrek-, bakarren bat terzerokoa.
- Nahibazu eskalatzen hasi ta soka bukatzen denen ensanblen aterako naiz.
- Bale – erantzun zidan -. Zailenetik juten saiatuko naiz.

OHARRA. Christian Pauren kronikaren arabera, “Basozain emboskatu” bidea bilgune honetan amaituko litzateke; izan ere, hemendik gorako tartea II zailtasuneko tarte bat bezala adierazita dago bere krokisean. Bideari hurrengo 60 metroak batzearen arrazoia laugarren luze honetan IV zailtasuneko bi pasagune eta III+ zailtasuneko pasagune bat aurkitu eta eskalatu izana izan da, beste pretentsiorik gabe.

- Laugarren luzea, 60 metro, IV. Hormak eskaintzen dituen aukera ezberdinak baloratu ondoren, Asierrek erditik eskalatzea erabaki zuen (III+), baita honen gainean dagoen horma inklinatua ere (III-). Bi hormen artean kontu handiz mugitu zen, harri askeak daudelako.

Bilgunearen ondoko horma eskalatzen.

Lehenengo hormatik behera egindako argazkia. Argazkian hirugarren bilgunea ikusi daiteke.

Lehenengo bi horma hauek eskalatu zituenean begi-bistatik galdu nuen. Sokak “Reverso”-tik gelditu gabe nola irteten ziren ikusten nuen bitartean Asierrek arte batzuek osatzen duten basotxo baten ezker ertzetik jarraitu zuen, harmaila erraz batzuk eskalatzen (II/III-). Arteen ertzean mantenduz, horma bertikal batekin topo egin zuen.

Arteen ertzean dauden harmailak azpitik ikusita.

Sokaren mugimendua bat-batean gelditu zen. Ez nekien Asier zertan ari zen, baina oztopo baten aurrean egongo zela susmatu nuen. Asier bere aldetik, parean zuen horma bertikala nondik eskalatuko zuen ari zen baloratzen. Horma alde batetik zein bestetik begiratu ondoren, bere oinean dagoen arte baten enborretik aseguratu eta horma eskuin aldetik eskalatu zuen, irteeran Totem bat trabatuz (IV). Horma hau eskalatuta, metro batzuk eskuinera mugitu zen eta bigarren hormatxo bat eskalatu zuen, sabel itxurakoa, aurrekoa baino motzagoa baina helduleku txikiagoak dituena (IV).

Eskalatu genuen IV zailtasuneko lehenengo horma azpitik ikusita. Asier aseguratu zen zuhaitza ikusi daiteke.

Ni bitartean soka amaitu arte falta ziren metroak kontatzen nindoan: “12 metro, 10 metro, 8 metro, 6 metro…”. 5 metro inguru falta zirenean, soka berriro ere geratu zen. Asier hormatxo berri baten oinean zegoen, sabeldun hormatxoaren gainean dagoena; baina hormatxo honek ez zion buruhauste handirik eman eta ez zuen arazo handirik izan eskalatzeko (III+). Ensanblean eskalatzen hasteko bilgunetik askatu eta hormara hurbildu nintzenean Asierrek zuhaitz baten enborrean hirugarren bilgunea muntatu zuen.

Laugarren bilgunean.

- Joer, ba bai zaildu dezula luzea, jejeje – esan nion irribarretsu bilgunera iritsi nintzenean.
- Politte geratu da.
- Ya lo kreo – erantzun nion -. Aukeran nahiago det zertxobait estutzea segundoko eskalada errazak egitea baino.
- Posible denean behintzat saiatu behar da, jejeje – erantzun zidan irribarretsu.

Gainetik zer geratzen zitzaigun ez genekienez, azken metroak sokekin aseguratzea erabaki genuen. Baina bilgunetik irten eta bereahala, harmaila pare bat igo nituenean (II/II+) Aixitako gaztelua izan zenaren hondakinak agertu ziren nire eskuinean. Bere inguruan putre talde bat zebilen biraka, bata bestearekin gurutzatuz, noraezenan egongo balira bezala.

Aixitako gaztelua izan zenaren hondakinak.

- Soka Reversotik askatu dezakezu – esan nion Asierri.

Asier hormaren amaierara iristen.

Oraindik fresko mantentzen zen belarretan oinutsik, harkaitz txapal batean eserita, putreen joan-etorriei begira jarri ginen. Aho-zabalik geunden, gaztelutik begira ari zen familiaren moduan; harrigarria da aire-korronteak nola dominatzen dituzten, esfortzurik egingo ez balute bezala. Ederra izango litzateke mundua beraien ikusmira zabaletik ikustea, lurrera itsatsiak egoteak dakarren ikusmira mugatu eta baldintzatutik aske.

Taldeko argazkia.

Une lasai eta atsegin honetaz gozatzen genuen bitartean zintzurra freskatu eta material guztia motxiletan gordetzeko aprobetxatu genuen. Eguzkitako krema laugarrenez eman ostean beherako bideari ekin genion, baita hiruretarako kotxera iritsi ere. Tartean, Haitz Handiko “Caballé” bide mitikoa eskalatzen ari ziren bi kordadari begira aritu ginen. Ea aurten bide historiko hau eskalatzeko aukera eta zorterik dudan.

Bi kordada "Caballé" bidean.

“Basozain emboskatu” bideari dagokionez, Mikelek eta Christianek izan zuten sentsazio bera izan genuen guk ere. Ondoan dituen bideen itxura ikusita, lehenengo luzea tenteagoa espero genuen. Lehen luzetik gorakoa beharbada ez dauka interesa handirik eskalada jarraikor eta zail baten bila ari direnentzat; izan ere, Christianek bere kronikan dioen moduan, lehen luzean bi mailoi jarrita utzi izanaren arrazoia nahi izanez gero bertatik jaisteko da, ondoan dauden beste bideen lehen luzeak kirol-eskaladako eskola bat izango balitz bezala eskalatzeko aukera emateko. Hala ere, nire uste apalean bideak lehen luzetik aurrera bere xarma baduela esango nuke, nahiz eta leku batzuetan harri askeekin kontuz ibili behar den. Baina mendi-eskaladako estiloan ireki eta ekipatu den eskalada-bide batean harri askeak topatzea saihetsezina da, asko errepikatzen den bide bat ez bada behintzat. Harri askerik gabeko honelako eskalada-bideak nahi dituztenek badute non aukeratu luze bakarrekoak nahiz hainbat luzekoak diren kirol eskalada-bideen segurtasunean.

KRONIKA IDAZTEKO KONTSULTATUTAKO BIBLIOGRAFIA ETA WEB ORRIAK

- Montañas de Camille bloga. 2022/10/15. "Basozain emboskatu" (IV/AD, 75m), la nueva de Aixita sur. Eskuragarri: https://christianpau.blogspot.com/2022/10/basozain-emboskatu-ivad-75m-la-nueva-de.html

ETXEBERRI (ARAKIL - IRURTZUN), AIXITA: "AIXITAKO TEILAK" BIDEA, 70 m, V. 2024/03/16

Traductor al catalá, galego, castellano, english traslator, traducteur française.

- Bakizu Aixitan bi bide berri darela?
- Ah bai?
- "Aixitako teilak" ta "basozain enboskatu" – erantzun zidan Asierrek -. Bigarrena Christian Pau eta Mikel Txintxarena da.
- Ta lehenengoa?
- Joseba Arlegina uste det.

Eginotik itzuli ginenean, etxera sartu bezain laster sua argitaletxeak 2022an argitaratutako Carlos Velazquezen “Nafarrroan eskalada egiteko gida” esku artean hartu nuen; eta hara non aurkitu nuen “Aixitako Teilak” bidearen krokisa. Bigarren luzetik aurrera “Ahuntzen bidea” bidearekin lerro bera partekatzen zuela ikusi nuenean Asierri mezu bat bidali nion:

- Bigarren luzetik rappelatzen badeu igual bi bidek egun beren eskalau ditzazkeu. Total, “Ahuntzen bidea" dauneko eskalatuta daukeu.
- Horixe bera ari nintzen ni ere pentsatzen – erantzun zidan -, goiz ibiliz gero bazkaltzea arazorik gabe iritsiko geala pentsatzen det.

Eginon erabilitako motxilatik materiala atera gabe nuen oraindik eta dagoeneko biharamunerako plana eginda genuen. Nire bizitzaren aspektu guztietan planak hain erraz egiteko ahalmena (edo motibazioa, edo gogoa) izango banu...

BIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 70 metro.
- Luze kopurua: 2.
- Nork irekia: Joseba Arlegik.
- Zailtasuna: V. Luzez-luze: 1ºL: V (40 m) eta 2ºL: V (30 m).
- Orientazioa: Hegoaldea. Udan bero handia pasa daiteke.
- Ura: Etxarren herrian.
- Hurbilketa: Ahizpa Handira doan ohiko bidea jarraituko dugu. Hormetatik gertu gaudenean, Ahizpa Handiaren mendebaldeko “V” handia izeneko lepo nabarira doan kanala hasten den lekuan, ezkerrera doan xenda jarraitu eta metro batzuetan altuera pixka bat galdu ondoren, trikuharri itsura duen harkaitz handi eta nabarmen batera iritsiko gara. Harkaitzaren ondotik pasatu eta aurrera doan bidexka 60-65 metro eskas jarraituz (tartean “Arteen Artean” bidearen oinetik pasako gara) harritza txiki eta estu batera iritsiko gara. Harritza hau gurutzatu eta zuhaitz artean pasatu ondoren (zenbait puntuetan dezente makurtu beharko dugu) bidearen oinera iritsiko gara. Kotxea uzten den lekutik bidearen oinera berrogeita hamar minutu inguru pasako ditugu. Joseba Arlegiren aholkuari kasu eginez, hurbilketarako modurik erosoena Etxeberriko herritik abiatzea da. SL-NA ibilbidea jarraitu Aixitarantz. Tontorrera bidea hartuta, hirugarren ehiza postua baino lehen eskuinerantz bidezidor bat doa paretaren oinetik, hitoak jarraituz.
- Jaitsiera: Aixitako gaztelua izan zenaren kokalekutik behera ongi zapaldutako bidea jarraituko dugu SL-NA 131 bidearekin bat egin eta kotxera itzultzeko. Jaitsiera osoa itzalpean egiten da eta Biaizpeko horma ikusgarri eta bertikalak ikusteko aukera paregabea izango dugu. 45-50 minututan kotxea utzitako lekuan izango gara.
- Eramandako materiala: 60 metroko bi soka, luzera ezberdineko 10 express zinta, Totem sorta eta zinta-uztaiak bilguneak muntatzeko. Walkie-talkie pare bat eramatea gomendagarria izan daiteke bilguneen artean oihuka ez aritzeko eta horman bizi diren animali eta hegaztiak ez molestatzeko.
- Eskalada-bidea eskalatzeko pasatako denbora: Ordubete eskas.

BIDEAREN KROKISA

Aixitako hego-ekialdean irekitako eskalada-bideak. "Aixitako Teilak" bi zenbakiduna da.

Krokis zehatza. Bigarren bilgunetik gora dauden puntu zuriek “Ahuntzen bidea” bidearekin elkartzeko jarraitu behar den bidea adierazten dute.

DESKRIBAPENA

Goizean goiz iritsi ginen kotxea uzten den aparkaleku txikira; izan ere lehenengoak iritsi izanagatik lekua aukeratzeko izaten den pribilejioaz gozatzeko aukera izan genuen. Egun berotsua iragarrita zegoen arren, ihintzaz bustitako bide bazterreko belarrak gaua freskoa izan zela salatzen zuen, ur-tantak lurrunduko zituzten eguzkiaren lehen izpien zain. Zalantzan izan ondoren azkenean polarrak kotxean uztea erabaki genuen; baita asmatu ere, ez genituelako egun osoan faltan botako.

Blogean partekatutako “Aixita” eta “Ahuntzen bidea” bideen kroniken azalpenak jarraituz ez genuen arazorik izan bidearen oinera iristeko.

- Joer, tontamentean hemen altura hartzen da, eh? – bota nion Asierri kotxea utzitako lekua seinalatuz.
- Bai – erantzun zidan -. Kotxea hemendik txikie ikusten da.

Hurbilketa paizentziaz hartu behar den horietakoa da, izerditan blai amaitu nahi ez bada behintzat. Ahizpa Handira doan ohiko bidearen aldapa nekagarria igotzen genuen bitartean edozein aitzaki hartu genuen atseden motz bat egiteko: zuhaitz zahar baten adar zaharretan jarritako putreei begira gelditzea, Ahizpa Handiaren ekialdeko horman irekita dauden eskalada-bideen lerroak irudikatzea edo bidean dauden koskak tapizatzen dituzten harri txikietan irrist ez egiteko ezpelen adarretatik tira egiteko denbora hartzea.

“Aixitako Teilak” eta “Ahuntzen bidea” bideak leku berean hasten dira; izan ere bi bideek lerro berbera jarraitzen dute hasierako metroetan. Aixitako hego-ekialdeko hormako eskalada-bideak lehen aldiz eskalatu genituenean hauen izenen lehen hizkiak hormen oinean markatuak zeudela gogoratzen genuen, baina oraingoan ez genituen ikusi. Kuriosoa da denborak, goroldioak edo higadurak guk mendian utzitako arrastoak nola ezabatzen dituen; pentsatzen dut bizitzan gauza bera gertatuko dela uzten ditugun arrastoekin ere.

Bide beretik rappel egiteko asmoa genuenez, motxilak hormaren oina zipriztintzen duten arteen itzalpe freskoan uztea erabaki genuen. Ez genuen erabaki bera hartu igoeran ihintzez busti genituen zapatila eta galtzerdiekin; hauek eguzkitan geratu ziren, jaisten ginenerako lehorrak egongo zirenaren itxaropenez.

- Hasiko naiz ni – proposatu nion Asierri – atzo zuk bukatu zenun eta, jejeje.
- Bale – erantzun zidan -. Gaur eguzkitako krema eman dezu?
- Noooooski baietz, etxetik emanda nator.

Asierren galderak tranpa zuen, eguzkiak bezperan lepoa gogoz gorritu zidalako. Badaezpada eguzkitako krema berriro eman nuen. Eskuetako behatz artean soberan geratu zen krema kentzea lortu nuenean eskalatzen hasi nintzen.

- Lehenengo luzea, 40 metro, V. 15 metrora gutxi gora behera dagoen lehen parabolta jomuga nuela, bertara iritsi arte eskalatu behar diren bi harkaitz-plaka etzanak (belarrez estalitako arrail inklinatu eta zabal batek banatzen dituena) zailtasunik gabe eskalatu nituen. Ez da eskalada zail bat (II/III) baina harritu ninduen plaka etzan hauek liken beltzez tapizatuak egotea.

Luzearen lehen paraboltaren parean.

- Pentsatzen det orain ezker aldera jo beharko detela – esan nion Asierri paraboltak babesten duen harkaitz-plaka eta hormatxoa eskalatu nituenean (III).

Nondik jarraitu behar nuen begira nengoela, gainetik dagoen sabai nabarmenaren ezker aldean dagoen parabolt distiratsua ikusi nuen, luzearen 40 metroetan jarrita dagoen bigarrena.

Nondik jarraitu beharra den begira.

Bitan pentsatu gabe ezker aldera diagonalean eskalatzen jarraitu nuen, eskuinean “Ahuntzen bidea” bidearen paraboltak utziz. Totem bat trabatzea eskatu zidan hormatxo txiki bat eskalatu (III+) eta harkaitz-plaka tente baten oinera iritsi nintzen. Nondik jarraitu begiratzen ari nintzela nire ezkerrean metalezko zerbaitek atentzioa deitu zidan. Bertara hurbildu nintzenean iltze bat topatu nuen. Iltzetik luzearen hirugarren express-zinta pasatu eta paraboltaren azpian dagoen arrail tente batera zuzendu nintzen, non beste iltze bat aurkitu nuen, oraingo hau erdi-aterata.

Ezkerraldera hartu behar den lekutik egindako argazki honetan luzean jarritako seguru finkoen kokalekua adierazi ditut. Argazkian, hormatxoa eskalatzeko trabatu nuen Totem-aren kokalekua ere ikusi daiteke.

- Pentsatzen nun paraboltak bakarrik zerela jarrita – esan zidan Asierrek azpitik.
- Ba bigarren iltzea da hau – erantzun nion.

Arrail tentea eskalatu (IV) eta harkaitz-plaka tente batera igo nintzen. Luze osoan gehien kostatu zitzaidana paraboltetik banatzen ninduten 2-3 metroak eskalatzea izan zen, liken beltz, hauskor eta irristakorrez estalitako itsasgarritasunezko pasagune bat eskalatzea eskatu zidalako. Harkaitzaren zimur leunetan oinak jarri eta, edozein momentuan irrist egitearen beldurrez, gorputza pixkanaka altxatu nuen, uste eta nahi baino esfortzu mental gehiagorekin paraboltera iritsiz (V). Eskuak izerditan blai nituen eta pare bat aldiz magnesio-poltsan sartzeko keinua egin nuen. Baina magnesio-poltsa etxean zegoen ahaztuta mahai baten gainean eta faltan bota nuen soinean ez eramatea, harkaitz-plaka tente honetako heldulekuak borobilduak eta leunak direlako.

Bigarren paraboltaren parean.

Asierrek esanda luzeak sabaia ezkerretik saihesten duela banekien, honegatik ezker aldera begira jarri nintzen hurrengo seguruaren bila. Orduan metro batzuk ezkerrago soka beltz batekin muntatuta dagoen harkaitz-zubi bat ikusi nuen.

Berriro ere kontu handiz, oinak jarri aurretik katu-oinen puntekin likena kenduz, ezker aldera mugitzen hasi nintzen, harkaitz-zubira iritsi nintzen arte (IV+).

- Bueno, ea tetxue zemuzkoa den!!!

Harritu ninduen nengoen lekutik sabaian parabolt, iltze edo harkaitz-zubirik ez ikustea: "zerbait jarrita egongo da", pentsatu nuen. Harkaitz-zubiaren ezkerrera pasatu eta, helduleku on batzuk aprobetxatuz, zuzen eskalatzen hasi nintzen sabaiaren azpian kokatzeko (IV+). Gainean nituen harkaitzak eskuekin ukitu eta helduleku ederrak zituztela baieztatu nuenuean, bitan pentsatu gabe besoetatik tira egin, oinak jartzeko helduleku on batzuk aurkitu eta, bigarren tiraldi baten ostean ez nuen zailtasun handirik izan harkaitzetako batek osatzen duen erlaitz txikira igotzeko (V). Ez nuen aseguru finkorik aurkitu baina aitortu beharra daukat ez nuela aseguru bat jartzeko beharrik sentitu ere.

- Suposatzen da reunioa hor nunbaiten egongo dela - esan zidan Asierrek.

Erlaitz txikira igota, lehenengo bilgunearen bila.

Batera zein bestera begiratzen nuen arren ez nuen bilgunerik ikusten. Logikak zuzen eskalatzen jarraitzea esaten zidan baina zerbaitek, intuizioak beharbada, oraingoan logikari jaramonik ez egiteko gomendatzen zidan. Halako batean ezkerrean nituen arteen artean zerbaitek atentzioa deitu zidan. Zorrotzago begiratu nuenean, zuhaitzen artean erdi-ezkutatua dagoen harkaitz-plaka batean uztaidun bi parabolt ikusi nituen.

- Hemen dau!!! - Oihukatu nion Asierri.

Igota nengoen erlaitz txikitik ezker aldera 3 metro inguruko zeharkaldi horizontala egin ondoren arteen artean erdi-ezkutatua dagoen lehenengo bilgunera iritsi nintzen.

Lehenengo bilgune "ezkutua".

Asier aseguratzen nuen bitartean, 8 metro inguru ezkerrago eta zertxbait beherago mailoidun bi paraboltez osatutako bilgune bat ikusi nuen: "Basozain emboskatu" bidearen lehen bilgunea? Hala izango zela pentsatu nuen, eskalatzen ari ginen bidearen ezkerrean bide bakarra zegoela uste genuelako. "Basozain emboskatua" eskalatu beharko genuke bilgune honen misterioa argitu nahi bagenu.

- Notatzea bide hau ez dela asko eskalatzen, ez?
- Zeba?
- Plaka osoa liken beltzez estalita daulako - erantzun nion Asierri.
- Bai, hori bai - erantzun zidan -. Ta gañea irrist egiten du.

Asier liken beltzez estalitako harkaitz-plaka tentean.

- Bigarren luzea, 30 m, V. Asierrek automatikoki, hizketaldi handirik gabe, arnesaren uztaietatik zintzilik nituen friend eta express-zintak hartu zituen bezain laster eskalatzen jarraitu zuen, ahalik eta denbora gutxiena galtzeko asmoz. Ezkerrean ikusi genuen bilgune "misteriotsua" zein bidekoa zen jakin nahi bagenu azkar ibili beharko ginateke.

Asierrek bilgunetik gora irten eta gainetik dagoen harkaitz-plaka inklinatua zuzen jarraitu zuen eskalatzen, gainean dagoen horma bertikal batera zuzenduz (III+). Plaka hau ere liken beltzez estalita zegoen, baina lehen luzeko plaka bezain tentea ez denez ez zuen arazo handirik izan hormatxoaren azpian kokatzeko.

- Hor goien parabolt bat ikustea - esan zidan hormatxoaren azpitik.

Bigarren luzean eskalatzen den lehenengo hormatxoaren oinean.

Hormatxoak helduleku oneko arrail zabal eta motz bat dauka. Bertatik igo eta zertxobait ezkerrera pasatuz, Asierrek ez zuen zailtasun handirik izan luzearen lehen paraboltetik aseguratzeko (IV+).

Hormatxoa eskalatu ondoren.

- Goiko paretaren azpin beste parabolt bat ikusten det - esan zidan hormaren gainetik.
- Nun?
- Ezker alden.

Paraboltetik zertxobait gora igo eta berehala hasi zen ezker aldera eskalatzen, igota zegoen harkaitz-plaka inklinatua ixten duen sabaiaren ezker aldera hurbilduz (IV-).

Zeharkaldiaren hasieran.

Luzearen bigarren - eta azken - paraboltetik aseguratu zenean, gainetik zuen horma bertikala nondik eskalatu begiratzen hasi zen. Ni nengoen lekutik eskalada interesgarria zirudien, hormak erdian arrail bat duen diedro baten itxura hartzen duelako. Zein zirraragarria den sekula eskalatu ez duzun pasagune batera iristen zarenean. Puzzle ezezagun baten pieza desordenatuen aurrean egongo bazina bezala sentitzen zara. Zure lana pieza hauek nola kokatuko dituzun ongi pentsatzea izaten da, bakarren bat modu okerrean kokatuz gero erortzeko arriskua duzulako. Horregatik komeni da lasaitzea eta denbora hartzea pasagune bat eskalatzen hasi aurretik. 

Bigarren paraboltetik aseguratu ondoren.

- Zemuzkoa ikustezu?
- Ez du zaile ematen baña ez det parabolt gehio ikusten - erantzun zidan.
- Sikiera diedro horren pitzaduran friend bat sartu daikela emateu.
- Bai.

Oinak ahal izan zuen lekurik goienean jarri ondoren diedroa eskalatzen hasi zen, gorputza zertxobait altxatzen zuen bakoitzean oinak diedroa osatzen duten bi paretetan ere altxatuz. Ez zuen esfortzu handirik behar izan diedroaren ezkerrean dagoen harkaitz batek osatzen duen erlaitz txiki batera igotzeko (V). Puzzlea ebatzita zuen dagoeneko.

Lehenengo metroen ondoren, ezker oina erlaitz txikian jarrita dauka.

- Hemendik gora ez du zaile ematen baña bazpare friend bat sartu behar det - esan zidan Totem-a eskutan hartuz.

Totem-a trabatu zuen arrail berari heldu eta babariar teknika erabiliz ez zuen zailtasun handirik izan luzearen bigarren horma eskalatu eta honen gainean dagoen erlaitzera igotzeko, harri askez estalita dagoena (V).

Hormaren gainetik lehen bilgunea horrela ikusten da. Argazkian ikusten den moduan, hormaren gaineko erlaitza harri askez estalita dago.

Lehenengo hormatxoaren azpitik bigarren bilgunera dagoen ikusmira.

Azkeneko metro etzan eta erraz batzuk erdi-eskalatu ondoren (III-) bilgunera iritsi zen, uztaidun parabolt bakarrez osatuta dagoena. Hau ikusita, Asierrek bilgunea uztaidun parabolta eta honen gainean dagoen harkaitz-zubi handi bat aprobetxatuz muntatu zuen, bilgunea sendoa zela ziurtatuz.

Bigarren luzea lehenengoa baino gehiago gustatu zitzaidan, beharbada harkaitz-plakek liken gutxiago zutelako edo beharbada bi hormen eskaladak xarma gehiago duelako.

Bigarren paraboltera iristeko egin behar den zeharkaldiaren hasieratik egindako argazkia.

Haur txiki baten moduan gozatu nuen eta konturatu nintzenerako Asierren ondoan nengoen, luzea motz egin zitzaidanaren seinale. Une gozoak une laburrak izaten omen dira.

Bigarren bilgunea, uztaidun parabolt bakarrez osatutakoa. Argazkian harkaitz-zubia ikusi daiteke, baita erlaitza tapizatzen duten harri askeak ere.

- Bi luzek egiten duten rekorridoa ikusita ez dakit hemendik rappela egitea egokiña izango den - esan zidan bilgunera iritsi nintzenean.
- Gauza bera pentsatu det - erantzun nion - Gañea lehenengo luzen dauden arbolak ikusita litekena da sokak bertan trabatzea.

Bigarren bilgunetik rappel egiteari gauza onik ikusten ez genionez, “Ahuntzen bidea” bidearen lehen bilgunera arte zeharkaldi bat egin eta bertatik rappel egitea erabaki genuen. Asierrek aseguratuta, ez nuen zailtasun handirik izan bertara iristeko (III- gehienez). Okerrena, bilgune honen gaineko hormatxoa jaisten hasi nintzenean inurri handi eta gorri batzuk eskuetan emandako hozkada maitagarriak. Zer egingo diogu beraien etxea inbaditzen ari bagara?

“Ahuntzen bidea” bidearen lehen bilgunetik rappel egiten.

- Ze ordu da? - Galdetu zidan Asierrek sokak errekuperatu genituenean.
- Hamaikak eta hogei pasata.
- Ondokoari emango diogu?
- Benga, hemen egonda pena litzake ez eskalatzea.

Material guztia eta motxilak eskuetan hartuz ezker aldera jarraitu genuen. II+ zailtasuna izan dezaken hormatxo txiki bat igo ondoren erlaitz zabal eta eroso batera igo ginen, arteen itzalpean zegoena.

- Hara, hemen kordino bat jarrita dau!!! - esan zidan Asierrek harkaitz-plakaren oinean dagoen harkaitz-zubi txiki bat seinalatuz.
- Bueno, bidearen hasiera topatu degu behintzat.
- Ea hau zemuzkoa den...
- Ea ba - erantzun nion lehen metroak eskalatzen hasiz.

KRONIKA IDAZTEKO KONTSULTATUTAKO BIBLIOGRAFIA ETA WEB ORRIAK

- Velázquez C. Guía de escalada en Navarra, 143. Bilbo. Sua Edizioak, 2022ko ekaina.

ETXEBERRI (ARAKIL - IRURTZUN), AIXITA: "AHUNTZEN BIDEA" BIDEA, 120 m, V. 2018/07/15

Etxeberriko (Arakil - Irurtzun) Aixita mendiaren “Aixita” bidea eskalatu genuenean harritu gintuen honen ezkerreko horman bide gehiagorik irekita ez egotea. Egun batzuk beranduago, Asierren lankide bati eskerrak, “Arteeen Artean” bidea deskubritu genuen. Gaztelerako "no hay dos sin tres" esaera betez, “Arteen Artean” bidea eskalatu genuen egun berean honen ezkerrean “AB” hitzak oinean zituen hirugarren bide bat deskubritu genuen. Ez dakiguna da laugarren biderik badagoen. Etorkizunerako ikerketa lana irekita dago, jejeje.

“Arteen Artean” bidea eskalatu genuenean, hirugarren bilgunetik gora zailtasun guztiak amaitu eta gailurrera arte oinez iristea besterik ez genuela jakinda Asier eta bioi ideia bat bururatu zitzaigun: “eta hemendio rapelau ta AB bidea eskalatzen badeu?”. Erlojuari begiratu eta denboraz ongi ibiliko ginela ikusi ondoren ez genuen bitan pentsatu ere egin: "Ze kristo, ez badeu gaur itten igual ezteu beste aukeraik izango". Lehen rappel batean lehen bilgunera eta bigarren batekin lurrera itzuli ginen.

Sokak bildu, zapatilak berriro jantzi eta, igande goizari ahalik eta zukurik handiena ateratzeko gogoz, “Ahuntzen Bidea” bidera zuzendu ginen bide hau eskalatzeko irrikan.

BIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 120 metro.
- Luze kopurua: 3.
- Nork irekia: Joseba Arlegi.
- Zailtasuna: V-/V. Luzez-luze: 1ºL: V (30 m), 2ºL: IV+ (65 m), 3ºL: III+ (25 m). Bidearen lehen luzea paraboltekin erdi-ekipatua eta bilgunea uztaidun bi paraboltez muntatua dagoen bitartean, beste luzeak garbi-garbiak daude. Azken bi luzeetako zailtasun guztiak saihestu daitezke.
- Orientazioa: Ekialdea. Udan bero handia pasa daiteke.
- Ura: Etxarren herrian.
- Hurbilketa: Ahizpa Handira doan ohiko bidea jarraituko dugu. Hormetatik gertu gaudenean, Ahizpa Handiaren mendebaldeko “V” handia izeneko lepo nabarira doan kanala utzi, ezkerrera doan xenda jarraitu eta, metro batzuetan altuera pixka bat galdu ondoren, Aixita” bidearen oineko trikuharri itsurako harkaitz handira iritsiko gara. Harkaitzaren ondotik pasatu eta aurrera doan bidexka jarraituz, 60-65 metro eskasen ondoren (tartean “Arteen Artean” bidearen oinetik pasako gara) harritza txiki eta estu batera iritsiko gara. Harritza hau gurutzatu eta zuhaitz artean pasatu ondoren (zenbait puntuetan dezente makurtu beharko dugu) bidearen oinera iritsiko gara. Bidea hasten den harkaitz-plakan “AB” idatzita ikusiko dugu. Kotxea uzten den lekutik bidearen oinera berrogeita hamar minutu inguru pasako ditugu. Joseba Arlegiren iradokizunari kasu eginez, hurbilketarako modurik erosoena Etxeberriko herritik egitea da. SL-NA Ibilbidea jarraitu Aixitarantz. Tontorrera bidea hartuta, hirugarrenean ehiza postua baino lehen eskuinerantz bidezidor bat doa paretaren oinetik, hitoak jarraituz.
- Jaitsiera: Aixitaren gailurretik behera ongi zapaldutako bidea jarraituko dugu SL-NA 131 bidearekin bat egin eta kotxera itzultzeko. Jaitsiera osoa itzalpean egiten da eta Biaizpeko horma ikusgarri eta bertikalak ikusteko aukera paregabea izango dugu. 45-50 minutuetan kotxea utzitako lekuan izango gara.
- Eramandako materiala: 60 metroetako bi soka, luzera ezberdineko 10 express zinta, Alien, Lincam eta artaka-trabagailu jokoa eta luzera ezberdinetako zinta-uztaiak harkaitz-zubi eta blokeetatik pasatu eta bilguneak muntatzeko. Walkie-talkie pare bat ere eramatea gomendagarria izan daiteke bilguneen artean oihuka ez aritzeko. A-15 errepidearen zaratak bilguneen arteko komunikazioa zailtzen du.
- Bidea eskalatzeko pasatako denbora: Ordubete eta hogeita bost minutu.

BIDEAREN KROKISA

Ibilbidearen nondik norakoak. Urdinez, Aixita” eta orlegiz “Arteen Artean” bideak.


Krokisa zehatzago.


DESKRIBAPENA

Bidearen oinera iritsi ginenerako eguzkiak goizeko hezetasun guztiak eramanak zituen, horma ia osorik lehortuz. Deigarria izaten da horma baten itsura denbora motzean nola aldatu daiteken. Egun berean, ordu gutxien aldean bi sokada ezberdinek bide bera eskalatzerakoan sentsazio eta egoera erabat ezberdinak sentitu eta topatu ditzazkete.

Bidearen oinera iritsi aurretik zeharkatu behar den harritza txikia. Bideak zuhaitzen artean jarraitzen du nahiz eta nabaria ez izan.


Bidearen oinera iritsi ginenean, material guztia motxilatik kanpo genuenez, ez genuen denbora luzerik behar izan eskalatzen hasteko, zapatilak kendu eta katu-oinak jartzea eraman zuen denbora besterik ez. “Arteen Artean” bidea nik amaitu nuenez, arnesetik zintzilik nuen materiala Asierri eman eta gerriaren baitan ordenatzen zuen bitartean bidearen lehen metroei argazki batzuk egiteko aprobetxatu nuen.

Bidearen oinean idatzitako "AB" hizkiak.Gerora Joseba Arlegiri eskerrak AB "Ahuntzen Bidea" erreferentzia egiten ziotela jakingo genuen.


Lehen luzearen lehen metroen nondik norakoak.


“Bueno, ea hau zemuzkoa den” esan zidan Asierrek materiala ordenatzen amaitu eta eskalatzen hastearekin batera.

- Lehenengo luzea, 30 metro, V. Asier bilgunetik gora doan harkaitz-plaka etzana eskuin aldeko joerarekin eskalatuz hasi zen (II-III). Harkaitz-plaka trinkoa, helduleku ederrekoa eta erraza izanda ez zuen aseguru bat ere jartzeko beharrik sentitu.

Lehen metroetan eskalatzen den harkaitz-plaka etzanaren amaieran, gainean luzeari zailtasuna ematen dion horma bertikala.


Lehen metro etzan hauen ondoren (15 metro inguru) harlauz handi eta inklinatu baten oinera iritsi zen. Bertan luzearen lehen parabolta dago. Harlauzaren ezkerretik eskalatzen hasi eta, tarteka babariar teknika erabiliz, metroak erraztasun handiz irabazi zituen (IV) bere gainera iritsiz.

Harlauza eskalatuta, bidearen oinetik nabaria den horma bertikalera iritsi baino lehen, harkaitz-plaka inklinatu bat eskalatu zuen, tartean itsasgarritasunezko pasabide bat eskalatuz (III). Bertan luzearen bigarren parabolta dago.

Harkaitz-plaka inklinatuaren amaieran.


“Zemuz dijo?” galdetu nion. “Oaingoz errexa” erantzun zidan, “aurreko biden antzekoa”.

Horma bertikalaren azpian friend bat non trabatu bilatzen.


Horma bertikala 2 paraboltekin babestua dago. Hormaren oinean oraindik hezetasun apur bat zegoenez, Asier batera eta bestera mugitu zen oinak harkaitz lehorrean kokatuz. Friend bat hormaren oineko arrail batean trabatu ondoren eskalatzen jarraitu zuen.

Friend-a trabatu ondoren.


Modu elegantean, hormaren arrail eta harlauzetako helduleku ederrak aprobetxatuz, metroak segurtasun handiz irabazi zituen, luzea lehendik ezaguna izango balu bezala. Zatirik bertikalena ere (V), dudazko harkaitz batzuk dauden arren, oinak baino eskuen heldulekurik sendoenak topatuz, inongo arazorik gabe eskalatu zuen, uztaidun bi paraboltez osatutako bilgunera iritsiz.

Luzearen zatirik zailenaren amaieran.


Lehen bilgunea.


“Kanto ona dauke, emateona baño errexago da” esan zidan bilgunetik. Hori entzuteak mentalki lasaitu ninduen. Eskaladan, bizitzan bezala, nahi eta nahi ez konfiantzako lagunak esandakoa eragin izaten du, aurrean dugunaren nolabaiteko aurreritzia sortuz. Aurretik pasa denak luzea gogorra dela esaten badu nolabaiteko urduritasun edo beldur bat sortuko digu (batez ere aurretik doana eskalada maila handiagoa badu). Aurretik eskalatu duenak aldiz luzea erraza dela esanez gero, luzea lasaitasunez hartuko dugu. Eskalatzen ez dutenek modu honetara hobe ulertuko dute: ezagutzen ez dugun pertsonaren aurrean konfiantzako lagun batek esaten diguna, ona ala txarra izan, nahigabean eragina izaten duen bezala, aurretik dugun eskaladaren inguruan ere antzerako efektua sortzen da, ona ala txarra izan.

Asierrek sokak bildu eta eskuarekin keinu egin zidanean eskalatzen hasi nintzen.

Bidearen lehen metro errazetan.


Luzea ikaragarri ona iruditu zitzaidan eta babariar teknikarekin eskalatzen den harlauz inklinatua itzela.

Babariar teknikarekin eskalatu daiteken harlauza azpitik ikusita. Goian, Asier bilgunetik zintzilik ikusi daiteke.


Pasabide bertikalean harriren bat edo beste oraindik aske topatu nuen baina pentsatzen dut bidea errepikatzen den heinean garbituz joango dela.

Luzearen zatirik zailenean.


“Hemendio gorako luzek holakok badie bidea izugarrie izangoa” esan nion bilgunera iritsi nintzenean.

- Bigarren luzea, 65 metro, IV+. Asierri soberan zuen materiala hartu eta denbora asko galdu gabe eskalatzen jarraitu nuen. Bilgunetik atera eta metro batzuk gora eta ezkerrera erdi muntatutako bilgune batera (uztaidun parabolta) iritsi nintzen.

Erdi muntatutako bilgunea.


Gora begiratu eta, zuhaitzen artean, eskalatzeko aukera handirik ez duela dirudien kanal antzekoa ikusi nuen. Bilgunetik 5-6 metro ezkerrera aldiz, amaieran hormatxo bertikala duen harkaitz-plaka inklinatu eta trinko bat ikusi nuen: “eztakit zuzen jarraitu edo ezkerrea zeharkaldie egin” esan nion Asierri “baña bitan eztet kontinuidadeik ikusten”. “Aixita” bidearen hirugarren luzeko zeharkaldi horizontala buruan, eskuinera 10-12 metro inguruko zeharkaldi horizontala egin nuen harkaitz-plaka batera iritsiz. Harkaitz-plaka ongi begiratu ondoren, “hemen ere ezer ez daula emateo” esan nion.

“Nire ustez gora jarraitu beharkoa” esan zidan Asierrek. Bitan pentsatu gabe erdi muntatutako bilgunera itzuli eta hasieran ikusitako kanal itsurakotik gora eskalatuz jarraitu nuen.

Kanal itsurakoaren lehen metroetan.


Metroak irabazi ahala, ezkerrean nuen harkaitz-plaka inklinatuari begiratzen nion luzea hortik joango ez ote zen pentsatuz. Baina plakak ixten duen hormaren gainaren parera iritsi nintzenean hondakindegi baten antza hartu nion, dena harri askez estalia baitzegoen. “Hortio eztela seguro” esan nion Asierri “goien daun harritzakin ateatzea oso arriskutsu izango zelako”.

Kanalean denbora osoan zailtasuna bilatuz eskalatzen nindoan (tartean oinez, tartean II-III pasabide isolatuak eskalatuz).

Kanalaren erdian gutxi gora behera 3 metro inguruko hormatxo bertikala topatu nuen. Hormatxo hau eskuinetik saihestu daiteken arren, zuzen eskalatzea erabaki nuen. Hormaren azpian friend bat trabatu, ahalik eta erosoen kokatu eta, bertan jaiotako lizar txiki baten enborraren laguntzarekin, asko estutu gabe eskalatu nuen (IV/IV+ pasabide isolatua), honen gaineko harkaitz-zubi txiki batetik artaka-trabagailu bat trabatuz.

IV+ zailtasuneko pasabide isolatua duen hormatxoa azpitik ikusita. Sokaren bidea jarraitzen badugu, hormatxoan jaiotako lizarra ikusi daiteke.


Hormatxoa eskalatuta eskaladatxo errazeko (II) harkaitz-plakak eta oinezko tarteak tartekatuz jarraitu nuen basoaren amaieratik gora doan harkaitz-plaka inklinatuaren oinera iritsiz. Bertako haritz zahar baten enborretik zinta-uztai bat pasatuz bilgunea muntatu nuen. Luze luzea atera zitzaigun eta, bilgunera iristeko, Asierrek azkeneko 6-7 metroak ensanblean eskalatu behar izan zituen. Dena den, bilgunea muntatzeko aukera ezberdin asko dago, kanalaren ertzetan zuhaitzak baitaude.

Bigarren bilgunean.


“Bueno, ez da luze ona izan” esan nion Asierri bilgunera iritsi zenean, “pentsatzen nun gehio eskalauko genula”. “Ea azkeneko hontan ze itteun” erantzun zidan luzean jarri gabeko materiala jasoz.

- Hirugarren luzea, 25 metro, III+. Asier bilgunetik atera eta harkaitz-plaka inklinatua eskuinerako joerarekin eskalatzen jarraitu zuen denbora osoan pasabiderik zailenak bilatuz (II-III).

Luzearen lehen metroetan.


Bigarren bilgunean.


Aixitaren gailur azpiko zuhaitz ilara identifikatu zuenean bertara zuzendu zen tartean 3 metro inguruko bi hormatxo bertikal eskalatuz (III+).

Bigarren hormatxoa eskalatu ondoren, Aixitaren gailur azpiko zuhaitzetan.


Bigarren hormatxoa eskalatu zuenean zuhaitzetara iritsi eta hauen ezkerretik eskalatuz jarraitu zuen (II) Aixitaren gailurrera iritsiz. Bilgunea gailurreko metalezko oroitarri handian muntatu zuen.

Esan bezala, azken bi luzeak zailtasunak bilatuz eskalatu genituen. Zailtasun hauek guztiak ekidin daitezke gailurrera erdi-oinez iritsiz.

Hirugarren bilgunean.


“Hau da beroa itteona!!!!” esan zidan bilgunera iritsi nintzenean. Eguzkiak erruz jotzen zuen eta, txitxar eta kirkilen zaratan murgilduta, putre eta bueltaka zebilen saizuriari prismatikoekin begira zegoen bikotea agurtu ondoren, ahal izan genuen azkarren materiala guztia jasotzen hasi ginen. Motxilan neraman kantinplorako ura trago banaz edan eta, izerditan blai, eguzkitik ihes beherako bidea bizi-bizi hartu genuen zuhaitz eta Ahizpa Handiaren ipar aurpegiaren itzalaren bila.

45 minutu beranduago kotxea utzitako lekuan geunden berriro ere.

Ez dakit non ezta noiz ere, ikastaro batean ariketa hau proposatu zidaten: "pentsatu egunero 86.400 euro zure kontu korrontean sartzen direla. Diru sarrera hau bi baldintzen menpean dago: lehenengoa, gastatzen duzun kopurua gastatzen duzula egunaren amaieran kontu korrontea hutsean geldituko dela eta bigarrena diruarekin erositako hori gozatu bezain pronto desagertuko dela: zer egingo zenuke?" Une batez ikastaroan geunden guztiak dirua zertan eta nola gastatu pentsatu eta izugarrizko zerrenda egin ondoren, ariketa galdera honekin amaitu zen: "eta esango banizu egunero 86.400 segundo zure kontu korrontean sartzen direla, non eta nola gastatuko zenituzke?". Ez da lan makala orainean bizitzea eta aitortu beharra daukat ezohiko momentu batzuetan ezik oraindik ez dudala lortu. Burua maiz izaten dut biharko asmo eta ametsetan edota atzoko oroitzapenetan. Kristau erlijioak kutsatutako mendebaldar pentsakera hau barrenean txertatuta dugu eta, haur bati gustuko duen helatuarekin gertatzen zaion moduan, ez ditugu uneak benetan gozatzen amaituko direla ohartzen garen arte. Automatikoki jaten aritu garen helatuaren azken zatiak izaten dira denboraz eta patxadaz gozatzen ditugunak, helatuari ahalik eta zukurik handiena atera nahian. Antzerako zerbait gertatzen zait blogean kronika bat partekatu eta argazki bakoitza berriro ere biziko ez dudan une motz bat besterik ez dela ohartzen naizenean. Eta honetaz ohartzerakoan batzuetan triste sentitzen naiz, une horri zuku guztia atera ez nionaren sentsazioak kutsatzen naulako.

Horacio erromatar poetak sortutako "carpe diem" (literalki "eutsi egunari" edo "momentua aprobetxatu") esaldiaren baitan kokatzen da 1989 urteko "Dead Poets Society" (gazteleraz "El Club de los poetas muertos") film ezaguna. Filma kritikagarria izan daiteken arren, funtsean orainean bizitzen saiatu beharra dugula esaten digu. Orainean gertatzen dira gauzak, ez atzo, ezta bihar ere, eta orainean aprobetxatu gabeko uneak, aukerak, bizipen eta sentimentuak, damu, lotsa eta erresumin bezalako kaxetan gordeko dira betiko. Zerbaitetaz gozatzeko aukeraren aurrean, zergatik ez? Beharbada azken aukera izan daiteke. Honek ez du esan nahi orain arte bizitzan eraikitakoa alde batera utzi  eta parean topatzen dugun aukera oro aprobetxatu beharra dugunik, ez eta gutxiagorik ere.

"Ahuntzen Bidea" eskalatzearen erabakia bitan pentsatu gabekoa izan zen: bertan geunden, eguna topera gozatzen ari ginen eta eguraldia primerakoa zen: zer gehiago nahi genuen? "Carpe diem". Ez dakigu bide honek lehen luzetik gora luze "ezkuturik" baduen edo luze bakarreko bidea den. Lehen luzea ikaragarria den bitartean, hemendik gorako luzeak “sin más” (egungo gazteek esango luketen moduan) iruditu zitzaizkigun. Guk ez genuen aukera interesgarriagorik topatu eta ahal izan genuen zuzenen eskalatu genuen hormaren zailtasunik handienak bilatuz. Lehen luzetik gora pasabiderik errazena bilatuz igo izan bagina, igoera osoa erdi-oinez egingo genuela esatera ere ausartzen naiz. Bide hau eskalatzen denbora alferrik galdu genuela esaten ari naiz? Ez. Alde batetik, eskalatu izan ez bagenu ez genuen bide honen ingurukoak sekula jakingo eta bestetik, Asierri txantxetan esan nion bezala, Aixitaren "Direttissima" eskalatzeko aukera eman zigun, jejeje”.