EGINO, DOÑA EUSEBIA HORMA: "LA VIDA ES UN TANGO" BIDEA, "MALENA" BARIANTETIK, 175 m, V+. 2023/07/01

Traductor al catalá, galego, castellano, english traslator, traducteur française.

“Aupa Xabi, a lo largo de este mes, he aprovechado algunas mañanas (pocas) que el tiempo ha dejado, y he equipado dos largos por debajo de La vida es un tango, para darle más continuidad, y no tener que subir tanto hasta la base”, zioen Antxon Gorrotxategik maiatzaren amaieran bidali zidan krokisarekin atxikitutako mezuak. Ekainaren 1ean, Antxonek eta Iñaki Zuza eskalatzaile eta mendi gidari handiak (“mendia eta eskalada” blog gomendagarriaren sortzailea) “Malena” bariantea (horrela deitu dio bariante honi) eskalatuz “La vida es un tango” bidearen lehen eskalada ofiziala burutu zuten. Egun batzuk beranduago, Sergio Martinekin batera bidea berriro ere eskalatu eta bidearen oinera arte iristeko hurbilketa berri bat garbitu eta egokitzeko aprobetxatuko zuten. Ez dakit nola egiten duen baina Antxonek bide berriak irudikatu eta egi bihurtzeko duen talentu eta motibazioa eredugarria da.

Hilabete luzea behar izan dugu Asier eta biok “Malena” barianteari saialdi bat egiteko. Oraingo honetan Antxonen mezua jaso genuen egunetik nahi baino beranduago ibili garela esango nuke, jejeje.

BIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 175 metro.
- Luze kopurua: 5.
- Nork irekia: Antxon Gorrotxategik, 2023ko maiatzean.
- Zailtasuna: V+. Luzez-luze: 1ºL: V (45 m), 2ºL: V (25 m), 3ºL: V+ (35 m), 4ºL: V/V+ (40 m) eta 5ºL: V (30 m).
- Orientazioa: Hegoaldea. Udan eguzkiak gogoz jotzen du.
- Ura: Hurbilketaren arabera, Eginoko edo Lezeko iturrian.
- Hurbilketa: Hurbilketa Eginotik edo Lezetik egin badaiteke ere, nire ustez motzena Lezetik egitea da. Hemendik 40-45 minutu pasako ditugu.
- Jaitsiera: Olano mendira doan ohiko bidetik. Jaitsieraren azalpen zehatza eta track-a hemen irakurri eta deskargatu daitezke.
- Eramandako materiala: 50 metroetako soka bat, luzera ezberdinetako 15 express-zinta, luzera ezberdinetako zinta-uztaiak bilguneak muntatu eta harkaitz-zubietatik pasatzeko, Totem eta artaka-trabagailu sorta. Walkie-talkie pare bat eramatea ere gomendagarria izan daiteke gure artean oihuka ez aritzeko.
- Eskalada-bidea eskalatzeko pasatako denbora: Bi ordu inguru.

BIDEAREN KROKISA

Bidearen nondik norakoak eta hurbilketa. Urdinez “La vida es un tango” bidearen lehen luze originalak.

“La vida es un tango” bidearen krokis zehatza "Malena" bariantetik eskalatuta.

"Malena" bariantearen krokis zehatza.

DESKRIBAPENA

Hodei gris eta astunez zipriztindutako sabai ilun batek Lezea estaltzen zuen, malkotan isurtzen hasteko aitzaki baten bila egongo balitz bezala. Zuhaitzen artetik iheska zihoan haize leunak tenperatura freskatzen zuen; uda zaleentzako freskoegi beharbada, eskalatzeko aldiz primerakoa. Aparkalekuan Iñaki Alvarez eta bere ohiko soka-lagunarekin topo egiteko zortea izan genuen, baita hurbilketaren zati handi bat elkarrekin egiteko ere. Vignemaleko ipar hormaren oinetik ez genuen elkar ikusten eta atsegina izan zen hurbilketa bidea elkarrekin partekatzea. “Susi” bidea eskalatu eta jaitsieran Olanoko haitzak igotzeko asmoa zuten, eskalada eguna borobilduz. Kontu-kontari, laugarren eta bosgarren monolitoen arteko pasabidera iritsi ginenean agurtu eta zorte ona opa genion elkarri.

Antxonen aholkuei jarraituz, laugarren eta bosgarren monolitoen arteko pasabidetik igotzen hasi eta berehala eskuinera jo genuen, bosgarren monolitoak atzean osatzen duen pasillo ilunean sartuz.

Laugarren eta bosgarren monolitoen arteko pasabidean. Atzean ikusten den pasillotik igota "Imserso extrem" bidearen oinera iritsiko ginateke.

- Hemen soka bat topatu beharko genuke – esan nion atzetik zetorren Asierri –, Sergio Martinek jarritakoa.

Baita metro batzuk gorago Sergiok finkatutako soka topatu ere!!

Soka finkoa.

Sokaren laguntzaz ez genuen zailtasunik izan pasilloaren zati ezerosoena igo eta honen gainean dagoen mendi-lepora iristeko.

Soka finkoak laguntzen duen zatian.

Bosgarren monolitoaren atzeko mendi-lepora iristen.

Batera zein bestera begiratu ondoren, mendi-leporaino luzatzen den hartxingadia zuzen igotzen jarraitu genuen, tarteka gauean hezetutako landareen artetik pasatuz, mugarri txiki bat duen mendi-lepo batera iritsi ginen arte. Gure ezusterako, mendi-lepo honetan orain arte “La vida es un tango” bidera hurbiltzeko jarraitu izan den bidearekin bat egin genuela ikusi genuen eta, egia esan, orain arteko igoera nola zihoan ikusita, hurbilketa berri hau hobea, zuzenagoa eta erosoagoa dela iruditu zitzaigun, lehen irekita zegoenarekin alderatuz behintzat.

Hartxingadian gora, mendi-lepo txikira heltzen.

Mendi-lepoan dagoen mugarri txikitik behera egindako argazkia. Asier belar artean ikusi daiteke.

Mendi-lepoaren ertzean mantenduz metro batzuk igo eta, mugarri handi baten parera iritsitakoan mendi-lepoaren ezkerrera jo genuen, altuera handirik galdu ez genuen 20-25 metroko zeharkaldi baten ondoren soka finko batekin segurtatuta dagoen horma baten oinera iristeko.

Mugarri handitik egindako argazki honetan soka finkoaren kokalekua ikusi daiteke.

Sokaren laguntzarekin ez genuen zailtasun handirik izan bidearen hasiera kokatzen den erlaitzera arte luzatzen den 10-15 metro inguruko hormatxoa igotzeko (II/II+).

Soka finkotik igotzen.

- Honaño behintzat iritsi gea – esan zidan Asierrek bere ondora iritsi nintzenean.
- Ea gaurko zailena hau den, jejeje – erantzun nion irribarretsu.

Soka finkatuta dagoen paraboltera iristen.

Aitortu beharra daukat lehenengo luzearen kontu batek kezkatzen gintuela, bere zailtasunarekin zerikusirik ez zuena. Antxonek krokisean lehen luzeak 50 metro dituela azaltzen zuenez, guk 50 metroko soka bakarra ekarri genuen.

- Pentsatzen det metro gutxigo izango ditula– esan nion Asierri -. Normalen luzeetan metro gehio kontatzeko joera daulako.
- Seguro berrogeita hamarren bueltan ibiliko dela – erantzun zidan -. Gutxigo bada hobe, bestela ensanblen aterako gea.

Kezka hau oraindik buruan nuela Asierri aurretik hastea proposatu nion, “La vida es un tango” bideko bigarren luze “ofiziala” ere (V+ zailtasunekoa) aurretik eskalatu nahi nuelako, bide hau eskalatu genuen lehen aldian atzetik eskalatzea egokitu baitzitzaidan.

- Segi lasai...

Gustuko dut eskalatzen hasi aurreko prestaketa une hori. Superheroien moduan, badirudi kasko, arnes eta katu-oin batzuk janzten dituzunean mendizale arrunta izatetik eskalatzaile izatera aldatzen zarela, edozein zailtasunari aurre egiteko boterea jasoz. Ayyyyy!!!! Hain erraza izango balitz, jejeje. Nik une hau kontzentratzen hasteko erabiltzen dut; eskaladako trasteak arnesaren bi aldeetatik zintzilikatzen ditudan bitartean burua orainera ekarri eta atentzio osoa harkaitzera eramanez. Eskaladak oparitzen didan une magiko horietako bat izaten da.

Antxonen azalpenen arabera zailtasunik handienak lehen metro hauetan topatuko genituen; horren adierazle, jarraian ikusten ziren hiru parabolt. Eskalatzailez mozorrotuta eta magnesio hautsek ematen duten aparteko motibazioaren eraginpean, Asierrek prest zegoela esan zidan momentuan eskalatzen hasi nintzen.

Lehen luzea eskalatzen hasten.

- Lehenengo luzea, 45 metro, V. Horman oraindik itsatsita dagoen likenak beldurra eragin dezaken arren, ez nuen zailtasun handirik izan metroak kontu handiz irabazteko, harkaitza oso itsaskorra zela iruditu zitzaidan eta. Konturatu nintzenerako horma segurtatzen duen hirugarren paraboltaren parera iritsi nintzen (V).

Hirugarren paraboltaren parean.

Horma bertikalaren gaineko erlaitz txikira igo ondoren harkaitz-plaka inklinatu bat eskalatzen jarraitu nuen, eskuinetik saihesten den sabai txiki batean amaitzen dena (IV, parabolt bat). Geroago, sokak behartuta Asierrek sabaia zuzen eskalatu behar izan zuen, zailtasuna IV+ ingurura igoz.

Sabaidun harkaitz-plaka. Asierrek zuzen eskalatu zuen, nik aldiz eskuinetik. Argazkian ni lehenengo bilgunean ikusi daiteke.

Sabaidun harkaitz-plaka eskalatuta, honen gainean dagoen erlaitz erosoan aurretik geratzen zitzaidana ikusteko atseden motz bat hartzeko aprobetxatu nuen, baita hormari argazki batzuk egiteko aprobetxatu ere. Aspaldiko partez burua ez nuen hain lasai sentitzen, arin, kezkek eragiten duten pisutik aske. Kontzentrazio osoa hatz-mamietara eta oinen puntetara eramatea lortzen ari nintzen, inguratzen ninduten 3-4 metroetara mundu osoa mugatuz. Eskaladak eragiten duen meditazio sentsazio hau ezin da diruarekin ordaindu.

Sabaidun hormaren gaineko erlaitzetik behera egindako argazkia.

Asierri keinu bat eginez erlaitza zeharkatu eta hormatxo inklinatu bat eskalatzen jarraitu nuen (III hasieran, III+ gero), iltze bat atzean utzi eta arrail nabarmen eta paralelo batzuen azpira iritsi nintzen arte.

Hemendik gora horma tentetu egiten zela iruditu zitzaidan, baita luzeak bere eskuin ertzetik gertu mantenduz jarraitzen zuela ere, baina arrailak eskalatu arte ez nuen irudipen hori berretsiko.

Arrail paraleloen oinera iristen.

Honela ba, “X” gizatiar baten modura beso eta oinak bi arrailetan irekita, arrailak lasaitasunez eskalatu nituen, bertako helduleku onak aprobetxatuz goian eta ezkerrean dagoen zuhaitz nabarmen batera hurbiltzeko (IV/IV+). Baina zuhaitzaren parera iristear nengoela luzeak hormaren ertzetik jarraitzen ez duela ikusi nuen, bere eskuinetik baizik. Hormaren eskuinera pasatu (IV+) eta, hormatik gertu mantenduz, azken metro tente batzuk eskalatu nituen erlaitz belartsu batean kokatutako bilgunera iritsi nintzen arte (IV). Azkeneko tarte honetan belarra eta lokatz pixkat topatu nuen; komeni da hau kontutan hartzea horma bustia dagoen egunetarako.

Asier sabaidun hormatik irteten.

Argazki honetan horma inklinatua eta arrail paraleloak argi eta garbi ikusi daitezke, baita ni lehen bilgunean ere.

Oharra: kronika hau partekatu nuenetik egun batzuetara, bidea eskalatzen ari zen sokada bati arrail paraleloen azken metroan zegoen harkaitz-bloke bat erori zitzaion beraiengan minik sortu gabe. Biharamunean Asier, Antxon eta hiruok lehen luzea nola geratu zen ikustera joan ginen, luzea eskalatu zuen sokadak eroritako harkaitz-bloke handiak beharbada luzean kalteak sortu zituela esan zigulako. Luzea eskalatu ondoren, azken metro honetan eskuin arrailera pasatuz errazago eskalatu daitekela iruditu zitzaigun. Luzeak kalterik izan ez duela ere egiaztatu genuen.

Uztailaren 15ean arrail paraleloen oinean egindako argazki honetan harkaitz-blokea erori ondoren utzitako hutsune marroia ikusi daiteke.

Harkaitz-blokeak utzitako hutsunea. Handia bada ere ez du horrenbesteko enbarazurik egiten eskalatzeko garaian. Ahal izan genuen hobekien garbitu genuen.

Lehenengo luze honetan, parabolt, iltze eta muntatutako harkaitz-zubiak kontutan hartuz 12 seguru zenbatu genituen. Nik ez nuen aseguru gehiago jartzeko beharrik sentitu, baina leku batzuetan seguruen arteko tartea luzea dela esan beharra daukat. Honegatik, gomendagarria izan daiteke 15 express-zinta eramatea aseguruen arteko tartea friend edo artaka-trabagailuekin murriztu nahi badugu.

Asier horma inklinatua eskalatzen.

- Soka sobratu da? – Galdetu nion Asierri talkie-tik.
- 5 metro inguru esango nuke – erantzun zidan.
- Primeran!!! Antxoni komentatuko diot bere krokisen aldatu dezan.

Arrail paraleloak eskalatu ondoren.

Asierrek, betiko moduan, luzea patxadaz eskalatu zuen, denborari garrantziarik eman gabe, mugimendu bakoitzerako behar zuen energía zehatza kalkulatu nahiko balu bezala, ez gehiago ezta gutxiago ere.

Hormaren eskuinera pasa behar den lekuan.

Lehen bilgunean.

- Bigarren luzea, 25 metro, V. Luzea ezker-eskuin horizontalean doan zeharkaldi ikusgarri batekin hasten da, erlaitz estu baten gainetik egiten dena eta parabolt bat eta iltze batekin babestua dagoena.

Zeharkaldia teknikoki zaila ez bada ere (II/III) Asierrek pazientziaz hartu zuen, oinen azpian irekitzen den amildegia handia delako. Beti transmititzen duen lasaitasun sentsazioa kutsagarria da eta honek pentsarazi zidan gure emozioen kudeaketak zenbateko eragina duen inguratzen gaituzten pertsonen emozioengan, honetaz konturatzen ez bagara ere.

- Hemen goraka doazen paraboltak nungok die? – Galdetu zidan bat batean.
- Ahhh, hoik “Antonio 8.000 octanos” bidekok die, aspaldi irikitako bide bat – erantzun nion -. Guk eskubiago jun beharra deu.

Bigarren luzeko zeharkaldi ikusgarrian.

Antxonen aholkuei jarraituz, Asierrek zeharkaldian express zinta motzak jarri zituen, hormak osatzen duen sabaiak soka ez trabatzeko. Iltzea atzean utzi eta soka bat jarria duen harkaitz-zubi handi batera iritsi zenean, bertan express-zinta berri bat jarri, harkaitz-zubiaren ertzari eskuekin heldu eta babariar teknika erabiliz, harkaitz-zubiaren eskuinera pasa zen lehenik eta eskuinean harlauza erraldoi batek osatutako arrail/diedrora ondoren, bertan dagoen paraboltean aseguratuz. Garrantzitsua da ezkerretik eskuinera egin beharreko zeharkaldi hau egitea, sokadun harkaitz-zubiaren gainean dauden paraboltak "Antonio 8.000 octanos" bidekoak direlako.

Arrail/diedroa eskalatzen.

- Nola dijo? – Galdetu nion.
- Hasieran ez nekien ondo hemendik izango zen baina ondo – erantzun zidan.

Arrail/diedroa Dulfer teknikarekin eskalatuz (V, pasagune bertikala) harlauzaren gainera igo zen. Une hau argazki bat egiteko aprobetxatu nuen.

Harlauzaren gainean.

Harlauzaren gainetik, honen eskuinera pasatu eta horma eskalatzen jarraitu behar da, harkaitza garbituta dagoen tarte bat jarraituz.

Antxon Gorrotxategi harlauzaren gainera iristen (argazkian ikusten den arrail horizontala). Sokaren norabideak gutxi gora behera adierazten du zein noranzkoan jarraitu behar den eskalatzen.

Azken metro hauetan horma ez da hain tentea eta Asierrek arazo handirik ez zuen izan bilgunera iristeko (IV). Hori bai, pasagune hau Totem hori batekin segurtatu zuen. Gero ikusiko genuen moduan, hau izango zen bide osoan jarriko genuen aseguru bakarra.

- Joer ze luze ona!! – Bota nion Asierri bilgunera iristear nengoela.
- Bai, neri ere asko gustatu zait – erantzun zidan -, pena luzegoa ez izatea.

Harlauzaren gainetik bigarren bilgunera iristen.

“Malena” bariantea eskalatuta “La vida es un tango” bidearen azken hiru luzeak genituen aurretik. Aitortu beharra daukat “Malena” izugarri gustatu zitzaigula. Bariante honekin “La vida es un tango” bideak asko irabazi duela zalantzarik ez dago. Antxonek esan zidan bezala eskaladaren jarraitutasuna bermatuta dago, hurbilketa motzagoa da eta, hau gutxi ez bada, bidea 140 metro izatetik 175 metro izatera pasa da. Bariante honen bi luzeak “La vida es un tango”-ren ohiko luze bihurtzera “kondenatuak” daudelakoan gaude, jejeje.

Bigarren bilgunean, “La vida es un tango” bidearen bigarrena ere dena.

“La vida es un tango” bidearen zehaztasunak kronika honetan idatzita daudenez, hemendik aurrera luzeen azalpen orokor bat besterik ez dut egingo.

- Hirugarren luzea, 35 metro, V+. Maiuskulaz idatzi daitekeen LU-ZE-A. Nire uste apalean luze hau, duen zailtasuna, luzera eta estiloa kontutan hartuz, Eginoko haitzetako luzerik onena da; gozatzekoa, zoragarria. Luzeko arrail bertikala itzela da, perfektua, oinak ongi kokatuz gero zailtasun handirik gabe eskalatzen dena. Luze hau eskalatzeagatik bakarrik merezi du honaino igotzea.

Hirugarren luze zoragarriaren V+ pasagunea eskalatu ondoren.

Luze honen edertasuna ezagutzen nuenez, hasiera hasieratik pazientzaz eskalatu nahi izan nuen, lasaitasunez, nahiz eta V+ pasagunean estutu behar izan nuen, jejeje. Pausu bakoitza egin aurretik, erabat kontzentratuta, harkaitzaren helduleku, zimur eta arrail bakoitza leuntasunez laztanduz eskalatzen aritu nintzen, gorputz biluzi bat ilunpean begiak itxita laztantzen den moduan.

Luzearen eskaladak buruan geratu zitezken pentsamendu eta emozio negatiboen arrasto guztiak eraman zituen. Segurtasun mosketoiak bilgunera lotu ninduenean arima bakean sentitzen nuen, endorfinen eraginez ziurrenik, jejeje.

Hirugarren bilgunean.

Loretxoak hirugarren bilgunean, Asier eskalatzen hasteko zain.

Luzeak lehen aldiz eskalatu genuenean baino aseguru gehiago zituela iruditu zitzaigun, muntatutako harkaitz-zubiei dagokionez bederen. Izan ere, nahiz eta aseguru batzuen arteko tartea luzea izan, ez nuen aseguru gehiago jartzeko beharrik sentitu.

Ohar garrantzitua luze honetarako: Bilgunera iritsi aurreko arrailaren amaierara iristen garenean gure gainean eta zertxobait ezkerrean bilgune berri bat ikusiko dugu. Bilgune hau "Antonio 8.000 octanos" bidekoa da. Honegatik, ez ahaztu arraila amaitzen den lekuan eskuin aldera eskalatzen jarraitu beharko dugula.

Arrail bertikalaren amaierara iristen.

- Laugarren luzea, 40 metro, V/V+. Asierrek, aurretik eskalatuko zuen azken luzea izango zela jakingo balu bezala, lasaitasunez eskalatzen jarraitu zuen, luze honen lehen metro gozagarriei zukurik handiena ateraz.

Hirugarren luzeko lehen metro gozagarrietan.

Politena eskalatu dela uste denean luzeak ezkerrera jo eta ezusteko ederra oparitzen digu: diedro elegante eta bertikal bat, sabai baten azpira zuzentzen gaituena. Asierrek, nahiz eta ezkerretik errazago eskalatzen dela jakin, sabaia ia desbideratu gabe eskalatu zuen, bere V+ pasagunean bere lasaitasuna mugara eramanez.

Sabaia eskalatzen.

Aurretik eskalatzen dudanean atzetik baino hobe eskalatzen dudanaren susmoa daukat aspalditik. Kontzentrazioagatik izan daiteke, aurretik noanean daramadan kontzentrazioa handiagoa izaten baita, ez baitut bilgunera lotzen nauen zilbor-hestea goitik ikusten ezta aseguruetan jarritako express-zintak eskura izaten ere. Honegatik, aspaldi hartu dudan ohitura bat da gainetik dudan express zinta ahalik eta azkarren kentzea, bertatik eskuarekin heltzeko tentaldia uxatu eta nire burua paraboltak segurtatzen duen pasagunea eskalatzera behartzeko. Taktika bera erabiliz, ez nuen zailtasun handirik izan bilgunera iristeko, hori bai, sabaiaren ezkerrean dagoen V pasagunetik eskalatuz, jejeje.

Sabaiatik irteten, ezker-eskuin egiten den zeharkaldia baino lehen.

- Bosgarren luzea, 30 metro, V. Gozatzen ari zarenean tristura eragiten du bidearen amaierara iristeak eta sentsazio gazi-gozo honekin ekin nion azken luzeari.

Luze honek estilo ezberdin bat eskatzen du, tarteka itsasgarritasunezko pasaguneak dituelako, lehen metroetan batez ere. Babariar modura eskalatzen den arrail zoragarria eskalatu ondoren, eskuinean ikusten den erlaitzera igo eta V zailtasuneko azken pasagunea eskalatzeko prestatu nintzen. Pasagunea ez da oso zaila baina oraingoan behatz-mamietatik uste nuena baino gehiago tira egitea eskatu zidan. Pasagune honen ondorengo tximinia etzana arin eskalatzen ari nintzela iparretik zetorren haize freskoa aurpegian sentitzen hasi nintzen lehen aldiz, hormaren amaierara iristen ari nintzela iragarriz: “Reuniónnnnnnn!!!!”

Babariar teknikarekin eskalatzen den arrailaren ondoren igotzen den erlaitzean.

Amaieran bostekoa, besarkada bat eta hausnarketarako bakarkako unea, biok eskalatutako bidea bera baldin bada ere, bakoitzarengan uzten duen sentimentua ezberdina izaten delako beti.

Hormaren gainean haizeak lotsagabe hozten zituen bazterrak. Argazki bat egin eta bazterrak bustitzen hasi zuen langarrak azkar jaistera behartu gintuen, oroimenak azken bilgunean geratuz.

Bidea zer iruditu zitaigun? Gure aurpegiak ikustea besterik ez dago, jejeje.

"Malena" bariantearekin “La vida es un tango” bideak izugarri irabazi duela uste dugu. Bide hau lehen ona bazen orain itzela bihurtu da. Goian idatzi dudan bezala, ziur gaude denborarekin "Malena" “La vida es un tango”-ren ohiko bidea bihurtuko dela. Mila esker bihotzez Antxon berriro ere zure lanarengatik eta gugan jarri duzun konfiantzagatik!!!!!

Mila esker bihotzez Antxon berriro ere zure lanarengatik eta gugan jarri duzun konfiantzagatik!!!!!.

KRONIKA IDAZTEKO KONTSULTATUTAKO BIBLIOGRAFIA ETA WEB ORRIAK

- Smithyrenbloga. 2022/01/31. Egino, Doña Eusebia horma: "La vida es un tango" bidea, 140 m, V+. 2021-12-30. Eskuragarri: http://www.smithyrenbloga.com/2022/01/egino-dona-eusebia-horma-la-vida-es-un.html

EGINO, DOÑA EUSEBIA HORMA: "LA VIDA ES UN TANGO" BIDEA, 140 m, V+. 2021-12-30

Traductor al catalá, galego, castellano, english traslator, traducteur française.

Tangoa dantza sentsual bat dela iruditzen zait, behin irakurri nuen moduan dantzari bakoitzak bere gorputzarekin eta bikotearen gorputzarekin harreman emozional sakona proposatzen duena. Dantza hau ikustea ikuskizun aparta da: bi pertsona besarkatuta, musikaren noten armoniari jarraituz modu koordinatuan batera eta bestera leunki mugitzen, bata besteari ezer ez esan gabe dena esanez.

2021ko abenduaren 24an Rafa Elorzak (Club Vasco de Camping Elkarteko presidenteak) sare sozialetan Antxon Gorrotxategik Doña Eusebia horman irekitako azken eskalada-bidearen berri eman zuen: “La vida es un tango”. Ez dakit intentzioarekin egindako berri ematea izan zen baina Rafaren eskutik "Olentzero Gorrotxategik" sekulako oparia ekarri zigun Eguberri bezperan.

Abenduaren 25ean haurrak Olentzerok ekarritako opariak herriko kaleetan estreinatzen zituzten bitartean Asier eta biok gure oparitxoa noiz estreinatuko genuen pentsatzen aritu ginen. Azkenean abenduaren 30erako jarri genuen hitzordua: Eguberri bezperan jasotako oparia Urtezahar bezperan estreinatuko genuen.

“La vida es un tango”, izenagatik ondorioztatu daiteken moduan pelikula argentinar bat da, 1939 urtean Manuel Romero zinemagileak zuzendutakoa. Antxonek argitu didan moduan, bidearen izenak ez dio pelikula honi ohore egiten, Aralarko Igaratzan borda bat zuen Aniceto artzainari baizik, erdi-filosofoa Antxonen hitzetan, “La vida es un tango” esamoldea askotan erabiltzen zuena. Hala ere, tangoari dagokionez, dantza sentsual honi ohore egiten diola ere esango nuke. Eskalada-bidea osatzen duten pasagune ezberdinetan horma besarkatu, eta batera eta bestera mugimendu koordinatu eta leunak eginez, harreman emozional sakona sortuko da eskalatzailea eta hormaren artean, haizeak txorien kantuen notak hurbildu eta aldentzen dituen bitartean.

Ez galdu eskalada-bide hau eskalatzeko aukera...

BIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 140 metro.
- Luze kopurua: 4.
- Nork irekia: Antxon Gorrotxategi 2021 urtean.
- Zailtasuna: V+. Luzez-luze: 1ºL: IV+ (35 m), 2ºL: V+ (35 m), 3ºL: V+ (40 m) eta 4ºL: V (30 m).
- Orientazioa: Hegoaldea. Udan bero handia pasa daiteke.
- Ura: La Lezeko aisialdi guneko edo Eginoko iturrian hartu daiteke.
- Hurbilketa: Hurbilketa Eginotik edo La Lezetik egin badaiteke ere, nire ustez motzena La Lezetik egitea da. Hemendik 40-45 minutu pasako ditugu.
- Jaitsiera: Olano mendira doan ohiko bidetik. Jaitsieraren azalpen zehatza eta track-a hemen irakurri eta deskargatu daitezke.
- Eramandako materiala: 50 metroetako soka bat, luzera ezberdinetako 12 express-zinta, luzera ezberdinetako zinta-uztaiak bilguneak muntatu eta harkaitz-zubietatik pasatzeko, Totem eta Alien jokoa. Walkie-talkie pare bat eramatea ere gomendagarria izan daiteke gure artean oihuka ez aritzeko.
- Eskalada-bidea eskalatzeko pasatako denbora: Ordu eta erdi eskas.

BIDEAREN KROKISA

Ibilbidearen nondik norakoak. Puntu zuriz "Imserso Extrem" bidea ikusi daiteke..

Krokis zehatza.

DESKRIBAPENA

Kotxearen argiek nekez zulatzen zuten lanbro itxia. Etzegarateko zeru urdina ilusio optiko labur bat besterik ez zen izan, basamortuetako ispilatzeak bezala. Eginoko elizako ekialdeko hormari pegatuta kotxea aparkatu genuenean termometroak gradu bakarra markatzen zuen:

- Gaur hotza pasa behar deu!!! – esan nion Asierri motxila hartzearekin batera.
- Hala da, bai – erantzun zidan iturrira ur bila zihoan bitartean.

Asierrek iturritik ura hartzen zuen bitartean “La vida es un tango” eskalada-bidera iristeko biderik motzena La Lezetik irtetea zela ohartu nintzen.

- Ostia, flipau in naiz, jejeje.

Kotxearen argiek nekez zulatzen zuten lanbro itxia. Etzegarateko zeru urdina ilusio optiko labur bat besterik ez zen izan, basamortuetako ispilatzeak bezala. Eginoko elizako ekialdeko hormari pegatuta kotxea aparkatu genuenean termometroak gradu bakarra markatzen zuen:

- Gaur hotza pasa behar deu!!! – esan nion Asierri motxila hartzearekin batera.
- Hala da, bai – erantzun zidan iturrira ur bila zihoan bitartean.

Asierrek iturritik ura hartzen zuen bitartean “La vida es un tango” eskalada-bidera iristeko biderik motzena La Lezetik irtetea zela ohartu nintzen.

- Ostia, flipau in naiz, jejeje.
- Esaten nun ba zeatio honaño etorri zean… - erantzun zidan Asierrek irribarretsu.

Hamar minutu beranduago, harrigarria bada ere, La Lezeko aparkalekuan eguzki distiratsu batek hormak berotzen zituen zeru oskarbiari kolore urdin ilun bat emanez. Kotxearen termometroak, mirari baten moduan, sei gradu adierazten zituen. Behe laino trinkoak mingain luze eta zuri bat osatzen zuen, Gasteiztik Beriainera luzatzen zena. Egino mingain honen azpian geratzen zen bitartean, La Leze eta Eginoko haitzak kanpo geratzen ziren, iluntasuna eta hotzetik urrun.

Eginoko laugarren eta bosgarren monolitoen arteko hartxingadira arte gorputzak pixkanaka epelduz joan ziren eguzkia eta bertara iristeko igo behar den aldaparen eraginez. Ez zen denbora luzea pasatu berokiak erantzi eta mahuka motzean geratu ginen arte:

- Zeñek esango zun gaur manga motxetan aittuko giñenik!!!

Bi monolitoen arteko pasilloa zeharkatu genuenean begien aurrean Doña Eusebia hormak osatzen duen zirku malkartsu eta basatia zabaldu zen. Parez pare, “La vida es un Tango” eta “Antonio 8.000 octanos” eskalada-bideek igotzen duten monolitoak goitik begiratzen gintuen, desafiatzaile, erraldoi batek izaki txikienari begiratzen dion moduan.

Bidearen hasierara iristeko gutxi gora behera jarraitu behar den bidea. Argazkiaren erdiko monolitoa da da eskalada-bideak igotzen duena.

Zirkua osatzen duten hormetatik monolitoetaraino luzatzen den hartxingadi estuaren lehen metroak eskuin ertzetik igotzen hasi ginen arren, berehala ezker ertzera pasa ginen, bertan dauden harkaitz-plaketatik azkar eta erosoago igotzen jarraitzeko.

Hartxingadiaren hasieran. Asierren atzean laugarren monolitoa ikusi daiteke.

Monolitoetan izaten den eskalatzaileen joan etorrietatik kanpo, hauen atzean ezkutatzen den alde basati eta bakarti honek xarma berezia dauka. Bertaraino ez dira eskalatzaileen hotsak iristen eta isiltasuna putre eta belatxingen hotsek bakarrik apurtzen dute. Inork bisitatu ez duen itxurako mendi pusketa honetan gora gindoazela, bidea adierazteko zuhaixka batzuen enborrean jarritako kordel gorriak ikusten hasi ginen.

Zuhaixka artean hartxingadiaren amaierara iristen. Bideak hartxingadiaren goiko ertzetik ezkerretik eskuinera jarraitzen du.

Hartxingadiaren amaierara iritsitakoan, ongi definitu gabeko bidexkak hartxingadia goiko ertzetik ezkerretik eskuinera zeharkatzen du, parean dagoen mendi-lepo batera zuzenduz. Zuhaitz berezi bat eskuinean utzi ondoren, mendi-lepoan dagoen mugarrira iritsi ginen:

- Oain nundio dijo?
- Eztakit – erantzun nion Asierri – Paeta juxtu gañen daukeula ikusita emateu goraka doala.

Mendi-lepoan dagoen mugarriaren ondoan nondik jarraitu begiratzen.

Bitan pentsatu gabe mendi-lepotik gora dauden harkaitzak eskalatzen hasi ginen hormara zuzenduz. Eskalada ez da zaila (II+) baina bai kontu pixka batekin eskalatzea eskatu zigun.

Harkaitza eskalatzen.

Harkaitzaren gainetik mendi-lepora egindako argazki honetan lanbroak osatutako "mingaina" ikusi daiteke.

Harkaitzak eskalatu ondoren bertaraino bidexka bat iristen zela ikusi genuen, ziurrenik azpiko mendi-lepotik datorrena. Zuhaixken artean doan bidexka metro batzuetan ibili ondoren eskalada-bidearen oinera iritsi ginen.

"La vida es un tango" eskalada-bidearen oinean.

- Hau da egualdie!! – esan nion Asierri -, azkenen eguzkitako krema eman beharko deu.
- Nik manga motxetan eskalau behar det…
- Baita nik e – erantzun nion –, ta eguzkitako betaurrekokin gañera, jejeje.

Harrigarria da metro eta denbora apur batean eguna nola aldatu daiteken. Duela ordubete eskas Eginon lanbro artean hotzez geunden bitartean orain mahuka motzean geunden eguzkitako krema emango genuen ala ez erabakitzen. Azkenean eguzkitako krema motxilan geratuko zen, abenduko eguzkiak “ez duelako erretzen”, jejeje.

- Gaur nei tokatzen zait hastea, azkenekon zuk bukau zenulakon, jejeje – esan nion Agüeroko Mailloetan eskalatu genuen azken eskalada-bidea gogoratuz.
- Primeran!!!

Material guztia bere lekuan zegoela egiaztatu nuenean, oso goian dagoen paraboltari begiradarik kendu gabe eskalatzen hasi nintzen.

- Lehenengo luzea, 35 metro, IV+. Eskalada-bidea 2-3 metroetako irtengune motz bat eskalatzen hasten da, erraza, zuhaixka bat duen erlaitz belartsu eta horizontal bat arte (III).

Erlaitz belartsuan...

Lehen paraboltari begiradarik kendu gabe erlaitzetik zuzen harkaitz-plaka inklinatu bat eskalatzen hasi nintzen:

- Joer, plakara igotzea zertxobait kosta zait – esan nion lehen paraboltetik -, nahi baño gehio tira behar izan det...

Lehen paraboltetik gora, harkaitz-plaka zuzen eskalatzen jarraitzea da. Harkaitz-zubiak eta paraboltak tartekatuz metroak lasaitasun osoz irabazten joan nintzen, eskaladaz gozatuz (IV). Zuhaixka batzuetara iritsi behar nintzenean luzea ezkerrera jotzen duela ikusi nuen, harkaitz-plaka tenteago batera zuzenduz. Eskalada lasaitasun osoz eramaten ari nintzen, eguzkiaren izpien eraginez epel gainera. Gozamen osorako osagai guztiak nahasten hasita zeuden...

Harkaitz-plaka tentetzen zela ikusita are eta gehiago kontzentratu nintzen, atentzioa eskuek eta oinek ukitzen zutenera eramanez. Iltze batera iritsi nintzenean harkaitz-plakaren eskuinera pasatu eta zuzen eskalatzen jarraitu nuen, kanal itxurako pasagune batera iritsiz (IV+). Hego ezproia eskuinean utzita kanaltxoan sartu, eta zuzen eskalatuz, uztaidun bi paraboltez osatutako bilgunera iritsi nintzen (III+).

Lehenengo bilgunean...

Lehenengo bilgunetik behera egindako argazki honetan hurbilketan gutxi gora behera jarraitu genuen bidea adierazita dago.

Atentzioa deitu zidan ezkerreko paraboltean kordel gorri bat ikusteak.

Lehenengo bilgunea, kordel gorria ikusi daiteke.

- Ze iruittu zaizu?
- Politte, berotzen hasteko ona… - erantzun zidan Asierrek -, harrittu nau Gorrotxategin bide baten iltze bat topatzek.

Asier lehen luzea amaitzen.

Lehen “bis” bilgunera iristeko 20-25 metro inguruko zeharkaldi horizontal bat egin behar da ezker aldera. Zeharkaldia ez da zaila baina bertatik erortzea ez da aukera bat, oinen azpian hainbat metroetako horma bat zabaltzen delako. Hau dela eta, zeharkaldi honetan pare bat aseguru topatuko ditugu babestu ahal izateko (zuhaixka eta harkaitz-zubi batetik pasatako kordelak).

Lehen "bis" bilgunean.

Lekua zoragarria da. Argazki honetan lanbro-mingaina ongi ikusi daiteke.

- Bigarren luzea, 35 metro, V+. Rafa Elorzak sare sozialetan egindako iruzkinagatik aurretik luze eder bat genuen eskalatzeko, berak partekatutako krokisaren arabera V+ zailtasunaren baitan zegoena.

- Egie esan azpitio ikusita pinta ona dauke.
- Bai, ea zemuzkoaen – erantzun zidan Asierrek eskalatzen hastearekin batera.

"Egie esan azpitio ikusita pinta ona dauke". Argazki honetan bigarren luzearen krokis zehatza adierazita dago.

Luzearen hasierako metroetan harlauza ezberdinek osatutako kanal/diedro bat eskalatzen da. Luze honetan ere lehen parabolta urrun dago, kanal/diedroaren gaineko harkaitz-plaka bertikalean, baina Asierrek ez zuen zailtasunik izan bertara aseguru bakar bat jarri gabe iristeko, oso helduleku onak baititu (IV+). Dena den, hala nahi bada, lehen metro hauetan aseguruak jartzeko inongo zailtasunik ez dago.

Lehenengo paraboltaren parean, harlauzaz osatutako kanal/diedroa eskalatu ondoren.

Lehenengo paraboltetik metro pasatxo eskuinera bota, eta harkaitz-plakatik zuzen eskalatzen jarraituz, bigarren paraboltaren azpian kokatu zen. Bigarren eta hirugarren parabolten artean luzeko pasagunerik zailena dago eta bi parabolten artean harkaitz-zubi batetik pasatako kordel gorri bat jarrita dago bien arteko tartea laburtzeko.  

V+ pasagunea eskalatzeko prest.

Oinak non ipini ongi begiratuz eta paraboltek babesten duten harlauza alderantzikatuari helduz, Asierrek pasagunea arazo handirik gabe eskalatu zuen (V+).

- Igual estutu beharkozu baña etzait hain zaile iruittu – esan zidan pasagunea eskalatu ondoren harkaitz-plakaren eskuinera pasa zenean.

V+ pasagunea eskalatu ondoren.

Pasagune hau harkaitz-plakaren ezkerretik ekidin daitekeela iruditu zitzaigun baina ez Asier ezta ni ere ez ginen saiatu, honegatik ezin dugu honela izan daitekeela egiaztatu.

Pasagunea eskalatuta, luzearen hirugarren paraboltetik pixka bat eskuinera bota, metro pasatxo bat eskalatu eta berriro ere ezkerrera pasa zen horma bitan erdibitzen duen arrail bertikal batean sartuz (V).

Arrail bertikalean sartzen.

Asier arraila poliki eskalatzen hasi zen, duen zailtasunagatik baino arrailari ahalik eta zukurik handiena ateratzeko asmotan. Jarritako aseguruen arteko tartea batzuetan luzea bada ere, arraila oso ondo babestu daiteke: izan ere, metroak irabazi ahala Totem hori bat eta more bat trabatu zituen.

Arraila azken metroetan pixkanaka estutzen doa hormaren gainaldean desagertzen den arte. Azken metro estuetan, bere izenak iradokitzen duen moduan zertxobait estutu behar bada ere, V zailtasunetik ez da igotzen.

Arrail fina eskalatu ondoren.

Behin metro estu hauek eskalatuta eskuinera pasatu eta zeharkaldi horizontal baten ondoren bilgunera iritsi zen, uztaidun parabolt bat, soka urdin eta kordel berde batekin lotutako mailloi batekin indartuta dagoena.

Ohar garrantzitua azken pasagune honetarako: Metro estuen amaierara iristen garenean gure gainean eta zertxobait ezkerrean bilgune berri bat ikusiko dugu. Bilgune hau "Antonio 8.000 octanos" bidekoa da. Honegatik, ez ahaztu metro estu hauek eskalatu ondoren eskuin aldera eskalatzen jarraitu beharko dugula, kronika honetan azalduta dagoen moduan.

Bigarren bilgunean.

- Ostia ze onaaaa!! - esan nion bilgunera iritsi nintzenean -, Peazo de largoooo!!!
- Oso oso ona bai!!! – erantzun zidan.

Luzea bost izarretako luze bat iruditu zitzaigun; izan ere, ez dakit zailtasun maila horretan Eginon hain luze ederrik eskalatu dugun. V zailtasunean mantentzen bada ere, ez da zailtasun handirik pasatzen, leku teknikoetan parabolt bat ez bada aseguru bat jartzeko aukera dagoelako.

Bigarren luzea bigarren bilgunetik ikusita. Ikusgarria!!!

Luze honek utzitako endorfinen gorakada oraindik odolean bueltaka nuela Asierri arnesetik zintzilik zuen materiala hartu eta eskalatzen jarraitu nuen.

- Hirugarren luzea, 40 metro, V+. Bilgunetik atera eta berehala eskuin aldera metro batzuetako zeharkaldia egin nuen kanal/diedro ireki baten oinera iristeko. Onartu beharra daukat gora begiratu nuenean hasiera batean bertako harkaitzak ez zidala konfiantza handirik eman baina diedro/kanala eskalatzen hasi nintzenean konturatu nintzen tentea bada ere helduleku oso onak dituela (IV). Kanal hau eskalatu ondoren luzeak metro batzuetan harkaitz-plaka inklinatu batetik jarraitzen du bigarren diedro batera iritsiz (IV).

Diedroan dagoen paraboltean express-zinta bat pasatu eta kontu handiz eskalatu ondoren, zertxobait ezkerrera bota nintzen sabai itxura duen sabeldun horma baten azpira iritsiz (IV+).

Bigarren diedroaren oinean, bertako paraboltean aseguratu ondoren.

Sabaia azpitik ikusita ez zitzaidan erraza iruditu, helduleku garbirik ez nuelako ikusten: "Kinto bada hemendio emateuna baño errexagoa izangoa" pentsatu nuen "sabaia" eskalatzen hasi baino lehen. Sabaiaren azpian oinak ipini eta eskuin aldera mugitu nintzen, pasagunea babesten duen parabolta eta honen ondoan dauden heldulekuak ikusiz. Heldulekuei helduz pasagunea eskalatzen hasi nintzen gorputzaren pisu osoa besoekin eutsiz. Baina gorputza altxatu nuenean eskuinegi joan nintzela konturatu nintzen, baita paraboltetik express-zinta pasatzeko mugimendu "arraro" bat egin beharko nuela ere. Besoak nekatu baino lehen berriro ere hasierako lekura itzuli eta sabaia zuzenago eskalatzen hasi nintzen paraboltera iritsiz.

Paraboltetik aseguratu ondoren zertxobait ezkerrera eskalatzen jarraitu nuen nire gainean ikusten nuen soka gorri batera zuzenduz, arte baten enborrera lotuta dagoena. Uste nuena baino gehiago estutuz eta zuhaixkaren enborrari helduz horma eskalatu nuen, enborrari heldu gabe egin daiteken itsasgarritasunezko pasagunea saihestuz. Soka gorritik aseguratu nintzenean arnasa lasai hartu nuen.

- Ostia, hemen bai estutu behar izan detela!!! - oihukatu nion Asierrri -, hau bai iruittu zaidala kinto maseko pasoa.

Zailtasun guztiak amaituta, bilgunetik gertu

Zuhaixkako kordel gorritik aseguratuta egoteak ematen zidan lasaitasunarekin eskuin aldera horizontalki eskalatzen jarraitu nuen harkaitz-bloke erraldoi baten gainean muntatuta dagoen bilgunera iristeko (III).

Hirugarren bilgunea.

Bilgunetik egindako argazki honetan zuhaixkaren enborren dagoen kordel gorria ikusi daiteke.

Asierrek luzea lasai hartu zuen, ohikoa duen moduan, mugimendu bakoitza ongi neurtuz. Sabaiaren azpira iritsi zenean, aurreti zuen zailtasuna gainditzeko mugimendu egokienak zeintzuk izan zitezkeen aztertzen hasi zen.

Sabaiaren azpian.

Gorputza ongi kokatu, eta hormarekin tango bat dantzatzen ariko balitz bezala, gorputza leunki mugitzen hasi zen, ekialdetik zetorren haize leunarekin armonia mantenduz. Baina niri dantza leun bat iruditzen ari zitzaidana Asierren barnean borroka latza sortzen ari zen, ni bezala nahi baino gehiago estutzen ari zelako.

Pasagunearen zatirik gogorrena eskalatu ondoren.

- Uhmmm, nik e estutu behar izan det ba!!! - esan zidan kordel-gorridun zuhaixkara iritsi zenean.
- Esan dizut ba, jejeje
- Ba neire hau kintomas iruittu zait bai - erantzun zidan.

Asierrengatik hau entzuteak lasaitu ninduen, normalean ni izaten naizelako biotatik gehien estutzen ibiltzen dena.

"... nik e estutu behar izan det ba!!!"

- Azkeneko honi ze emateie?
- Krokisen arabera kinto - erantzun nion.
- Ea aurrekoa bezelako ezten, jejeje

- Laugarren luzea, 30 metro, V. Asier bilgunearen azpian dagoen harkaitz-blokera igo, honen gainetik dagoen harkaitz-plaka etzanera pasatu eta zuzen eskalatzen hasi zen harkaitz-plakaren gainean dagoen arrail inklinatu nabarmenera zuzenduz (III).

Arrailera iritsi zenean bertan dagoen paraboltean luzeko lehen express-zinta jarri eta patxada osoz arraila eskalatzen hasi zen, helduleku alderantzikatuak dituena. Oinak pitzaduran sartuz poliki-poliki metroak irabazten joan zen arrailak inklinazioa galdu eta luzeko bigarren paraboltetik aseguratu zen arte (IV+).

Arrailak inklinazioa galtzen duen lekuan.

Arrailaren amaierara iritsi aurretik bigarren arrail bat eskalatzen jarraitu zuen, oraingo hau babariar teknika aplikatuz. Modu honetan, bigarren arraila eskalatu zuenean erlaitz txiki batera igo zen (IV+).

- Emateu pasoa oain datorrela - esan zidan erlaitz txikitik gainetik zuen horma aztertzen zuen bitartean.

Erlaitza utzi gabe eskuin aldera mugitzen hasi zen horman dagoen horma-hobi batera zuzenduz. Horma hobira iritsi zenean honen eskuinetik eskalatzen jarraitu zuen, fedea eta zertxobait estutzea eskatzen duen pasagunea atzean utziz (V).

Pasagunea eskalatzen hasi aurretik.

- Zemuzkoa? - galdetu nion.
- Ez da zaile baña zertxobait estutuet...

Luzearen pasagunerik zailena eskalatu ondoren.

Luzeak nondik jarraituko zuen begiratu ondoren, Asierrek zertxobait eskuinera bota eta eta kanala etzan bat eskalatu zuen bi paraboltez osatutako bilgunea erosora iristeko (II+).

Bilguneraino luzatzen den kanal etzana.

- Reuniónnnnnn!!!!

Reunión!!!!

Eskalada-bideetako azken luzeak patxadaz eskalatzea gustatzen zait, horma ferekatuz, harkaitzaren zimur bakoitzari ahal dudan zukurik handiena ateratzen saiatuz. Hormari eskalatzen uzteagatik eskerrak eman eta eskalada amaitzeko erabiltzen dudan erritual txiki bat da, estualdi bat pasatu badut ere hormarekin bakean uzten nauena. Modu honetan azken bilgunera beti iristen naiz zorionez betea, hegan egiteko gai izango banintz bezala.

Azken luzearen amaieran, hormarekin bakean, hegan egiteko gai naizela.

Asierrek azken bilgunea desmuntatzen zuen bitartean hormaren gainera igo eta soka biltzen hasi nintzen. Sorbaldaren inguruan sokari ematen nion bira bakoitzaren ondoren inguruan bueltaka zebiltzan putrei begiratzen nien, egin berri genuen eskaladaren testigu isilak. Askotan pentsatu izan dut burutik pasako zaienari buruz: zer Kristo ari dira bi pertsona soka batez lotuak harkaitzak igotzen? Ez dakitena da bi pertsona horiek harkaitzak eskalatzen dituztela eskalatzeak sortarazten dien plazerragatik bakarrik, besterik gabe. Hotzean pentsatzen hasten banaiz eskalada aktibitate berekoi bat da: eskaladak ez du mundua aldatuko eta eskaladaren bidez ez da bakea mundura itzuliko. Orokorrean aktibitate bakartia da eta bilatzen dugun plazer hori galkorra da gainera, ez baitu luzaroan irauten.

Azken bilgunetik egindako azken argazkia.

Baina eskaladak badu zerbait behin eta berriz itzularazten diguna eta pentsatu nahi dut ez duela zerikusirik plazer hutsa aurkitzearekin bakarrik. Sokada batek eskalatzen duenean eskalatzaileen artean sortzen den lotura eta konfiantza maila baliagarria da egunerokotasunean ditugun harremanetarako. Eskaladan ezin duzu disimulatu, ezin duzu iruzurrik egin, ezin zara ez zarena izaten saiatu, ispilu baten moduan barrenean duzunarekin aurrez aurre ipintzen zaitulako, zure beldurrekin, zure akatsekin, zure birtutekin. Eta honek pertsona hobea izaten saiatzeko aukera aparta ematen duela iruditzen zait, eguneroko zurrunbioloak askotan ematen ez duen aukera.

Bidearen amaieran zoriontsu, eguzkiaren argitasunari hala nola aurre eginez.

"La vida es un tango" izugarri gustatu zitzaigun eta bigarren luzea Eginon maila eta ekipazio beretsuan aurkitu daiteken luze ederrenetakoa da, ederrena ez bada. Honelako eskalada-bideak etxetik hain gertu izatea benetako luxu bat da, askotan bere neurrian baloratzen ez ditugun arren, eskalada-bide bakoitzaren atzean izugarrizko lana baitago. Kronika hau idazteko garaian Antxon Gorrotxategikin harremanetan jarri nintzenean zera esan zidan: "gehien pozten nauena da jendeak eskalada-bide horiek gozatzen dituela, askorentzat eskuragarriak direnak, nik asmatzen, irekitzen edo ekipatzeko garain gozatzen dudan modu berean; beraz, guztiontzat ona da". Bejondeizula Antxon!!!

Azken oharra: 2023ko maiatzean Antxonek bide honi "Malena" izeneko bariante berri bat ireki zion. Bi luzeetako bariante honekin "La vida es un tango" bidearen bigarren "bis" bilgunera modu zuzen eta ederrago batean iritsi daiteke V zailtasunetik igo gabe. Bariante eder eta ikusgarri honen berri izan nahi baduzue kronika honetan irakurriko duzue honen inguruko azalpen guztiak.