EGINO, LAUGARREN MONOLITOA: "LOS REBECOS" BIDEA, 60 m, 6a. 2026-04-25

Traductor al catalá, galego, castellano, english traslator, traducteur française.

Blog honetan, beste leku batzuetan bezala, abentura asko irakurri daitezkeen arren, ezin dugu ahaztu bizitza dela dugun abenturarik zirraragarriena, nahiz eta abentura horretatik ez garen bizirik irtengo; edo beharbada bizirik irtengo ez garelako da abenturarik zirraragarriena. Horren harira, neurozientzian adituek diote bizitzaren %70-80a modu automatikoan bizi dugula, hau da, denboraren ia hiru laurden egiten ari garenaz ez gara kontziente edo egiten ari garen horri ez diogu erabateko arreta jartzen. Datu hori lazgarria iruditzen zait, batez ere abentura zirraragarrienaz ari bagara. Modu automatikoan gaudenean, gehienetan gure garuna iraganean edo etorkizunean dago, hau da, gertatu diren gauzak (onak edo txarrak) gogoratuz edo gertatu ez diren gauzak (onak edo txarrak) irudikatuz. Baina iraganak gaur garenera ekarri gaituen arren eta etorkizunean gure ametsen eta nahien betetzearen itxaropena jartzen dugun arren, bizitza orain gertatzen ari da, orainean. Eta garuna orainean ez den beste nonbait dagoenean, bizitzak aurrera egiten du, eta errepikaezina den une bakoitzak ihes egiten digu, eskuetako behatz artetik ihes egiten digun hondarra bezala.

Ez da erraza oraina bere osotasunean bizitzea edo une honetan egiten ari garenari erabateko arreta eskaintzea, garunak ondo garatua baitauka modu automatikoan funtzionatzea; izan ere, pertsona batzuek bizitza osoa ematen dute egiten ari direnari erabateko arreta jarri nahian. Baina erraza ez bada ere, garuna horretarako entrenatu daiteke. Garuna beste nonbait dugula konturatzea da gakoa, eta egiten ari garenari, edozer dela ere, erabateko arreta behin eta berriz adeitasunez eta epaitu gabe eramaten saiatzea. Teknika hau meditazioan edo yogan, besteak beste, ikasten eta lantzen bada ere, edozein jardueratan aplika daiteke. Eta eskalada jarduera egokia da erabateko arreta lantzeko, jarduerak berak zentzumen guztiei erabateko arreta jartzea eskatzen baitu, eta, gainera, naturan egiten den jarduera bat da, eta, beraz, gure osasunari onura gehiagarria dakarkio. Hori dela eta, ez da harritzekoa eskaladatzen dugun bitartean denboraren nozioa galtzea eta eskalada baten ondoren burua bakean, arin, egunerokotasunaren pisurik gabe sentitzea. Eta hori dela eta, ez da harritzekoa eskalatzaile askok eskalada meditazioa, yoga edo mindfulness bezalako jarduerekin osatzea.

Bizitza den abentura zirraragarri honetan parte hartzea zoriaren kontua izan da; izan ere, ez dugu bertan parte hartzeko ezer egin. Ez al du merezi biziko dugun une bakoitzari ahalik eta zuku gehien ateratzea?

Zukua une bakoitzari ateratzeko testuinguru honetan, ez nuen bitan pentsatu Asierrek kronika honetan deskribatutako bidea eskalatzea proposatu zidanean. Eginora mila aldiz joan garen arren, beti dugu zer deskubritu, zer bizi, eskalada bat errepikatzen badugu ere. Joxan Artze poetaren hitzak gogoratuz, “Iturri zaharretik edaten dut, ur berria edaten, beti berri den ura, betiko iturri zaharretik”.

Aitortu beharra daukat aspaldi geniola begia botata bide honi, baina bide motza izateagatik, eskalatzeko denbora gutxi izango genuen egun baterako gordeta genuen. Zailtasunari dagokionez, oraindik ere Eginoko Biblia izaten jarraitzen duen Vicente Peralesen “Egino: paseos en vertical” liburua nuen erreferentzi bezala, non bideari ematen dion zailtasun handiena IV den eta zatirik zailena A1 moduan eskalatzen dela jartzen duen. Asierrek, aldiz, interneten aurkitu zuen informazio berriagoa, zailtasun handiena 6a ingurukoa izan zitekeela iradokitzen zuena. Kontuan hartuta, gure uste apalean, Peralesen liburuan agertzen diren bide askoren zailtasuna ez dagoela egungo zailtasunera “eguneratua” (zer esanik ez artifizial moduan eskalatu ziren bideak), ez genuen denbora asko behar izan zailtasunaren inguruko ideia bat egiteko:

- Seguro 6a-tik gertuago dagoela IV-tik baino, jejeje – esan zidan Asierrek.
- Eta ea A1 hori zailagoa ez ote den gainera.

BIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 60 metro.
- Luze kopurua: 3.
- Nork irekia: Pepe Santosek eta Esteban Villambrosak 1959an. Abel Arroyok eta Felix Bañuelosek berrekipatua bigarren luzetik 2024ko apirilaren 13an parabolt lilekin.
- Zailtasuna: 6a. Luzez-luze: 1ºL: IV+ (25 m), 2ºL: 6a (15 m) eta 3ºL: IV (20 m).
- Orientazioa: Hegoaldea.
- Ura: Lezeko aisialdi-gunean hartu daiteke.
- Hurbilketa: Lezeko aisialdi-gunetik Eginoko monolitoetara doan bideari jarraituko diogu. Bidea, laugarren monolitoaren eskuinaldean dagoen plaka inklinatu eta nabarmen baten oinean hasten da. Laugarren monolitoa errazago identifikatzeko, kontuan izan behar da laugarren eta bosgarren monolitoen artean hasten dela Doña Eusebia hormara hurbiltzeko jarraitu beharreko bidea. Lezeko aisialdia gunetik 20-25 minutu inguru beharko ditugu.
- Jaitsiera: Iparraldeko hormatik. Horretarako, hirugarren bilgunetik monolitoaren puntara igoko gara eta ekialdean dagoen lepo zabalera jaitsiko gara. Hemen bi aukera ditugu: 15-20 metroko rappel bat egitea iparralderantz, han dauden zuhaitzetako batetik, edo ipar-horman dagoen 3-4 metroko arrail zabal batetik jaistea. Jaitsiera hori ez da zaila (III) eta helduleku onak ditu. Hala ere, kontuz jaitsi beharreko hormatxoa da, zer esanik ez bustita badago. Behin iparraldeko hormaren oinean, ekialderantz jaitsiko gara oinez (mendebalderantz ez dago jaitsierarik) monolitoa inguratuz, bidearen oinera berriro ere iristeko.
- Eramandako materiala: 50 metroko soka bat eta luzera desberdineko 6 express-zinta eta zinta-uztaiak bilguneak muntatzeko eta harkaitz-zubietatik pasatzeko. Badaezpada friend sorta bat eraman genuen baina ez genituen erabili; hala ere, bigarren luzeko diedroan fríend txiki bat trabatzea oso ondo etor daiteke. Walkie-talkie pare bat eramatea gomendagarria izan daiteke bilguneen artean oihuka ez aritzeko eta horman bizi diren animali eta hegaztiak ez molestatzeko.
- Eskalada-bidea eskalatzeko pasatako denbora: ordu eta erdi inguru, oso lasai ibilita.

BIDEAREN KROKISA

Bidearen krokis zehatza.

Bigarren luzearen krokis zehatza.

DESKRIBAPENA

Udaberria arnasten zen Lezeko aisialdi-gunean zentzumen guztiekin. Berdetasuna nonahi, bere usain hezea zozoen xuxurlarekin nahasten zen, beste urtebetez bizitza berri baten hasierari ongi etorria emanez. Udazken zale sutsua naizen arren, onartu behar dut udaberriak ere baduela bere xarma. Amets luze eta sakon baten ondoren natura berriro esnatuko balitz bezala da, eta duela gutxira arte zuri-beltzean koloreztatuta egon diren mendi eta paisaiak kolore askotako paleta bat hartzen hasten dira txorien kantuez apainduta.

Ez genuen denbora nahikorik bide luze bat eskalatzeko eta, denbora nahikoa eta soberan genuen “Los rebecos” bezalako bide baterako. Horregatik, gure nahia minimora murriztu genuen: presarik gabe eskalatzea eta, ahal zen neurrian, eskaladaren inguruko guztiaz gozatzea, beste anbiziorik gabe.

Laugarren monolitoa ez da besteak bezala nabarmentzen, beharbada basoak gehiago ezkutatzen duelako, zer esanik ez udaberria bete-betean dagoenean. Horregatik, ez da harritzekoa haren aurretik pasatzea konturatu gabe. Monolito hau identifikatzeko modu hutsezina da haren eta bosgarren monolitoaren artean dagoen hartxingadia identifikatzea, monolito guztiak zeharkatzen direnean zeharkatzen den hartxingadi bakarra eta Doña Eusebia hormara iristeko igo behar dena.

- Pena negua ez izatea – esan nion Asierri monolitoa haritzen adar berdeen artean agertu zenean.
- Ze ba?
- Haritzen hostoek paretaren zati bat ezkutatzen dutelako – erantzun nion -, ta krokise marrazteko ez delako pareta osoa ikusten.
- Negun bueltatu beharko degu orduan, jejeje.

Laugarren monolitoa zuhaitzen artean.

Bidea, monolitoaren eskuinaldean dagoen plaka inklinatu eta nabarmen baten oinean hasten da, horma hezea badago, oso irristakorra dena. Horma eskuin-ezker diagonalean mozten duenez, lehenengo luzea nondik doan jakiteko, gomendagarriena lehen bilgunea identifikatzea da, hormaren oinetik ikusten baita. Hori izan zen egin genuen lehenengo gauza motxilak lurrean utzi genituenean:

- Joer, lehen kimikoa kristoetxen dau – esan nion Asierri luzearen hiru aseguru finkoetatik lehenengoa identifikatu nuenean.
- Halere lehenago zeoze sartzeko aukera daula emateu, ez? – Erantzun zidan arnesetik zintzilik neramatzan friend-ak seinalatuz.
- Bai, hala emateu.

- Lehenengo luzea, 25 metro, IV+, 3 kimiko. Ilusioz edo xalotasunez beterik, pareta haztatzen hasi nintzen heldulekuen bila, Braillen irakurtzen ari den itsu bat banintz bezala, plaka tentea erditik eskalatzen hasi nahi nuelako. Baina aseguru on bat jartzeko lekuaren urruntasunak berehala bazterrarazi ninduen ideia ausart edo inozo hori. Hori ikusita, plakaren eskuinaldera pasatu, metro bat igo nintzen handik eta, oinpunten gainean zeharkaldi horizontal bat egin ondoren, ezkerreko eskuarekin iritsi nintzen belarrez estalitako plakaren ezkerraldean dagoen helduleku handi batera (IV+). Zeharkaldi hau plakaren eskuinaldetik gorago igotzen bada errazagoa dela iruditu zitzaidan (IV inguru). Helduleku handi horri eutsi ondoren, ez nuen zailtasun handirik izan gorago dagoen zulo handi batera igotzeko eta han dagoen harkaitz-zubi handi batetik zinta bat pasatzeko (III+).

Harkaitz-zubia dagoen zulo handiaren parean.

Harkaitz-zubi handi batek ematen duen konfiantzaz beterik, eta zulo honen gainetik helduleku asko (eta onak) daudela ikusita, ez nuen arazorik izan luzearen lehen aseguru finkora iristeko (III+).

Lehen aseguruaren parean hasten da zeharkaldia, ezkerrerantz. Horretarako, ezkerretara dagoen erlaitz txiki batera igo nintzen, eta kontu handiz mugitzen hasi nintzen, bertan zegoen belarrarekin irrist ez egiteko eta luzearen bigarren asegurura iristeko (III+).

Zeharkaldiaren hasieran.

Zeharkaldia oso polita iruditu zitzaidan eta, nahiz eta lehen eta bigarren aseguruen arteko tartea luzea izan, ez nuen estutasunik pasa, heldulekuak oso onak direlako. Harritu ninduena bigarren eta hirugarren aseguruen arteko tarte motza izan zen; horregatik, hasieran pentsatu nuen luzeak zuzen jarraitzen zuela bi aseguru horien artean dagoen plakatik tentetik.

Argazki honetan bigarren eta hirugarren paraboltak ikus daitezke, baita haien artean dagoen plaka tentea.

- Luzea kuarto ingurukoa bada errexenetik jungo da – esan zidan Asierrek, pentsatzen ari nintzena jakingo balu bezala.
- Bai, arrazoi dezu – erantzun nion ezkerretara nuen kanaltxo bati begira -, errexena ezkerreko kanal hortatik jarraitzea izango dela esango nuke.

Plaka tentea eskalatzea baztertuta, bigarren asegurutik ezkerraldera zeharkaldi motz bat egin eta kanaltxoan sartu nintzen, eta handik pixka bat igo ondoren, eskuin eskuarekin hirugarren, eta azken, aseguru finkotik express-zinta bat pasatu nuen (IV).

Kanaltxoan, hirugarren paraboltetik aseguratu ondoren.

Bilgunera arteko azken metroak bertikalak dira, baina ez zitzaizkidan zailak iruditu, helduleku onak baitaude. Baina haietatik irteten zen belarrak ez zidan konfiantza handirik ematen, ez eskuengatik, oinengatik baizik, irrist egiteko arriskuagatik. Horregatik, bilgunera iritsi aurretik ikusi nuen harkaitz-zubi batean beste zinta bat pasatu nuen (IV).

Lehen bilgunean.

- Bigarren luzea parabolt lilakin ekipatuta daula esango nuke – esan nion Asierri bilgunea muntatu nuenean.
- Bai? Ba hori berrie da – erantzun zidan -. Ekarri deten kronikan hori ez da agertzen.

Zeharkaldiaren amaieran, kanaltxoa eskalatzen hasi aurretik.

Asier bilgunera iritsi zenean, interneten aurkitu zuen kronika irakurtzen hasi ginen. Kronika horren arabera iltze zahar bat edo beste besterik ez zegoen bigarren luzean; horregatik, parabolt lilak ikusi genituenean lasaitu egin ginen. Josema Berrocosok esango zidanez, parabolt lilekin ekipatzea da Abel Arroyoren nortasun-ikurra.

- Bigarren luzea, 15 metro, 6a, 3 parabolt lila. Luzeraren hasieran, alderik alde zeharkatzen da arrail bat duen erlaitz horizontal txiki bat. Peralesen liburuaren arabera, erlaitz hori haren gainean zutik edo babariar teknika erabiliz zeharka daiteke. Interneten aurkitu genuen kronikan protagonistak zutik zeharkatu zuen, baina luzea berrekipatu den moduan naturalena babariar teknika erabiliz zeharkatzea litzateke.

- Ea luze hau zemuzkoa den – esan zidan Asierrek bilgunea utzi aurretik.

Erlaitzaren arrailak eskaintzen duen helduleku onak aprobetxatuz, Asier pixkanaka bilgunetik urruntzen joan zen, katu-oinen puntak hormak dituen zimur txiki eta leunetan kontu handiz jarriz (V). Jentilbaratzako “Sumendi” bidearen lehen luzearen zeharkaldia gogorazi zidan, hura zailagoa den arren. Horrelako zeharkaldietan, komeni da orpoak jaistea katu oinek eusten duten azalera handitzeko eta gorputzaren pisua orekatzeko; horrela, besoak gutxiago nekatzen dira. Zeharkaldiaren amaierara iritsi zenean (V) zalantzak hasi ziren:

Zeharkaldiaren amaieran.

- Ezkerren beste parabolt bat ikusten det baña ez da lila – esan zidan Asierrek.
- Esango nuke zuzen jarraitzen duela – erantzun nion -, hor dagoen diedritotik.

Asierrek parabolt lila gehiago ikusten ez zituenez, diedro txikiaren ezkerraldean dagoen paraboltean aseguratu zen:

- Goien beste parabolt lila bat ikusten den – esan zidan gorputza pixkat altxatuz -, baña ez dago gertu.

Geratzen zitzaion indarra erabiltzeko eskatu zion saiakera baten ondoren, A0 moduan eskalatzea lortu zuen luzearen pasagunerik gogorrena. Baina ez zen gustura geratu. Diedro txikiaren gainean dagoen paraboltetik zintzilikatu zen, diedroaren ezkerraldean dagoen paraboltean jarri zuen express-zinta kendu zuen eta diedroa berriro eskalatu zuen, oraingoan modu askean (6a).

Pasagunea bigarren aldiz eskalatu ondoren.

Hirugarren paraboltetik ezker aldera zeharkaldi motz bat egin ondoren (IV+), bigarren bilgunea dagoen erlaitz erosora igo zen:

- Ondo estutu behar izan det – esan zidan bilgunetik.
- Ez daukezu esan beharrik, jejeje – erantzun nion.

Bigarren bilgunean.

Lehen bilgunea bigarrenetik ikusita.

Bitxia da burua zein erraz baldintzatu daiteken. Asierrek zenbat estutu zuen gogoratuta, zeharkaldi horizontalaren amaierara iritsi nintzenean buruan neukan gauza bakarra zen ez nintzela gai izango gainetik nuen pauso bertikala eskalatzeko. Eta pentsamendu hori zen nire arreta osoa bahitua zeukana, une hartan beste ezer existituko ez balitz bezala. Azken aldian egiten hasi naizen bezala, nire arreta arnasketara eramaten hasi nintzen lehenik eta begiek transmititzen zidatenera gero. Eta magiaz bezala, gainetik nuen pasagune bertikalean heldulekuak ikusten hasi nintzen, ordura arte ikusteko gai ez nintzena.

- Benga, ba!!!!

Pasagunea erraz eskalatu nuela esan nahiko nuke, baina ez zen horrela izan. Pasagunea modu askean eskalatzea lortu nuen, bai, baina majo estutuz eta Asierrek emandako azalpenen eta animoen artean. Faltan bota nuen beste parabolt bat egotea zeharkaldiaren amaieran dagoenaren eta diedrotxoaren gainean dagoenaren artean, baina iruditu zitzaidan diedrotxoan friend txiki bat ongi trabatu daitekeela, edo, hori posible ez balitz, diedroaren eskuinaldean eusten den helduleku alderantzikatuan. Gehien poztu ninduena buruak pasabidea eskalatu aurretik jarri zidan tranpan ez erortzea izan zen.

- Gutxiñez libren eskalau dezu – esan zidan Asierrek bilgunera iritsi nintzenean.
- Bai, baña “de primero” ez det uste aterako nunik “ni de koña”, jejeje – erantzun nion irribarretsu.
- Hortako berriro probatu behar, jejeje.

Bigarren bilgunea Eginoren historia ezin hobeto laburbiltzen duen bilgunea da, bertan iltze zahar eta herdoildu bat, begidun torloju zahar pare bat eta parabolt lila berri bat daudelako. Asierrek begidun bi torlojuak eta parabolta aprobetxatuz muntatu zuen bilgunea.

Bigarren bilgunea.

- Hirugarren luzea, 20 metro, IV, 2 parabolt lila. Gora begiratu genuenean, landaretzak hartutako “oihan” bat besterik ez genuen ikusi. Peralesen liburuan luze honi III/III+ ematen diotenez, “oihanaren” eskuinaldean dagoen horma bertikala berehala baztertu genuen, askoz zailagoa delako. Interneteko kronikako protagonistek zuhaitzen artean eskalatzen jarraitu zutela kontatzen zuten.Harritu egin gintuen parabolt lilarik ez ikusteak:

- Igual luze hau ekipatu gabe utzi dute? – Esan zidan Asierrek.
- Baliteke – erantzun nion -. Baina behin honaino iritsita politena goitik ateratzea izango zen, ezta?

Luzeak nondik eramango ninduen argi izan gabe, bilgunetik hormatxo txiki bat eskalatu nuen, harkaitz ona duena (IV), eta erlaitz txiki batera igo nintzen. Handik bigarren hormatxo bat eskalatu nuen, bigarren hau harkaitz zalantzazkoagokoa, landaretzaren ertzera iritsiz (III+). Pentsatu nuen bi hormatxo hauek Peralesen libuan III+ eta III bezala agertzen direnak izan zitezkeela.

Bi hormatxoen arteko erlaitz txikian.

- Hemendik ez det paraboltik ikusten – esan nion Asierri hormaren ertzak osatzen duen diedro itxurakoari begira.

Ondoan nuen zuhaitz baten enbor sentotik zinta bat pasa eta, ikusten nituen aukera desberdinak aztertu ondoren, hormak osatzen duen diedroa eskuinetara utzi eta zuhaitzen artetik jarraitu nuen. Horma tente bat eskalatu ondoren, hegazti baten habia izan zitekeen zulo baten parera iritsi nintzen. Poztu ninduen zulo ondoan freskagarri baten lata zahar huts eta koloregabe bat ikusteak: “Gutxienez hemendik norbait pasa da”, pentsatu nuen. Gainean nituen zuhaitzek eskalatzea oztopatuko zidatela ikusita, eskuinetara zeharkaldi horizontal bat egitea erabaki nuen, eta orain arte landaretzagatik saihestu nuen diedrora itzuli nintzen. Orduan, nengoen lekutik metro eta erdira gutxi gora behera, diedroa osatzen duen eskuineko horman zerbaitek atentzioa eman zidan:

- Parabolt lila bat!!!!! – Oihukatu nion Asierri.

Parabolta ikusi nuenean pentsatu nuen luzea diedroan barrena joan zitekeela. Parabolteraino iritsi eta nire gainetik lauzpabost metrotara bilgunea ikusi nuen, soka bat zuhaitz baten enborretik pasata. Baina bilgunera iritsi aurretik jakin nahi nuen luzea diedrotik doan ala ez. Horretarako, parabolt hartatik aseguratu nintzenean, Asierri soka emateko eskatu nion eta diedroan behera metro batzuk jaitsi nintzen. Orduan, lore hori batzuen artean, bigarren parabolt lila bat ikusi nuen:

Ikusi nuen lehen parabolt lila.

- Luzea hemendik dijo fijo – esan nion bigarren parabolteraino jaitsi nintzenean.

Asierrek luzea bide zuzenetik eskalatu zezan, soka diedrotik zuzendu ahal izateko parabolt hartatik aseguratu nintzen, soka osoa jaso nuen eta Asierri bota nion berriro. Behin Asierrek berriro aseguratu zidanean, eskalatzen jarraitu nuen bilguneraino (III+).

Azken bilgunean.

Argazki honetan luzean dauden bi paraboltak ikus daitezke.

- Parabolt gehio ikusi dituzu? – Galdetu nion Asierri azken paraboltaren parera iritsi zenean.
- Ez – erantzun zidan -. Bi hauek bakarrik darela esango nuke.

Asier bidea amaitzen.

Hirugarren bilgunea.

Niri gertatu zitzaidana beste inori ez gertatzeko, faltan bota genuen luzearen hasieran beste parabolt bat ez egotea, luzea nondik doan adierazteko besterik ez bada ere.

Eskalada amaituta, ez genuen zailtasunik izan bilgunea muntatuta dagoen zuhaitzaren eskuinaldetik igaro eta monolitoaren puntara igotzeko.

- Beste monolito baten punta!!!!!

Monolito honen ikuspegia ederra da. Mendebaldean, hirugarren eta bigarren monolitoak bi letagin erraldoi dirudite, basotik sortuak, zerura begira. Ekialdean bosgarren monolitoak ebakitzen du zerumuga, hemendik ikusita eskalaezina dirudiena. Iparraldean, parez pare, “Imserso Extrem” bidean eskalatzen diren puntak daude ilaran, eskalada berri baten zain egongo balira bezala, eta horien eskuinean, paisaia dominatuz, “Doña Eusebia” horma ikusgarria, geroz eta eskalada-bide gehiagok zeharkatzen dutena. Eginoko harkaitz-erresuma zaharrari oraindik usain berria dario, iturri zaharrari ur berria darion bezala.

Hirugarren eta bigarren monolitoak.

Bosgarren monolitoa.

“Imserso Extrem” bidean eskalatzen diren puntak.

Doña Eusebia horma.

Puntatik jaisteko, ekialdera dagoen lepora jaitsi ginen lehenik, eta handik iparralderantz jo genuen, sokaren laguntzarik gabe jaitsi daitekeen arrail handi baten bila.

Asier arrailaren irteeran.

Laugarren monolitoaren puntan.

Ez zitzaigun kosta arraila jaistea, baina bustita badago, kontuz jaistea eskatzen duen horietakoa da, edo, askoz seguruago, 15-20 metroko rappel bat egitea ekialdean dagoen lepoko zuhaitzetako batetik.

Arraila jaisten. Ez da zaila, baina...

Behin horizontalean, ekialderantz jo genuen, “Imserso Extrem” bidearen oinera iristeko igotzen den aldapa bera jaisteko. Mendebalderantz jotzen badugu, ez dago oinez jaisteko modurik, edo guk behintzat ez genuen aurkitu. Monolitoa inguratuz, berehala itzuli ginen bidea hasten den lekura.

- Bide politte, ez? – Esan nion Asierri.
- Bai, asko gustatu zait – erantzun zidan.

Monolitoei bizkarra emanez, poliki-poliki, presarik gabe, aparkalekura itzuli ginen. Bihotzak beteak eduki ohi ditugun arren, beti sentitzen dugu nostalgia puntu bat motxilak kotxean sartzen ditugun bakoitzean, eskaladaren amaiera dakarrelako. Baina beti joaten gara Eginon edo beste nonbait, harkaitzean edo eguneroko bizitzan, berriro eskalatuko dugun ziurtasunarekin, bizitzeko geratzen zaigun une errepikaezin bakoitzari ahalik eta zuku handiena ateratzen jarraitzeko asmoz.

KRONIKA IDAZTEKO KONTSULTATUTAKO BIBLIOGRAFIA ETA WEB ORRIAK

- El Confidencial (02/02/2026). Nazareth Castellanos, psicóloga: "Pasamos un 70 u 80 por ciento del tiempo en piloto automático, imaginando y referenciando". El Confidencial. Eskuragarri: https://www.elconfidencial.com/alma-corazon-vida/2026-02-02/nazareth-castellanos-psicologa-piloto-automatico-imaginando-1qrt_4273880/
- John Kabat Zinn. Vivir con plenitud las crisis (ed. revisada y actualizada): como utilizar la sabiduria del cuerpo y de la mente para enfrentarnos al estres, el dolor y la enfermedad. Editorial Kairós.
- Perales V. Eguino paseos en vertical, 71-74. Gasteiz. Vicente Perales, 1984.
- Cuaderno de escaladas bloga. 2013/07/23. Vía Rebecos al Cuarto Monolito de Egino. Eskuragarri: https://cuadernodeescaladas.com/via-rebecos-al-cuarto-monolito-de-egino/

ATAUN, JENTILBARATZA: "SEAPOTO" BIDEA, 55 m, V. 2026-04-19

"Seapoto" bidearen azken bilgunea.

Traductor al catalá, galego, castellano, english traslator, traducteur française.

80ko hamarkadaren hasieran, duela ia 40 urte, George Meyersen “Yosemite climber” liburua eta Pink Floyden musika inspirazio gisa zituzten Ordiziako eskalatzaile gazte batzuei, “Daltondarrak” bezala ezagutzen zirenak, azaroan Aralarren hego haizeak epeldutako gau bat igaro ondoren, menditik jaistean Jentilbaratzako horma ikusgarriak atentzioa eman zien. Ordura arte, Atxarte, Egino, Biaizpe, Larrunarri, Zazpi iturri edo Etxauri ziren beraien eskaladetarako lekurik ohikoenak, baina faltan botatzen zuten eskalada-eskola bat “etxean bertan” izatea. Itxaropen handirik gabe, horma ikuskatzera joan ziren.

10 metro inguruko plaka batean ireki zituzten lehengo bideak, Pintxok, Marraskillok, Luisik, Karnik eta Zabalak iltze eta burilekin, Lazkaoko Jon, Imanol, Kiosko eta Txatarekin batera, baina hauek berehala txiki geratu zitzaien beraien eskalatzeko gogoa asetzeko. Orduan hasi ziren hainbat luzetako bideak irekitzen: “Aizan” izan zen lehena, mugimendu feministaren omenez, eta haren atzetik iritsi ziren beste guztiak. Bide gehienak azpitik ireki zituzten, garai hartako materiala erabiliz. “Daltondar” belaunaldi berriarekin batera (Manu, Rikar, Ramon, Papildo, Txesti, Mikel, etab.) eskolak iraultza bizi izan zuen: bide berriak irekitzen hasi ziren kirol-eskalada estiloarekin eta zailtasun maila 7c-ra igo zen.

Jenbilbaratzak 118 eskalada-bide ditu gaur egun, III+ zailtasunetik 8a zailtasuneraino, eta azkenaldian bide gehiago irekitzen ari dira. Badirudi duela berrogei urte lehenengo “Daltondarren” familiak izan zuen amets hura egia bihurtu dela goierritarrontzat.

Harkaitzari dagokionez, plakak, ur-tantadun hormak eta arrail estuak dira nagusi, eta eskaladari dagokionez, Jenbilbaratzak ez du ezer oparitzen; zailtasun maila zorrotza du eta aseguru kopurua justua; horregatik, aseguru asko duten bideak eskalatzera ohituta bagaude, gure trebetasun mentala jokoan jarriko da ziurrenik. Goierritarrok esaten dugun bezala, Jenbilbaratzan ondo eskalatzen duenak beste edonon ondo eskalatuko du.

Hainbat luzetako bideei dagokienez, biderik errazena hego-mendebaldeko gandorra da, Pintxok eta Zorionek goiz batean iltze eta arteka-trabagailu batzuekin ireki zutena. Ez zioten izenik jarri, errepikatuko ez zen bide bat izango zelakoan. Zein oker zebiltzan, jejeje. Hego-ekialdeko horman dauden bideen artean “Seapoto” da errazena, kronika honetako protagonista, baina errazena izateagatik ez du esan nahi erraza denik, jejeje. Izena ez dakit nondik datorkion, baina bideak igotzen duen ezproi nabarmenari sega-poto baten itxura hartzen diot. Ez dakizuenentzat, sega-potoa segalariek sega zorrozteko harria (“segarria”) gordetzen duten potoa da, garai batean zurez edo adarrez egiten zena.

BIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 55 metro.
- Luze kopurua: 2.
- Nork irekia: “Daltondarrak” 80garren hamarkadan.
- Zailtasuna: V. Luzez-luze: 1ºL: V (27 m) eta 2ºL: V (28 m).
- Orientazioa: Hego-ekialdea.
- Ura: Ataunen hartu daiteke.
- Hurbilketa: Ataun San Martingo herrigunea zeharkatu eta Urbieta erretegira iritsi aurretik, GI-4151 errepidea hartuko dugu ezkerretara, Arratetara doana. Kilometro bat igarota, Dostollo baserrira doan bidegurutzera iritsiko gara. Bertan, Jentilbaratza eskalada-eskolako informazio-panel bat dago. Kotxea bidegurutze honetara iritsi baino lehen aparkatu behar dugu; badira bi bihurgune non bazterrean aparkatu daiteke. Bidegurutze horretatik, puntu gorriak dituen bide bati jarraituko diogu, eta handik metro gutxira bide hori utziko dugu basoan gora doan bidexka batetik, pista moduko batera iritsi arte. Han, Jenbilbaratzako eskalada-bideak ikusi nahi baditugu, ezkerrera jarraituko dugu, horma aldera, bide nabaritik, soka finkoa duen pasagune batera iritsi arte. Soka finkoan gora egin ondoren, eskalada-bideen oinean egongo gara. Eskuinera hartu eta hormaren amaieraraino igoko gara, Seapoto baita hormaren azken bidea. Bidegurutzetik 15-20 minutu beharko ditugu.
- Jaitsiera: Kotxea bidegurutzetik gertu aparkatu badugu, puntu gorriz ondo markatutako bideari jarraituko diogu, iparraldera doana eta noizean behin soka finkoarekin aseguratutako zatiak dituena. Bide horri jarraituz, 30-40 minutu barru informazio-panela dagoen bidegurutzera iritsiko gara.
- Eramandako materiala: 50 metroko soka bat eta luzera desberdineko 9 express-zinta eta zinta-uztaiak bilguneak muntatzeko. Walkie-talkie pare bat eramatea gomendagarria izan daiteke bilguneen artean oihuka ez aritzeko eta horman bizi diren animali eta hegaztiak ez molestatzeko.
- Eskalada-bidea eskalatzeko pasatako denbora: Ordubete inguru.

BIDEAREN KROKISA

Bidearen nondik norakoak. Argazkia handituz gero bidean dauden aseguruen kokapena ikus daiteke.

Krokis zehatza. Argazki honetan ere bidean jarritako aseguruen kokapena ikus daiteke.

Jentilbaratzako sektoreetara iristeko ibilbidea (Jentilbaratzako panel informatiboa dagoen bidegurutzetik hasita) deskargatu nahi baduzue. Ibilbidea "Seapoto"-ren oinean amaitzen da:

Powered by Wikiloc

DESKRIBAPENA

Denboraren nozioa aldatzen doa adinarekin. Gazteagoa (edo gaztea, jejeje) nintzenean, uste nuen aurretik nuen denbora amaigabea zela, nahikoa eta soberan buruan nituen ametsak betetzeko eta apaletan nituen liburuak irakurtzeko. Baina urteak aurrera joan ahala konturatzen ari naiz ez dudala denbora nahikorik izan behar ez baterako, ezta besterako ere. Eta hala ere, amesten eta liburuak erosten jarraitzen dut, aurretik dudan denbora amaigabea balitz bezala edo amaigabea izan daitekeen itxaropenez. Bizi izan dudan denboraren nozioaren aldaketa hori dela eta, ametsetako bat betetzeko aukera dudan bakoitzean baietz erantzuten dut, nahiz eta badakidan amets hori betetzeak amets berriak ekarriko dituela berekin.

Kordada bera osatuz, Asierrek eta biok “Seapoto” eskalatu genuen lehen aldiz 2025eko iraileko egun haizetsu batean. Ez zen eskalada atsegina izan, ez zailtasunak estutzera behartu gintuelako, batera eta bestera astindu gintuen hego-haize harroagatik baizik: “Hemen gaudenez, bidea amaitu beharko deu, ezta?” izan zen lehenengo bilgunean hartu genuen erabakia. Ez zen egunik aproposena izan eta bazirudien hormak ez gintuela bertan eduki nahi. Argazki gutxi batzuk baino ez genituen egin, egoera ez zegoelako gehiago egiteko moduan, eta bidea eskalatu genuen arren, arantza bat geratu zitzaigun, nahikoa zuku atera ez genion sentsazioa geratu zitzaigulako. Zenbakiak eta zerrendak nagusi diren gizarte eta garai honetan, agian dotorena bide bat gehiago eskalatu genuela esatea litzateke, gure nahia beste bide batzuetara eramateko, baina bideak kontatzen ditugun horietakoak gara azken tantaraino zukutu ditugunean, edo azken tantaraino zukutu gaituztenean, hori ere gertatzen baita, jejeje.

Apirilak 19an, egun distiratsu bat iragarrita zegoen, baina Ataungo haitzak behe-laino heze batek erdi estaltzen zituen, paisaiari itxura fantasmagorikoa emanez. Ez gintuen hormak berriro han eduki nahi? Harkaitza bustita egongo ote zen beldurrez, eguzkiak behe-lainoa desegiten zuen bitartean, “mendi buelta” txiki bat egitea erabaki genuen, krokisa marrazteko argazki on bat egiteko leku baten bila. Abentura txiki baten ondoren argazkia atera genuenean, kotxea GI-4151 errepideko bazter batean aparkatu eta martxan jarri ginen.

Dostollo baserrira doan bidegurutzera iritsi ginenean, Jentilbaratza eskalada-eskolako informazio-panelari begira geratu ginen:

- Hemen IV eta V ematen die – esan zuen Asierrek irribarre maltzur batekin, bideak dituen bi luzeei erreferentzia eginez -. Nere ustez V eta V die gutxienez, bigarrena igual pixkat gehio.
- Nik ere hala uste det – erantzun nion -, baina bakizu, Ataun is Ataun, jejeje.

Informazio panela dagoen bidegurutzera iristen. Asierren eskuinean puntu gorri bat ikus daiteke.

Bidegurutzetik, puntu gorriak dituen bideari jarraitu genion metro gutxi batzuetan, pinudian gora doan lehen bidexkatik jarraitu behar baita.

Puntu gorrien atzetik. Puntu gorriez adierazitako bide hau berehala uzten da, pinudian gora doan bidexka bati jarraitzeko.

Goierriko udaberriko egun tipikoa zen, astuna hezetasunagatik, maldan gora azkar ibiliz gero blai bukatzen duzun horietakoa. Horregatik, igoera lasai hartu genuen, izerdi-tanten jarioa kontrolatu nahian. Gainera, presarik ez genuen, goiz osoa baikenuen bidearen bi luzeak eskalatuz zukutzeko. Pista horizontal moduko batera iristean, aldapak atseden bat eman zigun.

Aldapan gora.

Pista honetan bi aukera ditugu: maldan gora jarraituz gero, “Seapoto” sektorera zuzen igotzeko aukera ematen digu, soka finko baten laguntzarekin hormara hurbilduz. Bide hori jarraituko genuke beherantz Jentilbaratzaren iparrean dagoen kanaletik jaitsiz gero. Bigarren aukera pistatik jarraitzea da, ezkerretara, altuerarik irabazi gabe, beste soka finko bat duen horma bateraino. Bigarrengo aukera hau da Jenbilbaratzara iristeko ohiko bidea eta bertako ia sektore guztiak ikusi eta bisitatzeko aukera ematen du. Horregatik, hau izan zen guk jarraitu genuen bidea.

Pistan barrena, bidea hemen erosoa da.

Soka finkoa atzean utzi eta hormaren oinera iritsi ginenean, eguzkia behe-lainoa mozten hasi zen, labana epel batek gurina mozten duen bezala.

- Pareta behintzat lehorra dau – esan zidan Asierrek horma hatz-mamiekin ukituz.
- Azkenen eguzkitako krema eman beharko deu, jejeje.

Soka finkoa dagoen pasagunera iristen.

Hodi itxurako pasagune inklinatu batetik igo ondoren, behe-laino artean Intzartzuko haitzak eta Arastortz agertu ziren, garai batean eskalagarriak zirenak baina gaur egun hegaztien babesleku izateagatik eskalada galerazita dutenak.

Hodi itxurako pasagunean.

Hodi itxurako pasagunea igo ondoren, eskuinean Intzartzuko haitzak ikus daitezke.

Ez zen denbora luzea igaro hormaren amaieraino eta, bide batez, “Seapoto”-ren oineraino iritsi ginen arte, informazio panela dagoen bidegurutzetik 15-20 minutu.

"Seapoto"-ren oina.

- Gaur ni hasiko naiz? – Proposatu zidan Asierrek, katu oinak estutzen zituen bitartean -, azkenekon zu hasi zinen eta.
- Primeran!!!!

- Lehenengo luzea, 27 metro, V, 9 seguru. Asier horma tentearen eskuinetik eskalatzen hasi zen lehenengo paraboltera arte (IV-). Handik, hormaren ezkerreko ertzetik gertu eskalatzen jarraitu zuen (IV), handik errazagoa baita, erlaitz txiki batera igo zen arte.

Bidearen hasieran.

- Nola dijo? – Galdetu nion.
- Beran frexko nuen baina hemen bero egiten du – erantzun zidan.

Udaberrian eskalatzeak xarma hori du. Nahikoak dira hiruzpalau eguki-izpi izerditan hasteko eta nahikoak dira hiruzpalau hodei blai amaitzeko. Gomendagarriena datorrenari irribarre batekin ongietorria egitea izaten da, eguraldiak ez baitu ulertzen bakoitzaren kapritxoaz, eta, beraz, hobekien deritzona egiten du, gure kontroletik ihes eginez. Euria ari duela? Motxilatik zira atera eta irribarrez jantzi, ur-tantez gozatzeko. Bero egiten duela? Arropa motxilan gorde eta irribarrez eguzkitako krema eman, eguzki-izpien beroa aurpegian sentitzeko. Alferrik da eguraldiarekin marmar egitea, zeren, gure esku ez dagoenez aldatzea, irabazteko guztiak baititu. Gauza bera gertatzen da askotan eguneroko bizitzan, besteek esaten, pentsatzen edo egiten dutenagatik marmarka hasten garenean.

Erlaitz txiki horren ondoren, horma berriro tentetzen da erlaitz nabarmen eta eroso batera arte, baina helduleku onak ditu (IV).

Erlaitz txikitik gora eskalatzen.

Erlaitz zabal honen gainetik hasten dira luzearen zailtasunik handienak, horregatik Asierrek atseden motz bat hartzeko eta eskuak magnesio hautsetan hautseztatzeko aprobetxatu zuen, zetorrenari aurrea hartu nahiko balio bezala. Horrelakoetan, azterketa bat egin beharko bazenu bezala sentitzen zara, buruan duzun teoria guztia praktikan jartzeko gai izan zaren beldurrez.

Erlaitz zabalean.

Segundo batzuen ondoren, erlaitza zeharkatu eta aurreko horma bertikala eskalatzen hasi zen, ezkerreko ertzera hurbilduz pixkanaka, luzea handik baitoa (IV+). Metroak irabazi ahala, hormak bertikaltasuna hartzen du, eta parabolten arteko tartea orain artekoaren berdina bada ere, Asierren mugimenduak landuagoak bihurtu ziren, mugimendu bakoitzaren aurretik “check-list” bat errepasatzen ariko balitz bezala.

Poliki-poliki, kontzentrazioa galdu gabe, diedro txiki baten itxura duen zati batera iritsi zen, hormako punturik bertikalenera, eta ziurrenik zailenera. Hango helduleku txikiei hatz-mamiekin eutsi, gorputza ezker aldera kulunkatu eta, gainean dagoen helduleku on bat eustera iritsi zenean, gorputza igo zuen pixkanaka, kamera motelean ari balitz bezala, diedroa eskalatuz (V).

Diedro txiki baten itxura duen zatia eskalatu ondoren.

Eskuin aldera zeharkaldi txiki bat egitea falta zitzaion horma bertikaletik erabat irten eta zailtasun handienekin amaitzeko, baina ez zuen zailtasun handirik izan mugimendu hau egiteko (V).

- Onaaaaaaaa!!!! – Oihukatu nion, horma bertikala eskalatu zuenean.

Horma bertikala eskalatu ondoren, Asier bistatik galdu nuen. Bilguneraino luzatzen den horma, tentea bada ere, ez da bertikala eta, gainera, helduleku handi eta ugariak ditu. Tarteka belarra duen eremu bat zeharkatuz, ez zuen arazorik izan uztaidun bi paraboltez osatutako bilgunea dagoen erlaitz zabalera iristeko (IV-).

Horma bertikalaren amaieratik lehenengo bilgunera dagoen zatia.

Lehenengo luze hau ondo dator Jentilbaratzako eskalada ezagutzeko eta hurrengo luzerako burua prestatzen hasteko, zailagoa baita, jejeje.

Lehenengo luzeko zailtasunak amaitzen.

- Largo hau gaur egungo kinto bat da – esan zidan Asierrek konbentzimendu osoz, bilgunera iritsi nintzenean.
- Dudaik ez dauket – erantzun nion – eta hurrengo largoa ondo jarritako kinto bat, edo gehio, jejeje.

Gero ikusiko genuen bezala, Gipuzkoako mendi federazioak egin duen eskolaren fitxa teknikoaren azken eguneraketan, lehenengo luzeari V zailtasuna ematen diote.

Asierrek soberan zituen express-zintak pasatzen zizkidan bitartean, irailean luze honetan pasatako estutasunak etorri zitzaizkidan burura. Soka gainetik banuen ere, haizearen eraginez ez nintzen seguru sentitu eskalatzen ari nintzen bitartean. Eta askotan gertatzen zaidan moduan, burua gogoratzen ari zen segurtasun falta hura gorputzean sentitzen hasi nintzen, argi geratuz buruak gorputzean duen eragina. Pentsatu nuen: “horixe da falta zaidana, eskalatzen hasi aurretik estutzen hastea”. Baina nola dagoen gorputzak ere eragina du buruaren egoeran, horregatik, arnasketara eraman nuen arreta osoa, gorputza lasaitzeko asmoz. Berehala hasi nintzen gorputza lasaitzen eta buruaren pentsamendua baretzen hasten zela sentitzen. Lauzpabost arnasketa sakonen ondoren, eskalatzen hasi nitzen.

- Bigarren luzea, 28 metro, V, 7 seguru. Luzea ezkerrerantz zeharkaldi bat eginez hasten da, oinetan konfiantza (eta fedea, jejeje) izatea eskatzen duena, diedro inklinatu eta erdi ezkutu batera iristeko (V). Ezker besoa ezkerrerantz erabat luzatu eta helduleku on bati eutsi arte, ez nintzen konfiantza osoarekin sentitu, nahiz eta harkaitza itsaskorra den. Luzearen bigarren parabolta ez da bilgunetik ikusten, baina lasai, diedro horretan “ezkutatuta” baitago.

Eskuak magnesio hautsetan sartu nituen, arreta arnasketara eraman nuen berriro eta, harkaitzaren forma desberdinek eskaintzen zizkidaten aukerak aztertu ondoren, diedro txiki hau eskalatu nuen, sabela duen horma baten azpian dagoen erlaitz txiki batera igotzeko (V), zuhaixka baten ondoan dagoena.

- Hor ondo zare? – Galdetu zidan Asierrek.
- Bai – erantzun nion.

Diedro inklinatua eskalatu ondoren, erlaitz txikira igota.

Asierrek argazki pare bat egiten zizkidan bitartean, hurrengo mugimendua aztertzen hasi nintzen. Banekien nora igo behar nuen eta banekien ere zein heldulekuei eutsi beharko nien igo beharreko lekura igotzeko. Non zegoen orduan arazoa? Ez nekiela nola iritsiko nintzen ikusten nituen helduleku eder horietara, ez bainuen helduleku onik ikusten, batez ere oinetarako.

Sabeldun horma erlaitz txikitik ikusita.

Gerriaren parean hirugarren parabolta nuela konturatu nintzenean, saiakera bat egitea erabaki nuen: “total, erortzen banaiz ez naiz metro luze bat baino gehiago eroriko”. Hatz-puntak helduleku txiki batzuetan jarri eta gorputza altxatzen hasi nintzenean, hormako sabelak oinak ikusten uzten ez zidala ikusi nuen. Asierren animoen artean, haurtxoak bezala pare bat aldiz airean ostikoz jo ondoren, eskuin oinarentzat helduleku txiki bat aurkitu nuen eta gorputza altxatu eta gertuen nuen helduleku handira iristea lortu nuen, sabela duen horma eskalatuz (V).

- Hemen berriro ondo nau!!! – esan nion Asierri, argazki berri bat egiteko denbora emanez.

Hemen berriro ondo nau!!!

Zein lasaigarriak diren soka-lagunaren animoak entzutea estutzen ari zarenean. Guk aukeratzen dugu besteak animatzea edo besteei irribarre egitea, horregatik konbentzituta nago pertsonen arteko arazo gehienak jarrera-arazoen ondorio direla. Eta horrek tristura eragiten dit, jarrera guk aukeratzen dugun zerbait delako, batzuetan automatikoki, baina beste batzuetan modu kontzientean. Aukeratu atsegina izatea, inoiz ez dakizu zure keinu bat noiz izango den beste pertsona baten eguneko argi bakarra.

Hurrengo metroak, horma oraindik tentea bada ere, errazak iruditu zitzaizkidan helduleku onak dituztelako. Ezkerrean harlauza nabarmen bat utzita, ez nuen zailtasun handirik izan erlaitz zabal batera iristeko (IV+).

Erlaitz zabalean. Nire ezkerrean harlauza nabarmena ikus daiteke.

Banekien luzearen zailtasunik handiena ondoren zetorrela, horma bertikal bat, arrail fin batek eskuin-ezker diagonalean zatitzen duena. Hori gutxi ez balitz, Asierren bistatik kanpo nengoen. Laguna ikusten ez duzunean, segurtasunik ezaren sentsazioa sortzen hasten da, baina konfiantza edo fede osoa izan behar duzu, edo biak ziurrenik, erortzen bazara lagunak eutsiko dizula. Horregatik da hain garrantzitsua sokaren beste aldean konfiantza ematen dizun pertsona bat duzula sentitzea. Geroz eta fededun gutxiago daudela diotenek ez dute inkestarik egiten eskalatzen dutenen artean, jejeje.

Arraildun horma bertikala, bidearen pasagunerik zailena.

- Kontu orain, bale? – Esan nion Asierri talkie-tik, erlaitza zeharkatu eta hormaren lehen paraboltetik aseguratu nintzenean.
- Baleeee.

Eskaladako dokumentaletan nekez ikusiko den estilo sasi-babariar batekin, arrailetik igotzen hasi nintzen, pasagune hori aseguratzen duen paraboltaren parera iritsi arte. Handik aseguratu nintzenean eskuineko besoa eskuinerantz luzatu nuen eta han aurkitu nuen helduleku on bati eutsiz hormaren eskuinaldetik irten nintzen (V, edo zerbait gehiago, jejeje): “Onaaaaaaaa!!!!!” Animatu nintzen.

Eguneko pasagunerik gogorrena eskalatuta, gorputza “-ina”-n amaitzen diren hormona eta substantzia guztiak askatzen hasi zen, eta euforia sentsazio bat sentitzen hasi nintzen. Zein "-ina" gutxi behar ditugun zoriontsu sentitzeko, jejeje!!! Substantzi horien guztien eraginpean geratu aurretik, aurrean nuen horma tentea eskalatzen jarraitu nuen bilguneraino (IV). Azken metro hauek helduleku ederrekoak dira, baina harkaitz solteren bat ere bazela iruditu zitzaidan.

Bigarren bilgunea.

Bigarren bilgunea lehenengotik ikusita.

- Luze hau ere beste eskola batzuetan V+ izango litzateke – esan nion Asierri erlaitz zabalera iritsi zenean.
- Bai – erantzun zidan eskuak hautseztatuz.

Erlaitz zabalera iristen.

Erlaitz zabalean.

Asierrek arrailetik eskalatu zuen horma bertikala amaiera arte eta zerbait gehiago estutu zuela iruditu zitzaidan, heldulekuak oso txikiak direlako. Luze honi gaur egun V zailtasuna ematen badiote ere, 2002ko Gipuzkoako eskalada gida liburuan 6a zailtasuna eman zioten. Gure uste apalean V+ batetik gertuago dago 6a batetik baino.

Horma bertikaletik irteten.

- Gaur bi luzetan gehio estutu det duela hamabost egun Peña Ruebako zortzi luzetan baino – esan nion Asierri bilgunera iritsi zenean, “Reina de los Mallos” bideari erreferentzia eginez.
- Baita nik ere, jejeje – erantzun zidan.

Taldeko argazkia.

Trasteak jaso eta gailurrean zeuden bi mendizale agurtu ondoren mendian behera hasi ginenean, puntu gorri “margotu berriez” seinalatutako bide bat ikusi genuen, iparralderantz zihoana:

- Hau bidegurutzen utzi degun bidea izango da? – Galdetu zidan Asierrek.
- Ez batere harritu – erantzun nion.

Kotxea bidegurutzetik gertu utzi genuela ikusita, puntu gorriz seinalatutako bideari jarraitzea erabaki genuen, eta bete-betean asmatu genuen. Ez dakigu bide berri bat edo zaharberritutako bide bat den, baina soka finkoekin bi zati aseguratuta dituen bide ederra izateaz gain, kotxera itzultzeko bide laburragoa dela iruditu zitzaigun, kotxea harrobiaren sarreran aparkatu ez bada behintzat.

Jentilbaratza errepidetik ikusita.

Bideari dagokionez, bide ederra da, Jentilbaratzako eskalada ezagutzeko egokia. Hego-mendebaldeko gandorra eskalatu eta oraindik eskalatzeko gogokin geratu bagara, bide ederra izan daiteke eskalada eguna borobiltzeko. Ea Jentilbaratzan eskalatu ditugun beste bide batzuk errepikatzen joaten garen Goierrin dugun altxor eder hau ezagutarazteko.

KRONIKA IDAZTEKO KONTSULTATUTAKO BIBLIOGRAFIA ETA WEB ORRIAK

- Obeso G., Arrieta Tx. Gipuzkoako eskalada gida, guía de escalada de Gipuzkoa 143-144. Gráficas Lizarra, 2002.
- Ordiziako Dalton. Jentilbaratza; arbasoak gogoratuz. Pyrenaica, 1985; 140: 322-323.
- Ordiziako mendizaleak web orria. Pintxoren kronika Jentilbaratzari buruz. Eskuragarri: https://ordiziakomendizaleak.eus/ordiziakomendizaleak.eus/mendizale/De%20Juan.pdf
- Gipuzkoako mendi federazioa. Jentilbaratza fitxa teknikoa. Eskuragarri: https://www.dropbox.com/scl/fi/mmpuytsyz8j3tc2gmfonf/WEB-JENTILBARATZA.pdf?rlkey=2lb01s600xyfe2hv8of8wvfps&e=1&dl=0