EGINO, LA LEZE: "EZEZAGUNA" BIDEA, 60 m, V. 2018/08/23

Eginon eskalatzea plazer handia da. La Leze inguruko sektoreetako harkaitza eskalatzaileen joan-etorriek pixkanaka leuntzen hasita badago ere, bertako bideak eskalatuz egun pasa ederra pasako dugu inongo zalantzarik gabe. Eta hainbestetan eskalatutako hormara hurbildu eta bide berri bat eskalatzeko aukera badugu zer esanik ez!!!

Josema Berrocosori esker, Iban anaiarekin La Leze inguruan irekitako “Ekaitzean Elaia” eta "La Última Meiga" bideen berri izan nuen. Josemak bide hauen eskuinean hirugarren bide bat zegoela, baina nork irekia eta zein izen zuen ez zekiela esan zidan.

Ekainaren amaieran Berro anaiek irekitako bide hauek eskalatzeko zortea izan genuen, baita bertako harkaitz ederraz gozatu ere. Egun hartan izenik gabeko bide “ezezagun” hura eskalatu gabe uztearekin batera nolabaiteko arantza sartuta gelditu zitzaigun. Udan zehar “bide ezezaguna” eskalatzeko La Lezera egindako bisita parean eguraldi txarra izan zen etxera esku hutsik itzultzera behartu gintuena, bide honen eskalada maldizio ilun baten menpean izango balitz bezala.

Bide hau ezin eskalatzeak bertara hurbildu eta eskalatzeko gogoa geroz eta gehiago piztu zigun. Ez gara pertsona superstiziosoak, baina eskaladan aurrera egin nahi bagenu, bide honen maldizioa apurtu beharra genuen, jejeje.

BIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 60 metro.
- Luze kopurua: 2. Lehenengo luzea “Ekaitzean Elaia” bidearekin partekatzen du.
- Nork irekia: Honen inguruko daturik ez dugu topatu.
- Zailtasuna: V. Luzez luze: 1ºL: V (25 m), 2ºL: V (35 m). Lehenengo luzea paraboltez oso ondo ekipatua dagoen bitartean, bigarren luzearen lehenengo 10-12 metroetan ez dago paraboltik. Tarte honetan auto-babeserako materiala ongi etorriko zaigu, baita parabolten artean bakarren bat jarri nahi bada, hauen arteko tartea ez baita motza.
- Orientazioa: Ekialdea.
- Ura: La Lezeko aparkalekuaren ondoko iturrian.
- Hurbilketa: La Lezetik Olano mendira doan ohiko bidea jarraituko dugu. Berakaitz pitzadurara iritsitakoan ezkerrera hartu eta “La fuente” sektorera zuzenduko gara gure eskuinean pitzadura/kanal antzeko bat utziz. Kanal honen amaieran, basoan sartu aurretik, eskuinera gora doan malda igoko dugu bidearen oinera iritsiz. Kotxea uzten den lekutik bidearen oinera 10-15 minutu pasako ditugu.
- Eramandako materiala: 60 metroetako bi soka, luzera ezberdineko 10 express zinta, Alien, Lincam eta artaka-trabagailu jokoa eta luzera ezberdinetako zinta-uztaiak harkaitz-zubi eta blokeetatik pasatu eta bilguneak muntatzeko. Auto-babeserako materiala lehen paraboltera iristeko bakarrik erabili genuen (friend bat eta artaka-trabagailu bat).
- Eskalada-bidea eskalatzeko pasatako denbora: Ordubete inguru.

BIDEAREN KROKISA

Ibilbidearen nondik norakoak.


Krokisa zehatzago. Urdinez “Ekaitzean Elaia” eta orlegiz "La Última Meiga" bideak.


DESKRIBAPENA

Goizean goiz La Lezeko eremura iritsi ginen. Kotxea urte asko ikusitako haritz baten babespean utzita lo zeuden furgoneten artean oinez hasi ginen. Zerua zuri zegoen, zein eguraldi egingo zuenaren pistarik eman gabe, eta abuztua izateko, tenperatura fresko xamar: “hola aguantatze badu eskalatzeko earra” esan nion Asierri keinu bat eginez.

Hurbilketa memoriaz jakinda modu automatikoan egin genuen, arreta basaranez betetako elorri beltzetan jarriz. Ordiziako azokan bezperan basaran kiloa 5 eurotan salgai zegoela gogoratu ondoren, kotxetik hain gertu hainbeste basaran biltzeko aukera izateak harritu ninduen. Basaranak buruan, geroz eta “erosoago” (edo alferrago) bizi arazi nahi gaituen gizartearen inguruko hausnarketan hasi nintzen. Beharbada honetan guztian kontsumoan oinarritutako sistemak eragina izango duen arren (askok eragile bakartzat joko dute), urteak pasa ahala etxetik ezertarako aterako ez garen Alien modukoak izatera iritsiko garen beldur izaten naiz, mundu eta bizitza digital eta hotz baten morroi.

Pentsamendu hauek buruan bidearen oinera iritsi eta, presa handirik gabe, trasteak prestatzen hasi ginen: “Bidea nik hasikoet, hola zuk luze berrie eskalaukozu, bale?” proposatu nion Asierri. “Nahizun bezela, etzait inporta neire hastea”, erantzun zidan. Asierri bigarren luzerako friend eta artaka-trabagailuak eman eta nik express-zintak arnesetik zintzilikatzearekin batera eskalatzen hasi nintzen.

- Lehenengo luzea, 25 metro, V. Luze hau “Ekaitzean Elaia” bidearekin partekatzen duenez, honen inguruko azalpen hotza besterik ez dut egingo. Azalpen zabalago baterako hemen klik egin dezakezue. Argazkiak ekainekoak dira.

Lehenengo luzearen krokis zehatza.


Lehen luzea tentetzen doan plaka inklinatu bat eskalatuz hasten da horma bertikalarekin topo egin arte. Hemendik gora luze osoa V zailtasunaren baitan mugitzen da.

Horma bertikala kolokan diruditen harkaitz batzuk eskalatuz hasi eta bilgunetik oso nabaria den harlauz bertikalera zuzenduko gara. Denbora osoan primerako heldulekuak topatuko ditugu eta luzea oso ondo babestua dago.

Lehen bilgunea.


Harlauzaren gainera igo eta harkaitz-plaka bertikal bat eskalatuz jarraituko dugu (helduleku oso onak), zuhaixka baten ondoko erlaitz txiki batera arte. Hemendik gora, zailtasun guztiak amaituta, harkaitz-plaka txiki bat eskalatuko dugu bilgunera iritsiz. Bilgunea, kate eta eraitsi ahal izateko mosketoi batez osatua dago.

Lehen bilgunetik behera egindako argazkia, zuhaixkaren eskuinean bilgunera iritsi aurreko erlaitza ikusi daiteke.


Harkaitz-plaka bertikala eskalatzen hasteko prest.


Lehen “bis” bilgunera iristeko 20 metro inguru oinez egin beharko digutu. Honetarako, bilgunearen eskuinetik oinez atera eta hildako zuhaitz handi eta nabarira zuzenduko gara.

Lehen bilgunetik jarraitu beharreko bidea, argazkiaren eskuinean hildako zuhaitz handia ikusi daiteke.


Zuhaitzera iritsi gabe ezkerrera hartu eta, oinez, zuzen joko dugu bigarren luzea hasten den harkaitz-plakara iritsiz.

Asier lehen "bis" bilgunea dagoen harkaitz-plakaren oinean.


Bertan uztaidun parabolt bat eta mailoi batek lotutako harkaitz-zubi pare batez osatutako bilgunea topatuko dugu.

Lehen "bis" bilgunea.


Lehen "bis" bilgunetik gora abiatzen diren bi bideak: gorriz "Ekaitzean Elaia" eta urdinez "La Última Meiga".


- Bigarren luzea, 35 metro, V. Asierren atzetik bilgunera iritsi nintzen. Oraindik kolorerik ez zuen zerura begiratu eta “azkenen emateo gaur behingoz eztula ebiik ingo” esan nion “maldizioa” buruan nuela. Soberan nituen express-zintak eman, sokak ordenatu eta, Reversotik pasatu nituenean eskalatzen hasi zen.

Josemak bidearen lehen parabolta oso goian zegoela esan zidan, 10-12 metro ingurura, "La Última Meiga" bidearen lehenengo paraboltaren parean gutxi gora behera. Hasieran zalantzan izan ginen "La Última Meiga"tik eskalatzen hasi eta, bi bideen arteko zuhaixkaren gainetik, eskuinera pasatzea edo bilgunetik eskuinera zuzenean pasatu eta, zuhaixka ezkerrean utzita, zuzen eskalatzen hastea. Bi aukerak baloratu ondoren Asierrek lehenengoa hartu zuen, horma belarrez garbiagoa zegoela iruditu zitzaion eta.

Bilgunetik atera eta aurretik zuen harkaitz-plaka inklinatua eskalatzen hasi zen eskuineko zuhaixkatik gertu mantenduz, "La Última Meiga" bidearen metrorik ukitu nahiko ez balu bezala. Zuhaixkaren goiko adarren parera iritsitakoan, artaka-trabagailu bat sendo trabatu eta, zuhaixkaren gainetik, eskuinera zeharkaldia eginez hasi zen.

Artaka trabagailua trabatzen. Urdinez "Ekaitzean Elaia" eta orlegiz "La Última Meiga".


4-5 metroetako zeharkaldiaren ondoren friend bat trabatu eta zuzen eskalatzen jarraitu zuen, harkaitz-plaka trinko eta bertikal baten azpira iritsiz.

“Lehen parabolta hemen dau!!” esan zidan. “Horrearte zemuz?” galdetu nion. “Igual azpitio hasi izan bagiña hobe” erantzun zidan. Lehen paraboltetik express zinta eta bi sokak pasatu ondoren eskalatzen jarraitu zuen.

Belar eta lurrez betetzen hasitako heldulekuei eutsi eta oreka mantenduz harkaitz-plaka bertikala eskalatu (V) eta honen ezkerreko erlaitz txiki eta eroso batera iritsi zen. Ia atsedenik hartu gabe erlaitzetik gorako horma bertikala eskalatzen jarraitu zuen (V) bigarren erlaitz txiki batera iritsiz: “oaingoz kanto oso ona dauke” esan zidan, “beste bin estilokoa da, igual zertxobait errexagoa”.

Bigarren erlaitzaren gainean.


Bigarren erlaitzetik gora horma bertikala eskalatzen jarraitu zuen (V) bilgunea kokatutako horma bertikalaren oinera iritsiz.

Bilgune azpiko erlaitz inklinatuan.


Bertako erlaitz inklinatua metro pare batean eskuinera jarraitu (II) eta eskuin ezker doan harlauza babaresa moduan eskalatuz bilgunearen parean kokatu zen (IV+), ezkerrera egindako metro eskaseko zeharkaldi horizontalaren ondoren bertara iritsiz. Hasieran trabatutako artaka-trabagailu eta friend-etik aparte ez zuen auto-babeserako beste materialik erabili.

Bilgunean.


Bigarren bilgunetik lehenera egindako argazkia.


Artaka-trabagailua trabatutako lekutik gora egindako argazkia. Argazkian trabatutako friend-a ere ikusi daiteke.


Lehen paraboltaren azpira iritsi nintzenean Asierrek esandakoa baieztatu nuen: eroso eta zuzenagoa da luzea azpitik eskalatzen hastea. Paraboltetik behera belarrak horma tarte batzuetan estali badu ere harkaitza dirudiena baino hobea da.

Lehen paraboltaren azpitik egindako argazkia. Luzeak nahiko zuzen jarraitzen du.


Lehen paraboltetik gorako eskalada bertikala eta ederra iruditu zitzaidan, pena helduleku asko “zikinak” egotea.

Lehen erlaitzetik gora egindako argazkia.


Parabolten arteko tartea egokia da eta inongo momentuan ez dago babesik gabeko sentsaziorik. Hala ere, parabolten arteko tartea luzeegia dela irudituz gero, hormak auto-babeserako aukera handiak ditu. Luzea osatzen duten hormatxo ezberdinak eskalatzen nituen bitartean heldulekuak ahalik eta gehien garbitu nituen, lur eta belarrak kenduz.

Bigarren erlaitzean. Argazkian nire ezkerrean (azken paraboltaren azpian) erlaitz inklinatua ikusi daiteke.


Bigarren erlaitzetik gora egindako argazkia.


Bilgunera iritsi aurreko babaresa zoragarria iruditu zitzaidan, pena motza izatea. Bideak duen gauzarik txarrena bilgunea bera da, bi eskalatzaile eroso nekez sartzen baitira. Bilgunean aseguratu ondoren, Asierri nire soka muturrak pasatu eta bilgunetik eskuin eta gorago dagoen zuhaixkari helduta gelditu nintzen.

Bilgunera iristeko babaresa moduan eskalatzen den harlautz/arraila..


Asierrek rappel-a prestatu eta bide rappelatzen zuen bitartean bilgunera pasa nintzen. “Bai, hobe da largoa azpitio hastea” baieztatu zidan rappel-a egiten amaitu nuenean.

"La Última Meiga" bidearen bigarren bilgunea gure bilgunetik ikusita.


Bigarren bilgunea rappel-a egiten hasi aurretik.


Bigarren luzea rappelatzen.


Soketako bat motxilan jaso, lehen bilgunera itzuli eta jaso gabeko sokarekin bigarren rappel bat eginez lurrera bueltatu ginen. Bide ezezagunaren maldizioa hautsia zegoen!!!

Bigarren, eta azken, rappelean.


Erlojuari begiratu eta oraindik goiz zela ikusita, “eta Consejo de sabios eskalatzen badeu?” proposatu nion Asierri, Berro anaiek irekitako 6a zailtasuneko bideari erreferentzia eginez. “Bueno, hauntza hurbildu ta ea zemuzkoaen ikusi dezakegu” erantzun zidan. Trasteak jaso gabe, rappel-ean erabilitako soka bildu, zapatilak jantzi eta “Consejo de Sabios” bidera zuzendu ginen, eguna borobiltzeko eskalatuko genuen bigarren bidera.

Nolakoa izan zen eskalada hau? Hurrengo kronikara itxaron beharko duzue, jejeje.

EGINON FAMILIAN LEHEN ESKALADA PAUSUAK EMATEN 2016/06/25

Iaz Marta eta Corradoren etxean egun pare bat pasatzeko zortea izan genuen. Lucari Madrilen egindako azken ebakuntzatik etorri berriak, pasatako beldur, malko eta lo egin gabeko gauak beraien begiradetan islatzen ziren. Azken urteotan Turri-Iturrioz familiaren eskalada partikularrean luze gogorrak eskalatu behar izan dituzte, harkaitzean eskalatzen direnak baino gogorragoak.

Astigarragan pasa genuen asteburua ederra izan zen eta Luca eta Mara anai-arrebei eskalatzera joaten nintzela esan nienean begietan nolabaiteko distira berezi bat piztu eta beraien irudimena hegan hasi zela nabaritu nuen: “Gure etxera asteburue paatzera etortzen zeatenen eskalatzera jungo gea” zin egin nien.

Ordizian ikusten genituen bakoitzean Luca eta Marak “noiz joan behar gara eskalatzera?” galdetu eta haurrei horrenbeste gustatzen zaien “lasai, egunen baten jungo gea” erantzun sinesgarria botatzen nien. Itzik arrazoi osoz behin baino gehiagotan zin egindakoa betetzeko pendiente nuela gogoratzen zidan. Eta berari eskerrak, azkenean, duela hilabete pare bat koadrilarekin etxean egin zuten afarian San Juan egunean gure etxera lo egitera etorriko zirela adostu zuten, honela larunbatean eskalatzera joateko aukera izango genuen.

San Juan egunean etxeko txirrina jo zutenean Luca eta Mararen begirada urduriak nabariak ziren, haurrei bost-hamar minutu “haustea” kostatzen zaien begirada horiek. Oparitzat ekarri zizkiguten marrazki politak eman eta arratsalde-gau osoan erdi-jolasean eta eskaladako materiala frogatzen aritu ginen. Afaria familian egin, Lucarekin bideo-kontsolan futbol partidua jokatu (Aupa Athletic!!!! Jejeje), eta anai-arrebaren laguntzarekin eskalatzeko materiala larunbaterako prestatu eta gero ohera joan ginen.

Lucak egindako marrazkia, bertan kordada osoa ikusi daiteke,baita kotxea ere.


Mararen marrazki koloretsu eta polita gure etxea irudikatzen.


Larunbata hezea eta langartsua esnatu zen: “egualdi honekin eskalatzea jun behar gea?” galdetu zidan Ikerrek goizean goiz. “Gutxiñez Eginoa jun ta han zemuzko egualdie daun ikusiko deu” esan nion konfiantza gutxiarekin.

Eginora langarpean iritsi ginen: “Ze Smi? Hola igual hobe Lezea ikusi ta listo, ez?” Galdetu zidan Itzik kotxetik atera baino lehen. “Bazpare gutxiñez materiala eraman ta ea zorteik deun” erantzun nion.

Aitortu beharra daukat eskalatzeko konfiantzarik ez nuela, batez ere euritarako txamarra jantzi eta txirimiripean ibiltzen hasi ginenean. Lucak berehala nabaritu zuen konfiantza eskas hau eta Lezera gindoazela behin baino gehiagotan zeharka begiratu eta “gaur eskalatuko dugu ezta?” galdetzen zidan horrenbesteko denboran zain izan den amtesa muturrean aldegingo balio bezala. Honelako batean Ikerri begiratu eta “noski baietz!!!” erantzun nion ahal izan nuen konfiantza handiarekin.

Lezea bisitatu, Martak lehorreko neumatikoekin lokatzetan izandako ezbehartxoa tarteko, eta erreka zeharkatu ondoren pixkanaka “Iturria” sektorean dauden "Humareda" (3b) eta "Señor, si Señor" (4b) bideetara jo genuen, ibilbidean txirimiria gelditu eta pareta lehortuko zenaren esperantzan.

Noizik eta behin mirari txikiak izaten dira eta honelako zerbait gertatu zen hormaren azpira iritsitakoan: "gutxiñez eztu ebik itten" esan zidan Ikerrek. Dena den, oraingo miraria ez zen erabatekoa izan horma erabat bustia zegoen eta. Gora begiratu eta "txarrenetik behintzet, txapei helduz goraño iritsiko naiz" esan nion Ikerri. Materiala prestatzen ari ginen bitartean Luca eta Marak begiak parez-pare irekita zituzten Iker eta biok egiten genituen lanei arretarik galdu gabe.

Trasteak prestatzen anai-arreben begiradapean.


Behatz puntekin horma ukitu eta "gaur eskaladarako egun ederra izangoa" sentitu ondoren, erabat bustitako horma eskalatuz soka bilgune altuenetik pasatzera lortu genuen. Lurrera itzuli nintzenean Iker tarteko bilgunera igo egin zen eskalatzera animatuko zirenei goitik nolabait laguntzeko.

“Zein dijo lehenengoa?” Galdetu nien. “Ni, ni, ni” erantzun zuen Lucak eskua goian eta saltoka. Haurrentzat dugun arnes berezia jarri, korapiloa egin eta, animoso bezain urduri, denon animoen artean eskalatzen hasi zen.

Lucari arnesa janzten.


Ikerrek goitik eta beste guztiok azpitik ematen genizkion argibideen artean Iker zegoen tarteko bilgunera hitzik esan gabe eta serio iritsi zen.

Erabat kontzentratuta.


Tarteko bilgunera iristen.


"Aupaaaa, txapeldunaaaaa!!!!" oihukatzen hasi ginenean bilgunetik arro altsatu zigun eskuaren behatz potoloa dena ongi zegoela adieraziz.

Iker eta Luca kontentu bilgunean.


"Gorago igo nahi dezu?" Esan zion Ikerrek. Gora begiratu eta lehen aldirako gehiegi izango ez zenaren beldurrez "ez, orain Mara" erantzun eta lurrera jaitsi genuen.

Lucaren atzetik Mararen txanda izan zen, eta denon animoen artean, azkar eta konfiantza osoz goiko bilguneraino iritsi zen.

Mara jo eta ke.


Tarteko bilgunean goraka jarraitu aurretik.


Luzea amaituta oso zoriontsu.


"Joer lehen aldie izateko a ze azkar igo zean" esan nion lurrera iritsi zenean.

Mara lurrera iristen.


Lucak eskalada osoa arreta handiz jarraitu zuen eta arreba bera baino gorago iritsi zela ikusita “orain ni berriro baña goraño!!!” esan zidan, bere harrotasunean minduta sentitu izan balitz bezala. Baita goraino eskalatu ere, oraingoan lehen aldian baina konfidantza handiagoarekin.

Magnesiotan eskuak erabat zuritu ondoren bigarren tentaldirako prest, amatxo Martaren begiradapean.


Anai-arrebak luzeak tartekatuz konfidantza irabazten joan ziren eta hasierako urduritasuna aurpegi irrifartsu eta zoriontasunean bihurtu zen, Luca Ikerrekin batera bilgune beretik zintzilikatzeraino, dagoeneko "eskaladore profesionala" baitzen, jejeje.

Luca tarteko bilgunetik zintzilik urduritasun guztiak uxatuta.


Anai-arreba tarteko bilgunean.


Konfiantza eta zoriontasun giro honetan aitatxo Corrado ere animatu egin zen, familia osoaren animoen artean.

Aitatxo Corrado lehen metroetan.


Aita-semea tarteko bilgunean.


Corrado luzearen amaieran zoriontsu.


Lurrera itzultzen...


Gure baitako zoriontasunaren inbiditan edo, inguruko ardi eta hauen zaindariaren bisita ere izan genuen. Familia horren zoriontsu ikusteak izugarri poztu eta hunkitu gintuen.

Ardien bisita jaso genuenean...


... Eta hauen zaindari "txikia".


Aitatxo Corrado eta amatxo Martaren begiradak, Astigarrakoak oraindik gogoan, esker ona, harro eta zoriontasunaren arteko nahasketa islatzen zuten.

Beste horma batzuk beste egun baterako utzi eta eguna Lezeko atseden lekuan hamaiketakoa eginez amaitu genuen.

Hamaiketakoari egurra ematen.


Ordurako Lucak parean topatu zituen mosketoi guztiak soinean zintzilik zeramatzan eta hamaiketakoa egiten ari ginen bitartean Ikerrek eroritako haritz zahar baten adar lodi batean bi zinta lotu eta kolunka baten modukoa egin zuen bertatik Luca eta Mara zintzilikatuz.

Luca berera, parean topatu zituen mosketoi eta zintak inguruan zintzilikatuz, jejeje.


Kolunka inprobisatuan.


Luca eta Mara jolasean, ez da asko behar izaten haur hauek zoriontsu egiteko.


Eguna txiste, istorio eta irrifarren artean joan zen. Bizitzan hain denbora gutxian horrenbeste ikusi dutenak hain zoriontsu eta bizirik ikusteak ez dauka preziorik. Milesker bihotzez Corrado, Marta, Mara eta Luca zuen adiskidetasuna eta larunbata grisari argia emateagatik. Ea hurrengo eskalada egunerako ez den horrenbeste denborarik pasatzen!!!