EGINO, LARREÑIGIKO HAITZAK: "TXIKI" BIDEA, 25 m, V. 2026-05-24.

Bidearen oinean dagoen plakatxoa.

Traductor al catalá, galego, castellano, english traslator, traducteur française.

Pirinioetako elurra urtzen hasten denean, Antxon Gorrotxategik mendiko eskiak katu oinengatik aldatzen ditu. Transizio naturala da berarentzat, urte asko baitaramatza horretan. Eta orduan hasten da urteetan egin duen lan isila. Alde batetik, berak irekitako bideetan “mantentze-lanak” egiten ditu, bideak txukunduz eta soka zaharrak aldatuz. Bestetik, buruan dituen ehunka proiektuen egingarritasunari erantzuten saiatzen da, bide berriak irekiz eta ekipatuz. Eta hori urtero, hutsik egin gabe, bozgorailu batekin iragarri gabe. Kronika honetan agertzen den bidea prestatzen lagundu nion egunean, apaltasunez esan zidan uste duela Eginon eta Ziordian lau mila metro baino gehiago dituela ekipatuta.

- Bideak ez dira nireak, guztionak dira.

Ez dakit zenbateraino jabetzen garen bide bakoitzaren atzean dagoen lan ikaragarriaz, eta ez dakit Antxonek (edo beste batek) irekitako bideak eskalatzen ditugunok zenbateraino baloratzen dugun lan izugarri hori eskalada-bideen kontsumo hutsaren gainetik; eta bai, kontsumo hitza nahita aukeratu dut, bakoitzak eman nahi dizkion konnotazioekin. Eta eskalada-bideen kontsumitzaile garen aldetik, askotan bideak eskalatzera mugatzen gara, harkaitz-zubietako zinta edo soka zaharrak aldatu gabe, bideetara iristeko bidexkak txukundu gabe edo neguan askatu diren harriak kendu gabe. Beharbada zenbaitek pentsatuko du lan hau egiten duten pertsonak daudela, eskalatzaile bati baino gehiagori entzun edo irakurri baitiot kordinoen eta harkaitz-zubien egoeraz kexatzen, edo eskalatu duten bideetan landaretza edo harri solte asko dagoela esaten. Antxonen hitzak erabiliz, bideak guztionak badira, uste dut guztioi dagokigula bide horien “mantentze-lanak” egitea, baldin eta bide horietaz denbora luzez gozatzen jarraitu nahi badugu. Eta ez dut hau haserretik esaten, etsipenatik baizik.

Maiatzaren 20an Antxonek bide honen berri eman zidan. Aspaldi zeukan begiz jota “Berta” bidearen parean (hegoaldean) dagoen orratz berezi eta nabarmena. Iaz saiatu zen bertara igotzen, baina bihotzak baietz esaten bazion ere, buruak ezetz esan zion balizko eroriko baten aurrean. Maiatzaren 20an, orratzera igotzea lortu zuen azkenean eta bi zinta-uztai pasatu zituen bere punta zorrotzetik, bertatik zintzilikatzeko. Hiru egunetan prest zeukan bidea, azken errepasoa egin eta bilgune bat muntatzea besterik ez zitzaion falta. Eta horretarako laguntza eskaini nion.

- Eskertzen dizut – erantzun zidan -, eta bide batez lehen eskalada mundiala egingo dugu orratzera, ez dela egunero egiten, jejeje.

BIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 25 metro.
- Luze kopurua: 1.
- Nork irekia: Antxon Gorrotxategik 2026ko maiatzaren 20 eta 24 artean.
- Zailtasuna: V.
- Orientazioa: Hegoaldea.
- Ura: Egino herriko iturrian hartu daiteke.
- Hurbilketa: Hurbilketa “Berta” eta “Elmer” bideetara doan berbera da, orratza “Bertaren” aurrean (hegoaldean) baitago.
- Jaitsiera: Bilgunea kirol-eskaladako luze baten modukoa da, kate eta mosketoi batekin, bertatik soka pasa eta eraitsi ahal izateko.
- Eramandako materiala: 50 metroko soka bat eta luzera desberdineko 6 express-zinta.
- Eskalada-bidea eskalatzeko pasatako denbora: 10-15 minutu eskas.

BIDEAREN KROKISA

Orratzaren kokalekua.

Krokis zehatza. Argazkia handituz gero aseguruen kokalekua ikus daiteke.

DESKRIBAPENA

Maiatzaren 24an bero-bolada baten erdian geunden. Nork esango zidan nire etxeko tximinia piztu nuenean astebete lehenago, Aralar eta Aizkorriko mendiak elurrez zuritzen ari ziren bitartean.

- Eguraldia erotuta dago – esan zidan Antxonek.

Hurbilketan, bi egun lehenago Antxonek ezagutu zuen bikote batekin hitz egin genuen, “Berta” bidea eskalatzera zihoana. Agur esan aurretik, Antxoni baimena eskatu zioten “Berta” eskalatu ondoren orratza eskalatzeko:

- Arazorik gabe, horretarako ireki dut – erantzun zien –, baina egin behar duen beroarekin ez dakit bide hau eskalatzeko gogoa geratuko zaizuen.

Hurbilketan, Antxon orratzari begira.

Egin behar zen lanerako ez ginen asko konplikatu: Antxonek orratza eskalatuko zuen lehenik, eta nik atzetik jarraituko nion bilgunea muntatzeko eta bidea errepasatzeko beharko genuen material guztiarekin. Bilgunea muntatu ondoren, biok jaitsi, eta ni berriro igoko nintzen, oraingoan puntan utzitako zintak berreskuratzeko eta bideari azken errepasoa emateko.

- Nahi baduzu hasi zuk, arazorik gabe – eskaini zidan halere.
- Horixe behar genuen!!! – erantzun nion –. Zuri dagokizu bidea lehen aldiz eskalatzea eta gainera ni gaur morroi lanak egitea etorri naiz, jejeje.

Eskalatzen hasi aurretik Antxonek esan zidan “Txiki” izango zela bideari emango zion izena. Egia esan, “Txikita de la Llanada” deitu nahi zion, orratzaren tamaina eta “Chiquito de la Calzada” umoristaren izenarekin hitz-jokoa eginez:

- Baina hain izen luzea ez zitzaidan plakatxoan sartzen, jejeje.

Bidea hainbat aldiz eskalatu duenak bezala eskalatu zuen, lasaitasun handiz, estutasunik gabe, ziurtasun osoz. Berehala iritsi zen orratzaren puntara.

Antxon orratzaren lehen eskalada mundialean.

- Asko gustatu behar zaizula uste dut – esan zidan puntatik zintzilikatu zenean.

Bete-betean asmatu zuen. Motxilan pisua nuen arren, izugarri gozatu nuen. Hasieran pixka bat estutu behar den pasagune bat du, baina oso ongi aseguratuta dago. Pasagune hori gaindituta, bidea zoragarria da, eta orratzean dauden arrailak bata bestearen atzetik eskalatuta, bilgunera iritsi nintzen, orratzaren ekialdean. Puntaren iparraldean harkaitz-bloke handi bat dago, solte dagoela dirudiena, baina bilgunera iristeko ez da handik pasatzen.

Orratzaren puntan.

Bilgunea kate batez lotutako bi parboltek osatzen dute. Horrez gain, mosketoi bat du, eta bertatik eraitsi daiteke, kirol-eskaladako bide bat balitz bezala.

- Horrela bertatik jaisteko errazagoa izango da – esan zidan Antxonek.

Antxonek bilgunea muntatzen zuen bitartean ingurura begiratu nuen: “Susi”-n bi kordada ikusi nituen, beste bat “Berta”-n eta beste bat “Udaberri”-n.

- Errepikatzen badira, jendeari gustatzen zaiolako izango da – esan zidan -, eta horrek bakarrik asetzen nau.

Bilgunea muntatzen.

Bilgunea muntatu eta bidearen oineraino eraitsi ninduenean, puntan geratzeko eskatu nion, argazki batzuk egiteko. Leku posible guztietatik egin nizkion argazkiak, baina gero konturatuko nintzen argazkirik ikusgarriena “Berta”-ren oinetik egiten dela.

Orratza hegoaldetik ikusita.

Orratza hegoekialdetik ikusita.

Orratza bigarren aldiz eskalatu nuenean, oraingoan pisu gutxiagorekin motxilan, askoz gehiago gozatu nuen. Puntan utzitako zinta-uztaiak errekuperatu nituen, eta Antxonek lurrera itzultzen ninduen bitartean, haize-makinarekin bigarren errepasoa egiteko aprobetxatu nuen heldulekuei lurra kentzeko.

Orratzaren bigarren eskalada mundialean.

- Izugarri gustatu zait.
- Benetan?
- Bai.

Bidearen inaugurazio ofiziala amaitu genuen plakatxoa jartzearen “zeremonia solemnearekin”.

- Uste dut Eginon ireki dudan biderik motzena hau izan dela.
- Esaten den bezala, “lurrin ona flasko txikian”, jejeje.

Antxon zoriontsu plakatxoa jarri ondoren.

Orratzaren iparraldean dagoen gailur estua zeharkatuko lukeen luze bat irekitzeaz aritu ginen, orratza “Berta” eta "Markitos" bideekin lotzeko, baina lan hau beste baterako utziko genuela adostu genuen.

Material guztia jaso ondoren, Eginora itzuli ginen, orratzari agur eginez. Uste dugu bide polit bat geratu dela inguruko beste bide bat eskalatzen hasi aurretik berotzeko, edo aldameneko bideak okupatuta daudenean, horien oinean zain egon beharrik ez izateko. Bidea errepikatuko duzuenoi gustatuko zaizuela espero dugu.

Antxonekin igaro nuen egunak maiatzaren 21ean atentzioa eman zidan zerbaiti buruz gogoeta eginarazi zidan. Egun horretan, “Ordiziako Mendizaleak” elkartearen 80garren urteurrena dela eta, bere 80 urteko historia laburbiltzen duen dokumentala aurkeztu zen Ordiziako Herri Antzokian. Bertan agertzen garen herriko mendizaleok, beteranoak oro har, askatasuna, bakea eta lasaitasuna bezalako sentimenduekin edo bizipenekin lotzen dugu mendizaletasuna, elementu iraultzaile gisa; eta era berean, baztertu edo kritikatu egiten ditugu egungo gizartean nagusi diren zenbakiak, zerrendak, presak, kronoak eta nabaritasun bilaketa. Baina dokumentalean gauza batek atentzioa eman zidan, eta orokorrean mendizale askok, mendizale beteranoak izan ala ez, dugun joera dela esango nuke: gure “curriculumaz” hitz egiten hasten garenean gure bizipenak eta sentimenduak ahazten digutu, eta zenbakietara eta zerrendetara jotzen dugu: “X mendi igo ditut...”, “X mendia hainbat aldiz igo dut...”, “X gradua eskalatzera iritsi naiz...”, “Alpeetan edo Andeetan edo Himalaian egon naiz X aldiz...”, eta abar, mendian dugun esperientzia zenbaki eta zerrenda horien mende balego bezala.

Kontsumo-gizarte honekin kritikoak garen arren, iruditzen zait mendiari dagokionez kontsumo hori aspaldi iritsi zela eta mendien, eskalada-bideen eta zailtasunaren kontsumitzaile bihurtzen ari garela pixkanaka, eta, eskaladan hain zuzen ere, kontsumitzen jarraitzeko bide berri bat noiz irekiko zain egoten garela, gure zenbakien zerrenda luzatzen jarraitzeko. Eta hau ere etsipenatik esaten dut. Zorionez salbuespenak badaude, eta Antxon salbuespen horietako bat dela uste dut: “irekitzen ditudan bideak ez dira nireak, guztionak dira”.

EGINO, LAUGARREN MONOLITOA: "LOS REBECOS" BIDEA, 60 m, 6a. 2026-04-25

Traductor al catalá, galego, castellano, english traslator, traducteur française.

Blog honetan, beste leku batzuetan bezala, abentura asko irakurri daitezkeen arren, ezin dugu ahaztu bizitza dela dugun abenturarik zirraragarriena, nahiz eta abentura horretatik ez garen bizirik irtengo; edo beharbada bizirik irtengo ez garelako da abenturarik zirraragarriena. Horren harira, neurozientzian adituek diote bizitzaren %70-80a modu automatikoan bizi dugula, hau da, denboraren ia hiru laurden egiten ari garenaz ez gara kontziente edo egiten ari garen horri ez diogu erabateko arreta jartzen. Datu hori lazgarria iruditzen zait, batez ere abentura zirraragarrienaz ari bagara. Modu automatikoan gaudenean, gehienetan gure garuna iraganean edo etorkizunean dago, hau da, gertatu diren gauzak (onak edo txarrak) gogoratuz edo gertatu ez diren gauzak (onak edo txarrak) irudikatuz. Baina iraganak gaur garenera ekarri gaituen arren eta etorkizunean gure ametsen eta nahien betetzearen itxaropena jartzen dugun arren, bizitza orain gertatzen ari da, orainean. Eta garuna orainean ez den beste nonbait dagoenean, bizitzak aurrera egiten du, eta errepikaezina den une bakoitzak ihes egiten digu, eskuetako behatz artetik ihes egiten digun hondarra bezala.

Ez da erraza oraina bere osotasunean bizitzea edo une honetan egiten ari garenari erabateko arreta eskaintzea, garunak ondo garatua baitauka modu automatikoan funtzionatzea; izan ere, pertsona batzuek bizitza osoa ematen dute egiten ari direnari erabateko arreta jarri nahian. Baina erraza ez bada ere, garuna horretarako entrenatu daiteke. Garuna beste nonbait dugula konturatzea da gakoa, eta egiten ari garenari, edozer dela ere, erabateko arreta behin eta berriz adeitasunez eta epaitu gabe eramaten saiatzea. Teknika hau meditazioan edo yogan, besteak beste, ikasten eta lantzen bada ere, edozein jardueratan aplika daiteke. Eta eskalada jarduera egokia da erabateko arreta lantzeko, jarduerak berak zentzumen guztiei erabateko arreta jartzea eskatzen baitu, eta, gainera, naturan egiten den jarduera bat da, eta, beraz, gure osasunari onura gehiagarria dakarkio. Hori dela eta, ez da harritzekoa eskaladatzen dugun bitartean denboraren nozioa galtzea eta eskalada baten ondoren burua bakean, arin, egunerokotasunaren pisurik gabe sentitzea. Eta hori dela eta, ez da harritzekoa eskalatzaile askok eskalada meditazioa, yoga edo mindfulness bezalako jarduerekin osatzea.

Bizitza den abentura zirraragarri honetan parte hartzea zoriaren kontua izan da; izan ere, ez dugu bertan parte hartzeko ezer egin. Ez al du merezi biziko dugun une bakoitzari ahalik eta zuku gehien ateratzea?

Zukua une bakoitzari ateratzeko testuinguru honetan, ez nuen bitan pentsatu Asierrek kronika honetan deskribatutako bidea eskalatzea proposatu zidanean. Eginora mila aldiz joan garen arren, beti dugu zer deskubritu, zer bizi, eskalada bat errepikatzen badugu ere. Joxan Artze poetaren hitzak gogoratuz, “Iturri zaharretik edaten dut, ur berria edaten, beti berri den ura, betiko iturri zaharretik”.

Aitortu beharra daukat aspaldi geniola begia botata bide honi, baina bide motza izateagatik, eskalatzeko denbora gutxi izango genuen egun baterako gordeta genuen. Zailtasunari dagokionez, oraindik ere Eginoko Biblia izaten jarraitzen duen Vicente Peralesen “Egino: paseos en vertical” liburua nuen erreferentzi bezala, non bideari ematen dion zailtasun handiena IV den eta zatirik zailena A1 moduan eskalatzen dela jartzen duen. Asierrek, aldiz, interneten aurkitu zuen informazio berriagoa, zailtasun handiena 6a ingurukoa izan zitekeela iradokitzen zuena. Kontuan hartuta, gure uste apalean, Peralesen liburuan agertzen diren bide askoren zailtasuna ez dagoela egungo zailtasunera “eguneratua” (zer esanik ez artifizial moduan eskalatu ziren bideak), ez genuen denbora asko behar izan zailtasunaren inguruko ideia bat egiteko:

- Seguro 6a-tik gertuago dagoela IV-tik baino, jejeje – esan zidan Asierrek.
- Eta ea A1 hori zailagoa ez ote den gainera.

BIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 60 metro.
- Luze kopurua: 3.
- Nork irekia: Pepe Santosek eta Esteban Villambrosak 1959an. Abel Arroyok eta Felix Bañuelosek berrekipatua bigarren luzetik 2024ko apirilaren 13an parabolt lilekin.
- Zailtasuna: 6a. Luzez-luze: 1ºL: IV+ (25 m), 2ºL: 6a (15 m) eta 3ºL: IV (20 m).
- Orientazioa: Hegoaldea.
- Ura: Lezeko aisialdi-gunean hartu daiteke.
- Hurbilketa: Lezeko aisialdi-gunetik Eginoko monolitoetara doan bideari jarraituko diogu. Bidea, laugarren monolitoaren eskuinaldean dagoen plaka inklinatu eta nabarmen baten oinean hasten da. Laugarren monolitoa errazago identifikatzeko, kontuan izan behar da laugarren eta bosgarren monolitoen artean hasten dela Doña Eusebia hormara hurbiltzeko jarraitu beharreko bidea. Lezeko aisialdia gunetik 20-25 minutu inguru beharko ditugu.
- Jaitsiera: Iparraldeko hormatik. Horretarako, hirugarren bilgunetik monolitoaren puntara igoko gara eta ekialdean dagoen lepo zabalera jaitsiko gara. Hemen bi aukera ditugu: 15-20 metroko rappel bat egitea iparralderantz, han dauden zuhaitzetako batetik, edo ipar-horman dagoen 3-4 metroko arrail zabal batetik jaistea. Jaitsiera hori ez da zaila (III) eta helduleku onak ditu. Hala ere, kontuz jaitsi beharreko hormatxoa da, zer esanik ez bustita badago. Behin iparraldeko hormaren oinean, ekialderantz jaitsiko gara oinez (mendebalderantz ez dago jaitsierarik) monolitoa inguratuz, bidearen oinera berriro ere iristeko.
- Eramandako materiala: 50 metroko soka bat eta luzera desberdineko 6 express-zinta eta zinta-uztaiak bilguneak muntatzeko eta harkaitz-zubietatik pasatzeko. Badaezpada friend sorta bat eraman genuen baina ez genituen erabili; hala ere, bigarren luzeko diedroan fríend txiki bat trabatzea oso ondo etor daiteke. Walkie-talkie pare bat eramatea gomendagarria izan daiteke bilguneen artean oihuka ez aritzeko eta horman bizi diren animali eta hegaztiak ez molestatzeko.
- Eskalada-bidea eskalatzeko pasatako denbora: ordu eta erdi inguru, oso lasai ibilita.

BIDEAREN KROKISA

Bidearen krokis zehatza.

Bigarren luzearen krokis zehatza.

DESKRIBAPENA

Udaberria arnasten zen Lezeko aisialdi-gunean zentzumen guztiekin. Berdetasuna nonahi, bere usain hezea zozoen xuxurlarekin nahasten zen, beste urtebetez bizitza berri baten hasierari ongi etorria emanez. Udazken zale sutsua naizen arren, onartu behar dut udaberriak ere baduela bere xarma. Amets luze eta sakon baten ondoren natura berriro esnatuko balitz bezala da, eta duela gutxira arte zuri-beltzean koloreztatuta egon diren mendi eta paisaiak kolore askotako paleta bat hartzen hasten dira txorien kantuez apainduta.

Ez genuen denbora nahikorik bide luze bat eskalatzeko eta, denbora nahikoa eta soberan genuen “Los rebecos” bezalako bide baterako. Horregatik, gure nahia minimora murriztu genuen: presarik gabe eskalatzea eta, ahal zen neurrian, eskaladaren inguruko guztiaz gozatzea, beste anbiziorik gabe.

Laugarren monolitoa ez da besteak bezala nabarmentzen, beharbada basoak gehiago ezkutatzen duelako, zer esanik ez udaberria bete-betean dagoenean. Horregatik, ez da harritzekoa haren aurretik pasatzea konturatu gabe. Monolito hau identifikatzeko modu hutsezina da haren eta bosgarren monolitoaren artean dagoen hartxingadia identifikatzea, monolito guztiak zeharkatzen direnean zeharkatzen den hartxingadi bakarra eta Doña Eusebia hormara iristeko igo behar dena.

- Pena negua ez izatea – esan nion Asierri monolitoa haritzen adar berdeen artean agertu zenean.
- Ze ba?
- Haritzen hostoek paretaren zati bat ezkutatzen dutelako – erantzun nion -, ta krokise marrazteko ez delako pareta osoa ikusten.
- Negun bueltatu beharko degu orduan, jejeje.

Laugarren monolitoa zuhaitzen artean.

Bidea, monolitoaren eskuinaldean dagoen plaka inklinatu eta nabarmen baten oinean hasten da, horma hezea badago, oso irristakorra dena. Horma eskuin-ezker diagonalean mozten duenez, lehenengo luzea nondik doan jakiteko, gomendagarriena lehen bilgunea identifikatzea da, hormaren oinetik ikusten baita. Hori izan zen egin genuen lehenengo gauza motxilak lurrean utzi genituenean:

- Joer, lehen kimikoa kristoetxen dau – esan nion Asierri luzearen hiru aseguru finkoetatik lehenengoa identifikatu nuenean.
- Halere lehenago zeoze sartzeko aukera daula emateu, ez? – Erantzun zidan arnesetik zintzilik neramatzan friend-ak seinalatuz.
- Bai, hala emateu.

- Lehenengo luzea, 25 metro, IV+, 3 kimiko. Ilusioz edo xalotasunez beterik, pareta haztatzen hasi nintzen heldulekuen bila, Braillen irakurtzen ari den itsu bat banintz bezala, plaka tentea erditik eskalatzen hasi nahi nuelako. Baina aseguru on bat jartzeko lekuaren urruntasunak berehala bazterrarazi ninduen ideia ausart edo inozo hori. Hori ikusita, plakaren eskuinaldera pasatu, metro bat igo nintzen handik eta, oinpunten gainean zeharkaldi horizontal bat egin ondoren, ezkerreko eskuarekin iritsi nintzen belarrez estalitako plakaren ezkerraldean dagoen helduleku handi batera (IV+). Zeharkaldi hau plakaren eskuinaldetik gorago igotzen bada errazagoa dela iruditu zitzaidan (IV inguru). Helduleku handi horri eutsi ondoren, ez nuen zailtasun handirik izan gorago dagoen zulo handi batera igotzeko eta han dagoen harkaitz-zubi handi batetik zinta bat pasatzeko (III+).

Harkaitz-zubia dagoen zulo handiaren parean.

Harkaitz-zubi handi batek ematen duen konfiantzaz beterik, eta zulo honen gainetik helduleku asko (eta onak) daudela ikusita, ez nuen arazorik izan luzearen lehen aseguru finkora iristeko (III+).

Lehen aseguruaren parean hasten da zeharkaldia, ezkerrerantz. Horretarako, ezkerretara dagoen erlaitz txiki batera igo nintzen, eta kontu handiz mugitzen hasi nintzen, bertan zegoen belarrarekin irrist ez egiteko eta luzearen bigarren asegurura iristeko (III+).

Zeharkaldiaren hasieran.

Zeharkaldia oso polita iruditu zitzaidan eta, nahiz eta lehen eta bigarren aseguruen arteko tartea luzea izan, ez nuen estutasunik pasa, heldulekuak oso onak direlako. Harritu ninduena bigarren eta hirugarren aseguruen arteko tarte motza izan zen; horregatik, hasieran pentsatu nuen luzeak zuzen jarraitzen zuela bi aseguru horien artean dagoen plakatik tentetik.

Argazki honetan bigarren eta hirugarren paraboltak ikus daitezke, baita haien artean dagoen plaka tentea.

- Luzea kuarto ingurukoa bada errexenetik jungo da – esan zidan Asierrek, pentsatzen ari nintzena jakingo balu bezala.
- Bai, arrazoi dezu – erantzun nion ezkerretara nuen kanaltxo bati begira -, errexena ezkerreko kanal hortatik jarraitzea izango dela esango nuke.

Plaka tentea eskalatzea baztertuta, bigarren asegurutik ezkerraldera zeharkaldi motz bat egin eta kanaltxoan sartu nintzen, eta handik pixka bat igo ondoren, eskuin eskuarekin hirugarren, eta azken, aseguru finkotik express-zinta bat pasatu nuen (IV).

Kanaltxoan, hirugarren paraboltetik aseguratu ondoren.

Bilgunera arteko azken metroak bertikalak dira, baina ez zitzaizkidan zailak iruditu, helduleku onak baitaude. Baina haietatik irteten zen belarrak ez zidan konfiantza handirik ematen, ez eskuengatik, oinengatik baizik, irrist egiteko arriskuagatik. Horregatik, bilgunera iritsi aurretik ikusi nuen harkaitz-zubi batean beste zinta bat pasatu nuen (IV).

Lehen bilgunean.

- Bigarren luzea parabolt lilakin ekipatuta daula esango nuke – esan nion Asierri bilgunea muntatu nuenean.
- Bai? Ba hori berrie da – erantzun zidan -. Ekarri deten kronikan hori ez da agertzen.

Zeharkaldiaren amaieran, kanaltxoa eskalatzen hasi aurretik.

Asier bilgunera iritsi zenean, interneten aurkitu zuen kronika irakurtzen hasi ginen. Kronika horren arabera iltze zahar bat edo beste besterik ez zegoen bigarren luzean; horregatik, parabolt lilak ikusi genituenean lasaitu egin ginen. Josema Berrocosok esango zidanez, parabolt lilekin ekipatzea da Abel Arroyoren nortasun-ikurra.

- Bigarren luzea, 15 metro, 6a, 3 parabolt lila. Luzeraren hasieran, alderik alde zeharkatzen da arrail bat duen erlaitz horizontal txiki bat. Peralesen liburuaren arabera, erlaitz hori haren gainean zutik edo babariar teknika erabiliz zeharka daiteke. Interneten aurkitu genuen kronikan protagonistak zutik zeharkatu zuen, baina luzea berrekipatu den moduan naturalena babariar teknika erabiliz zeharkatzea litzateke.

- Ea luze hau zemuzkoa den – esan zidan Asierrek bilgunea utzi aurretik.

Erlaitzaren arrailak eskaintzen duen helduleku onak aprobetxatuz, Asier pixkanaka bilgunetik urruntzen joan zen, katu-oinen puntak hormak dituen zimur txiki eta leunetan kontu handiz jarriz (V). Jentilbaratzako “Sumendi” bidearen lehen luzearen zeharkaldia gogorazi zidan, hura zailagoa den arren. Horrelako zeharkaldietan, komeni da orpoak jaistea katu oinek eusten duten azalera handitzeko eta gorputzaren pisua orekatzeko; horrela, besoak gutxiago nekatzen dira. Zeharkaldiaren amaierara iritsi zenean (V) zalantzak hasi ziren:

Zeharkaldiaren amaieran.

- Ezkerren beste parabolt bat ikusten det baña ez da lila – esan zidan Asierrek.
- Esango nuke zuzen jarraitzen duela – erantzun nion -, hor dagoen diedritotik.

Asierrek parabolt lila gehiago ikusten ez zituenez, diedro txikiaren ezkerraldean dagoen paraboltean aseguratu zen:

- Goien beste parabolt lila bat ikusten den – esan zidan gorputza pixkat altxatuz -, baña ez dago gertu.

Geratzen zitzaion indarra erabiltzeko eskatu zion saiakera baten ondoren, A0 moduan eskalatzea lortu zuen luzearen pasagunerik gogorrena. Baina ez zen gustura geratu. Diedro txikiaren gainean dagoen paraboltetik zintzilikatu zen, diedroaren ezkerraldean dagoen paraboltean jarri zuen express-zinta kendu zuen eta diedroa berriro eskalatu zuen, oraingoan modu askean (6a).

Pasagunea bigarren aldiz eskalatu ondoren.

Hirugarren paraboltetik ezker aldera zeharkaldi motz bat egin ondoren (IV+), bigarren bilgunea dagoen erlaitz erosora igo zen:

- Ondo estutu behar izan det – esan zidan bilgunetik.
- Ez daukezu esan beharrik, jejeje – erantzun nion.

Bigarren bilgunean.

Lehen bilgunea bigarrenetik ikusita.

Bitxia da burua zein erraz baldintzatu daiteken. Asierrek zenbat estutu zuen gogoratuta, zeharkaldi horizontalaren amaierara iritsi nintzenean buruan neukan gauza bakarra zen ez nintzela gai izango gainetik nuen pauso bertikala eskalatzeko. Eta pentsamendu hori zen nire arreta osoa bahitua zeukana, une hartan beste ezer existituko ez balitz bezala. Azken aldian egiten hasi naizen bezala, nire arreta arnasketara eramaten hasi nintzen lehenik eta begiek transmititzen zidatenera gero. Eta magiaz bezala, gainetik nuen pasagune bertikalean heldulekuak ikusten hasi nintzen, ordura arte ikusteko gai ez nintzena.

- Benga, ba!!!!

Pasagunea erraz eskalatu nuela esan nahiko nuke, baina ez zen horrela izan. Pasagunea modu askean eskalatzea lortu nuen, bai, baina majo estutuz eta Asierrek emandako azalpenen eta animoen artean. Faltan bota nuen beste parabolt bat egotea zeharkaldiaren amaieran dagoenaren eta diedrotxoaren gainean dagoenaren artean, baina iruditu zitzaidan diedrotxoan friend txiki bat ongi trabatu daitekeela, edo, hori posible ez balitz, diedroaren eskuinaldean eusten den helduleku alderantzikatuan. Gehien poztu ninduena buruak pasabidea eskalatu aurretik jarri zidan tranpan ez erortzea izan zen.

- Gutxiñez libren eskalau dezu – esan zidan Asierrek bilgunera iritsi nintzenean.
- Bai, baña “de primero” ez det uste aterako nunik “ni de koña”, jejeje – erantzun nion irribarretsu.
- Hortako berriro probatu behar, jejeje.

Bigarren bilgunea Eginoren historia ezin hobeto laburbiltzen duen bilgunea da, bertan iltze zahar eta herdoildu bat, begidun torloju zahar pare bat eta parabolt lila berri bat daudelako. Asierrek begidun bi torlojuak eta parabolta aprobetxatuz muntatu zuen bilgunea.

Bigarren bilgunea.

- Hirugarren luzea, 20 metro, IV, 2 parabolt lila. Gora begiratu genuenean, landaretzak hartutako “oihan” bat besterik ez genuen ikusi. Peralesen liburuan luze honi III/III+ ematen diotenez, “oihanaren” eskuinaldean dagoen horma bertikala berehala baztertu genuen, askoz zailagoa delako. Interneteko kronikako protagonistek zuhaitzen artean eskalatzen jarraitu zutela kontatzen zuten.Harritu egin gintuen parabolt lilarik ez ikusteak:

- Igual luze hau ekipatu gabe utzi dute? – Esan zidan Asierrek.
- Baliteke – erantzun nion -. Baina behin honaino iritsita politena goitik ateratzea izango zen, ezta?

Luzeak nondik eramango ninduen argi izan gabe, bilgunetik hormatxo txiki bat eskalatu nuen, harkaitz ona duena (IV), eta erlaitz txiki batera igo nintzen. Handik bigarren hormatxo bat eskalatu nuen, bigarren hau harkaitz zalantzazkoagokoa, landaretzaren ertzera iritsiz (III+). Pentsatu nuen bi hormatxo hauek Peralesen libuan III+ eta III bezala agertzen direnak izan zitezkeela.

Bi hormatxoen arteko erlaitz txikian.

- Hemendik ez det paraboltik ikusten – esan nion Asierri hormaren ertzak osatzen duen diedro itxurakoari begira.

Ondoan nuen zuhaitz baten enbor sentotik zinta bat pasa eta, ikusten nituen aukera desberdinak aztertu ondoren, hormak osatzen duen diedroa eskuinetara utzi eta zuhaitzen artetik jarraitu nuen. Horma tente bat eskalatu ondoren, hegazti baten habia izan zitekeen zulo baten parera iritsi nintzen. Poztu ninduen zulo ondoan freskagarri baten lata zahar huts eta koloregabe bat ikusteak: “Gutxienez hemendik norbait pasa da”, pentsatu nuen. Gainean nituen zuhaitzek eskalatzea oztopatuko zidatela ikusita, eskuinetara zeharkaldi horizontal bat egitea erabaki nuen, eta orain arte landaretzagatik saihestu nuen diedrora itzuli nintzen. Orduan, nengoen lekutik metro eta erdira gutxi gora behera, diedroa osatzen duen eskuineko horman zerbaitek atentzioa eman zidan:

- Parabolt lila bat!!!!! – Oihukatu nion Asierri.

Parabolta ikusi nuenean pentsatu nuen luzea diedroan barrena joan zitekeela. Parabolteraino iritsi eta nire gainetik lauzpabost metrotara bilgunea ikusi nuen, soka bat zuhaitz baten enborretik pasata. Baina bilgunera iritsi aurretik jakin nahi nuen luzea diedrotik doan ala ez. Horretarako, parabolt hartatik aseguratu nintzenean, Asierri soka emateko eskatu nion eta diedroan behera metro batzuk jaitsi nintzen. Orduan, lore hori batzuen artean, bigarren parabolt lila bat ikusi nuen:

Ikusi nuen lehen parabolt lila.

- Luzea hemendik dijo fijo – esan nion bigarren parabolteraino jaitsi nintzenean.

Asierrek luzea bide zuzenetik eskalatu zezan, soka diedrotik zuzendu ahal izateko parabolt hartatik aseguratu nintzen, soka osoa jaso nuen eta Asierri bota nion berriro. Behin Asierrek berriro aseguratu zidanean, eskalatzen jarraitu nuen bilguneraino (III+).

Azken bilgunean.

Argazki honetan luzean dauden bi paraboltak ikus daitezke.

- Parabolt gehio ikusi dituzu? – Galdetu nion Asierri azken paraboltaren parera iritsi zenean.
- Ez – erantzun zidan -. Bi hauek bakarrik darela esango nuke.

Asier bidea amaitzen.

Hirugarren bilgunea.

Niri gertatu zitzaidana beste inori ez gertatzeko, faltan bota genuen luzearen hasieran beste parabolt bat ez egotea, luzea nondik doan adierazteko besterik ez bada ere.

Eskalada amaituta, ez genuen zailtasunik izan bilgunea muntatuta dagoen zuhaitzaren eskuinaldetik igaro eta monolitoaren puntara igotzeko.

- Beste monolito baten punta!!!!!

Monolito honen ikuspegia ederra da. Mendebaldean, hirugarren eta bigarren monolitoak bi letagin erraldoi dirudite, basotik sortuak, zerura begira. Ekialdean bosgarren monolitoak ebakitzen du zerumuga, hemendik ikusita eskalaezina dirudiena. Iparraldean, parez pare, “Imserso Extrem” bidean eskalatzen diren puntak daude ilaran, eskalada berri baten zain egongo balira bezala, eta horien eskuinean, paisaia dominatuz, “Doña Eusebia” horma ikusgarria, geroz eta eskalada-bide gehiagok zeharkatzen dutena. Eginoko harkaitz-erresuma zaharrari oraindik usain berria dario, iturri zaharrari ur berria darion bezala.

Hirugarren eta bigarren monolitoak.

Bosgarren monolitoa.

“Imserso Extrem” bidean eskalatzen diren puntak.

Doña Eusebia horma.

Puntatik jaisteko, ekialdera dagoen lepora jaitsi ginen lehenik, eta handik iparralderantz jo genuen, sokaren laguntzarik gabe jaitsi daitekeen arrail handi baten bila.

Asier arrailaren irteeran.

Laugarren monolitoaren puntan.

Ez zitzaigun kosta arraila jaistea, baina bustita badago, kontuz jaistea eskatzen duen horietakoa da, edo, askoz seguruago, 15-20 metroko rappel bat egitea ekialdean dagoen lepoko zuhaitzetako batetik.

Arraila jaisten. Ez da zaila, baina...

Behin horizontalean, ekialderantz jo genuen, “Imserso Extrem” bidearen oinera iristeko igotzen den aldapa bera jaisteko. Mendebalderantz jotzen badugu, ez dago oinez jaisteko modurik, edo guk behintzat ez genuen aurkitu. Monolitoa inguratuz, berehala itzuli ginen bidea hasten den lekura.

- Bide politte, ez? – Esan nion Asierri.
- Bai, asko gustatu zait – erantzun zidan.

Monolitoei bizkarra emanez, poliki-poliki, presarik gabe, aparkalekura itzuli ginen. Bihotzak beteak eduki ohi ditugun arren, beti sentitzen dugu nostalgia puntu bat motxilak kotxean sartzen ditugun bakoitzean, eskaladaren amaiera dakarrelako. Baina beti joaten gara Eginon edo beste nonbait, harkaitzean edo eguneroko bizitzan, berriro eskalatuko dugun ziurtasunarekin, bizitzeko geratzen zaigun une errepikaezin bakoitzari ahalik eta zuku handiena ateratzen jarraitzeko asmoz.

KRONIKA IDAZTEKO KONTSULTATUTAKO BIBLIOGRAFIA ETA WEB ORRIAK

- El Confidencial (02/02/2026). Nazareth Castellanos, psicóloga: "Pasamos un 70 u 80 por ciento del tiempo en piloto automático, imaginando y referenciando". El Confidencial. Eskuragarri: https://www.elconfidencial.com/alma-corazon-vida/2026-02-02/nazareth-castellanos-psicologa-piloto-automatico-imaginando-1qrt_4273880/
- John Kabat Zinn. Vivir con plenitud las crisis (ed. revisada y actualizada): como utilizar la sabiduria del cuerpo y de la mente para enfrentarnos al estres, el dolor y la enfermedad. Editorial Kairós.
- Perales V. Eguino paseos en vertical, 71-74. Gasteiz. Vicente Perales, 1984.
- Cuaderno de escaladas bloga. 2013/07/23. Vía Rebecos al Cuarto Monolito de Egino. Eskuragarri: https://cuadernodeescaladas.com/via-rebecos-al-cuarto-monolito-de-egino/

ZIORDIA: "OSTADAR" BIDEA, 182 m, 6a (V/A0). 2025KO IRAILA.

Bidearen hasieran jarrita utzi dugun plakatxoa.

Traductor al catalá, galego, castellano, english traslator, traducteur française.

Antxon Gorrotxategirekin egun osoa soka batetik zintzilik egon ondoren, jaitsieran estropezu egin eta ezkerreko eskuan kolpea hartu dut. Hasieran min handirik sentitu ez badut ere, ordu batzuk geroago dutxa bizigarri baten ondoren ordura arte ahaztuta neukan mina hasi da. Eroriko tentela izan da, nekeak, goseak eta egarriak eragindako eroriko tentel horietako bat, hogei urte dituzunean gertatzen ez dena: "inoiz ez naiz orain bezain gaztea izango" errepikatzen dut behin eta berriz, ezkerreko esku minduari begira. Baina istorio honen alde ona da, nekearen, gosearen, egarriaren eta ezkerreko eskuko minaren gainetik, "Ostadar" bidearen goiko bi luzeetara iristeko sarrera aurkitu dugula, Antxonek eskalatu zitekeela susmatzen zuena. Biharamunean lehenengo paraboltak jarri genituen eta hirugarren egunean Asierrek lehen luzeko lehen eskalada mundiala egitea lortu zuen, marka berri bat ezarriz. Ondoren egun gehiago etorriko ziren, nekez, gosez eta egarriz zipriztindutakoak, bidea segurtasunez eskalatzeko prest utzi genuen arte. Tartean, ezkerreko eskuko minak dirauen arren baretuz doa, ez hogei urte nituenean bezain azkar, baina baretuz azken finean, nire buruari "inoiz ez naiz orain bezain gaztea izango" gogoratzen diodan bitartean.

Bide honen istorioa irailaren hasieran hasi zen, Antxonen mezu elektroniko bat jaso nuenean. Mezuan esaten zidan "Ostadar" ireki zuenetik sarrera bat egin nahi ziola bere oineraino iristen den hartxingadi inklinatuaren azpiko horman, baina ez zuen oso argi sarrera hori posible zenik, horma oso trinkoa baita. Baina esan zidan paretan diedro pare bat daudela, hormaren ahulezia bakarrak, hartxingadi inklinatura iristeko aukera emango luketenak. Arazoa zen bi diedro horien arteko tarteak gaindiezina zirudiela, eta goiko diedroak oso zaila: "Egia esan, nahiko ideia eroa da, eta ziurrenik ez du ibilbiderik izango", esanez amaitzen zuen. Opor egun batzuk nituela aprobetxatuz, ez nuen bitan pentsatu abentura honetan lagunduko niola esateko, Asierrek egun batzuk geroago esango zuen bezala.

Lanordu askoren ondoren, irailaren 27an, bidearen hasieran "Ostadar" izena duen plakatxo bat jarrita, amaitutzat eman genuen, eta urriaren 4an lehenengo eskalada "ofiziala" egin genuen, bidea segurtasunez eskalatu daitekeela bermatzeko. Urriaren 11an berriro eskalatu eta bilgune guztiak uztaidun bi paraboltekin utzi genituen, bertatik segurtasun handiagoz rappelatu ahal izateko. Eskalada hau laugarren eta bosgarren luzeen arteko bidea mugarriekin adierazita uzteko ere aprobetxatu genuen.

Irailak 27. Antxon "Ostadar" izena duen plakatxo jarri berriaren ondoan.

“Ostadar” Santa Barbaran Antxonekin maiz eskalatzen duten Lasarteko eskalatzaileei egindako omenaldi txiki bat da, Lasarteko mendi taldea Ostadar Saiarre Kirol Taldearen barruan baitago. Mendi kutsudun eskalada-bide bat geratu da eta Asierrek dioen bezala, luze guztietan eskalatzea eskatuko digu. Inork ezustekorik hartu ez dezan, ez da kirol-eskaladako estiloan ekipatu dugun bidea, eta pasagune zailenetan ainguratze finkoak utzi ditugun arren, oro har, horien arteko tartea ez da motza; honegatik, auto-babeserako materiala eramatea gomendagarria izan daiteke. Horretaz gain, estilo honetako eskalada-bide ireki berrietan gertatzen den moduan, oraindik ere harri askeak eta helduleku hauskorrak aurkituko ditugu, baina horrek hobera egingo du bidea errepikatu ahala. Zailtasun maila luze bakoitza hainbat aldiz eskalatu ondoren proposatu dugu, mugimendu bakoitza nola egin eta heldulekuen kokapena gutxi gorabehera ezagutu ondoren. Bidearen errepikapen bakoitzarekin ikusiko da proposatzen dugun zailtasun maila berresten den.

Nork esango zigun duela urte batzuk Antxonekin bide bat irekitzeko zortea izango genuela, non eta Ziordian gainera. Luxu eta ohore bat izan da Antxoni proiektu honetan lagundu izana, eta zenbat ikasi dugun gainera. Bide honetaz gozatu ahal izatea espero dugu, guk gozatu dugun bezainbeste.

Urriak 4, Antxon Asier eta hiruok zoriontsu, "Ostadar"-en lehen eskalada amaitu ondoren.

BIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 182 metro.
- Luze kopurua: 6.
- Nork irekia: Azkeneko bi luzeak Antxon Gorrotxategik 2024ko azaroan. Hasierako lau luzeak Antxon Gorrotxategik, Asier Izagirrek eta Xabi “Smithy” Mujikak 2025eko irailean.
- Zailtasuna: 6a (V / A0). Luzez-luze: 1ºL: V/V+ (28 m), 2ºL: 6a edo V / A0 (28 m), 3ºL: V+ (28 m), 4º L: V (28 m), 5º L: V (30 m) eta 6ºL: V+ (40 m).
- Orientazioa: Hegoaldea.
- Ura: Ziordia herriko iturrian hartu daiteke.
- Hurbilketa: “Rösti” bidearen hurbilketa jarraituko dugu baina bide hori hasten den basora sartu aurretik eskuinera mugarriz adierazitako bidezidor bat jarraituko dugu, lehen luzearen oinera eramango gaituena.
- Jaitsiera: Hiru aukera ditugu: Lehenengo aukera bidearen amaieratik ekialdera jotzea da ertzetik baino basotik gehiago ibiliz. Ziordiako ezproiaren parera iritsitakoan oso nabaria ez den xenda jarraituko dugu “Irati” bidearen amaiera arte. Hemendik aurrera jaisteko bidea puntu gorri gehiagoz adierazita dago. Bigarren aukera mendebaldera jotzea da ertzetik hurbil mantenduz eta puntu gorriak jarraituz, “Mugalari” bidearen amaiera arte. Hemendik behera puntu gorriz eta mugarriz adierazitako bidetik joko dugu hormaren azpira iristeko. Hirugarren aukera bidea rappelatzea da eta horretarako bilgune guztiak (laugarrena izan ezik) uztaidun bi paraboltekin utzi ditugu, laugarren bilgunetik 60 metroko soka bakarrarekin bide osoa rappelatu daitekeelako. Hori bai, 60 metroko soka bakarrarekin laugarren bilgunera iristeko, azken bi luzeetako hormaren ezkerraldean (paretari aurrez aurre begiratuz gero) dagoen haitzuloa bi rappel eginez rappelatu beharko dugu. Haitzuloan rappel puntuak ere prest daude, lehenengoa zuhaitz baten enborrean eta bigarrena haitzuloan bertan dagoen harkaitz-zubi batean.
- Eramandako materiala: 60 metroko soka bat gutxienez bidea rappelatu nahi bada, luzera desberdineko 16 express-zinta, friend sorta bat eta luzera desberdinetako zinta-uztaiak bilguneak muntatzeko. Walkie-talkie pare bat eramatea gomendagarria izan daiteke bilguneen artean oihuka ez aritzeko eta horman bizi diren animali eta hegaztiak ez molestatzeko.
- Eskalada-bidea eskalatzeko pasatako denbora: Bi ordu eta erdi lasai ibilita.

BIDEAREN KROKISA

Bidearen nondik norakoak. Krokisean “Rösti” eta "JB" bideen kokapena non dagoen ikusi daiteke.

Krokis zehatza. Urdinez bidea rappelatu nahi bada haitzulotik laugarren bilguneraino jarraitu behar den ibilbidea.

Bidearen oinera arteko ibilbidea deskargatu nahi baduzue:

Powered by Wikiloc

DESKRIBAPENA

Irailean zehar egindako eskalada guztietan bizitako bizipenak kronika batean islatzeko gaitasunik ez dudanez, luze bakoitzaren deskribapen hotz eta zehatza baino ez dut egingo; hori bai, luzeak irekitzeko garaian izan genituen bitxikeriekin nahastuta. Argazki gehienak urriaren 4an egin genuen lehen eskaladakoak dira.

- Lehenengo luzea, 28 metro, V/V+. Sarreran esan dudan bezala, Asierrek lehen aldiz eskalatu zuen luze hau. Hasiera batean, azpitik ireki nahi genuen luze hau, baina lehen metroetan dagoen horma makurtuak eta diedroaren irteerak atzera bota gintuen.

Plaka inklinatu bat eskalatzen hasiko gara, hildako zuhaitz handi batean amaitzen den arrail bat duena (IV).

Plaka inklinatua eskalatzen.

Hasieran, soka bat jarri genuen zuhaitz horren enborrean, baina, azkenean, haren atzean dagoen plaka inklinatuan parabolt bat jartzea erabaki genuen, zuhaitzak ez baitu kofiantza handirik ematen.

Zuhaitzaren atzeko paraboltera aseguratzen.

Plaka inklinatuaren beste aldean horma makurtu bat aurkituko dugu. Nahiz eta lehen eskaladan Asierrek bere ezkerretik (diedrotik) eskalatu zuen, luzea eskuinetik sartzea erabaki genuen, harkaitza trinkoagoa delako eta pasagunea zertxobait zailagoa delako, hori bai, norberan altueraren arabera (V/V+).

Norberaren altueraren arabera V edo V+ izan daiteken pasagunean.

Asier pasagunean.

Pasagune horren ondoren, diedroaren eskuinaldean dagoen horma arraildua eskalatzen jarraituko dugu, bi harkaitz-zubiekin utzi duguna (IV+).

Horma arrailduan.

Diedrotik eskalatzen jarraituko dugu, eta pixkanaka eskuinerantz desbideratuko gara horma amaitzen den lekuraino (V).

Diedroaren azken metroetan.

Diedroaren azken metroak azpitik ikusita....

...eta goitik ikusita.

Hormaren amaieratik zuhaixka artean jarraituko dugu lehen bilgunera iristeko (III), horma bertikal baten oinean.

- Bigarren luzea, 28 metro, 6a (V/A0). Antxonek luze hau eskuinerago irekitzeko ideia zuen, baina lehen aldiz eskalatu nuenean, oraingo lerroari jarraituz, eta eskalagarria zela esan nionean, orain dagoen bezala uztea erabaki genuen.

Bilgunearen ezkerretara igaroko gara, eta gainean dugun horma makurtua eskalalatuko dugu (6a, V/A0). Bitxia badirudi ere, pasagune honetan gehien kostatzen dena hormaren gainean dagoen zulo nabarmenean zutik jartzea da, ia heldulekurik ez baitago eskuetarako.

6a pasagunean, zulo nabarmenera igotzen.

Pasagune bera goitik ikusita. Antxon zulora igotzen.

Zuloan zutik gaudela, ezkerrerantz eskalatzen jarraituko dugu, horma bertikal baten oinean utzi dugun harkaitz-zubi baterantz (V/V+). Horma bertikala eskalatuko dugu (V+) eta zuhaitzen artean dagoen pasillo harritsuan barrena jarraituko dugu hirugarren horma bat topatu arte (III).

Horma bertikalean friend bat trabatu nahian.

Horma bertikalaren amaieran.

Hirugarren horma eskalatuko dugu (IV+), eta utzi dugun parabolt bakarraren altuerara iristean, eskuinera pasako gara, plaka inklinatu bat zeharkatuta, bigarren bilgunera iristeko (IV-).

- Hirugarren luzea, 28 metro, V+. Hau izan zen lau luze berrietatik eskalatu genuen lehena, Antxonen ustez, diedro honek “Ostadar” bidearen sarrera irekitzeko sarrera baitzuen. Horregatik, Antxoni lehen aldiz eskalatu zuenean aurpegian zabaldu zitzaion irribarrea ikusgarria izan zen:

- Eskalatu daitekeeeeee!!! - Oihukatu zuen zoriontsu, buruan zuen proiektua gauzatu zitekeela jakinda.

Lehen metroek ez dute misterio handirik, gainean dugun diedro ikusgarria eskalatu behar baita (V+).

Diedroaren lehen metroetan.

Diedroa bere osotasunean. Ikusgarria benetan.

Diedroaren irteera bi modutara egin daiteke: errazena diedroaren ezkerretik jarraitzea da (V-) baina guk diedro beretik edo zertxobait eskuinagotik jarraitzea gomendatzen dugu, irteera pikanteagoa delako (V/V+).

Diedroaren irteeran.

Irteera goitik ikusita.

Diedroa eskalatu ondoren, zuzen eskalatzen jarraituko dugu diedro itxura duen horma txiki bat eskalatuz, ezkerrean parabolt bat utziz erlaitz batera igo arte (IV).

Erlaitzetik egindako argazki honetan azken hormatxoa ikusi daiteke. Bide nondik doan adierazteko utzi genuen azken parabolt hau.

Erlaitzetik zertxobait eskuinerantz jarraituko dugu erdi-oinez, bilgunera iritsi arte (II).

- Laugarren luzea, 28 m, V. Laugarren luzea lau mailaz osatutako eskailera handi bat da. Bilgunearen gainetik irtengo gara, plaka inklinatuak dituen kanaltxoak aprobetxatuz (III). Plaka honen ezkerraldean harkaitz-zubi bat muntatuta utzi dugu badaezpada.

Plaka inklinatuan.

Plaka honetara igo ondoren, bigarren plaka batera iritsiko gara, aurrekoa baino tenteagoa eta bi paraboltekin aseguratuta utzi duguna. Eskaileraren bigarren maila eskalatzeko, Dülfer teknika erabiliko dugu, eskuak plakaren eskuineko ertzean jarriz (V).

Bigarren plakaren hasieran.

Plakaren lehen metroak goitik ikusita.

Plakaren amaieran.

Bigarren plakaren gainean eskaileraren hirugarren maila eskalatuko dugu, aurrekoak baino tenteagoa, baina helduleku oso onekin (V-). Hemen ere parabolt bat utzi dugu pasagunea aseguratzeko.

Eskaileraren hirugarren mailan.

Eskailera igotzen amaitzeko, harkaitz-bloke erraldoi bat duen hormatxo bat eskalatuko dugu (III), eta honen ondoren ez dugu beste arazorik izango laugarren bilgunera iristeko (II+).

Hildako zuhaitz handi bat erreferentziatzat hartuta, bilgunearen gainetik irtengo gara gainean dagoen hartxingadira iristeko. Tarte honetan eskuak erabili beharko ditugu noizean behin, baina ez da tarte zaila (II+). Hartxingadia ez da erosoa ibiltzeko, baina pixkanaka eta kontu handiz metroak irabazten zaizkio. Gure ustez, bidea errepikatu ahala, bidexka bat egiten joango da han. Azken bi luzeek zeharkatzen duten horma denbora osoan ikusten denez, ez dago galtzeko arriskurik, baina dena den bidea mugarriekin adierazita utzi dugu. Hori gutxi ez balitz, bosgarren luzearen oinean beste plakatxo bat aurkituko dugu, “Ostadar” izenarekin.

Azken bi luze hauek lehen aldiz eskalatu genueneko bizipenak kronika honetan jasota daudenez, baita krokis zehatzak ere, kasu honetan ere horien azalpen hotz bat besterik ez dut emango.

- Bosgarren, 30 metro, V. Plakatxoaren gainean dagoen harkaitz-plaka arraildutik laupabost metro eskalatzen hasiko gara, eta muntatutako bigarren harkaitz-zubira iristean, eskuinetara zeharkaldi bat egingo dugu, hormaren azpian dagoen lizar bakarti baten eskuinean dagoen diedro baten oinean jarriz (III), arrail bat duena. Diedroa eskalatu (IV+) ondoren zuzen jarraituko dugu horma bertikal batetik, gainean dagoen sabai batera zuzenduz (IV+).

Diedroan.

Arrail batetik igoz sabaia ezkerretik saihestuko dugu eta haren gainean dagoen harkaitz-plakara igoko gara (V).

Sabaia saihesten.

Plakatik metro gutxi batzuk eskalatu ondoren, eskuinetara zeharkaldi horizontal bat egingo dugu, lehen bilgunea muntatuta dagoen erlaitz erosora iristeko (V-).

Bosgarren bilgunean.

- Seigarren luzea, 40 metro, V+. Bilgunearen gainetik irtengo gara, sabel formako harkaitz-plaka batera arte (V-). Plaka hori eskalatu eta arrasto zuri bat duen harkaitz batera iritsitakoan, eskuinetara dagoen erlaitz txiki batera pasako gara (V).

Luzearen lehen metroetan.

Erlaitzaren gainetik, luzeak berdin jarraitzen du: V zailtasunean, helduleku onak eta bertikaltasuna. Ur-tantez zipriztindutako plaka batera iritsitakoan zuzen eskalatzen jarraituko dugu harkaitz-zubi handi bateraino, soka bat jarrita duena (V). Harkaitz-zubitik ezkerrera pasako gara parabolt bateraino (V+) eta ondoren zuzen jarraitu beharko dugu ur-tantadun plaka batera igotzeko (V+).

V+ zeharkaldian.

Bigarren ur-tantadun plaka zuzen eskalatzen hasi (V), eta ezkerretik eskuinera zeharkaldi bat eginez, luzearen irteeraren azpian jarriko gara, harkaitz-plaka bertikal bat, eskuinaldean ezproi moduko bat duena (V).

Bilgunera daraman plaka bertikala.

Plaka hau eskalatuta (V) bilgunera iritsiko gara.

KRONIKA IDAZTEKO KONTSULTATUTAKO BIBLIOGRAFIA ETA WEB ORRIAK

- Smithyren bloga bloga. 2025/06/26. Ziordia: "Ostadar" bidea, 70 me, V+. 2025-05-25 Eskuragarri: http://www.smithyrenbloga.com/2025/06/ziordia-ostadar-bidea-70-m-v-2025-05-25.html
- Smithyren bloga bloga. 2023-04-03. Ziordia: Rösti" bidea, 200 m, 5b+. 2023-03-25.. Eskuragarri: http://www.smithyrenbloga.com/2023/04/ziordia-rosti-bidea-200-m-5b-20230325.html