AITZERTEA (PEÑARTEA), "Y" SEKTOREA: "DIEDRO" BIDEA, 50 m, 6a. 2023/10/14

Traductor al catalá, galego, castellano, english traslator, traducteur française.

Sasi-gipuzkoar mendizaleak gara. Bai bai, sasi-gipuzkoar mendizaleak. Benetako gipuzkoar mendizaleek ez diote beldurrik eguraldiari. Euria egiten duenean (Gipuzkoako benetako eguraldia), benetako gipuzkoar mendizaleak mendiko botak, polainak eta zira jantzi eta, aterkia eskutan, mendira irteten dira asteburuko txangoa egitea. Sasi-gipuzkoar mendizaleok aldiz, euritik ihesi, eguzkiak joko duen mendi edo horma baten bila hasten gara berehala, mendia edo horma Euskal Herritik kanpo badago ere. Sasi-gipuzkoar mendizaleoi euritarako dugun "Tex arropa ultrateknikoak" urtetan irauten digu, pertxatik zintzilik, estreinatu gabe askotan, modaz pasatzen den arte. Honegatik guztiagatik, aste batzuetan eguzkia eta ezohiko beroa jasan ondoren, eguraldi bustia iragarrita zegoen lehen asteburuan, euririk botako ez zuen horma baten bila hasi ginen Asier eta biok. Sasi-gipuzkoar mendizale peto-petoak garelako.

Hainbat bilaketa eta aldeko nahiz kontrakoak baloratu ondoren, goiza Aitzertea (Peñartea, gazteleraz) eskalada eskolan pasatzea erabaki genuen, euriak busti gabe topatu genuen leku gertuenean. Bertan, aspaldi begiak jota genuen "Y" sektoreko "Diedro" bidea eskalatzen saiatuko ginen. Saialdi bakarra egina genuela uste nuen arren, Asierrek gogorazi zidan bide honi dagoeneko hiru saialdi eginak genituela. Ez berak ezta nik ere ez gara gogoratzen hiru saialdi horietan zer gertatuko zen saialdi soil batean geratzeko. Eta aitortu beharra daukat mendiko kontuetan memoria ona izaten dugula.

Kontua da "Diedro" bideari laugarren saialdia emateko plana egin genuela, orain arte saialdi gehien eskatu digun eskalada-bidea. Aitzerteara harro joan ginen, lotsagabe, 50 metro eskaseko bide bat eskalatzeak ez zigula denbora asko emango pentsatuz. Oraindik ez genekiena zen ia ordu eta erdi beharko genuela 50 metro eskas horiek eskalatzeko, gure harrotasun eta lotsagabekeria irentsi behar izatera behartuz. Tira, egiazko umiltasun bainu bat, noizik eta behin ongi datorrena, jejeje.

BIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 50 metro.
- Luze kopurua: 3.
- Nork irekia: Ez dut datu hau topatu.
- Zailtasuna: 6a. Luzez-luze: 1ºL: 6a (20 m), 2ºL: IV+/V (12 m) eta 3ºL: 6a (18 m).
- Orientazioa: Hego-mendebaldea. Udan bero handia pasa daiteke. Iragarritako haizea kontutan hartu, Aitzertean gogoz jotzeko joera izaten duelako.
- Ura: Tiebas herrian.
- Hurbilketa: 5-10 minutu. Kotxea uzten den aparkalekutik gora doan pista igotzen hasi eta 20-25 metro eskasera ezkerrera doan bidexka hartuko dugu, "Y" sektorera eramango gaituena.
- Jaitsiera: Bidea rappelatuz.
- Eramandako materiala: 50 metroko soka bakarra, luzera ezberdineko 8 express-zinta eta bilguneak muntatzeko zinta-uztai batekin nahikoa izan daiteken arren, Totem sorta bat eramatea gomendagarria izan daiteke. Guk azkeneko luzean morea eta horia erabili genituen, baina gehiago erabiltzeko aukera dago.
- Eskalada-bidea eskalatzeko pasatako denbora: Ordu bete eta hogeita bost minutu.

BIDEAREN KROKISA

Ibilbidearen nondik norakoak. Argazkiaren azpikaldean, aparkalekutik gora doan pista ikusi daiteke.

Krokis zehatza. Parabolten kokalekuak adierazita daude, baina ez bigarren diedroaren oinean dagoen uztaidun iltze herdoildua.

DESKRIBAPENA

- Joer, han egualdi hobea zeon hemen baño - esan nion Asierri kotxearen motorra gelditu nuenean.
- Ba bai - erantzun zidan -, hemen lurre bustigo dau ta zerue ilunago.

Ordiziako zerua zipriztintzen zuten ostarteek lagun izan genituen Iruña arte. Iruñatik aurrera aldiz, ostarteek uzten joan ziren hutsuneak hodeiek hartzen joan ziren, zeruari kolore zuri eta triste bat eman zioten arte, erlieberik gabekoa.

"La Placa" sektorean eskalatzaile bakarti bat gora eta behera zebilen bitartean kotxetik motxilak hartu eta berehala iritsi ginen bidearen oinera, gorputzari berotzeko aukerarik eman gabe.

- Manga luzeko kamisetakin eskalatuko detela uste det.
- Nik haizetako txamarra finakin - erantzun nion Asierri -, azpitik manga motxeko kamiseta bakarrik dauket eta.

Hotza sentitzen genuen, eguraldiagatik ziurrenik, baina lehen luzeak sortarazten zidan urduritasunak ere hotzikarak sorten zizkidan. Gustura ihes egin nuen haizetako txamarrak eman zidan epeltasunera.

- Gaur nik emango diot, bale? - esan zidan Asierrek seguru, express-zintak hartuz.
- Nahizuna - erantzun nion.
- Totem guztik eramango ditugu?
- Nik bazpare eramango nituzke - erantzun nion -. Bakizu, bestela seguro goien behar deguna hemen gelditu dena izatea, jejeje.

Motxilak hormaren oinean dauden ezpeletako baten ondoan utzi ondoren Asier hormara hurbildu zen. Luzeak metro gutxikoak direla jakinda, talkie-ak ere motxila barruan geratu ziren, zapatilak eta kantinplorekin batera.

- Lehenengo luzea, 20 metro, 6a. "0" bilgunea osatzen duen aseguru kimiko bakarretik zintzilikatu eta eroso jarri nintzenean, Asier eskalatzen hasi zen.

- Akordatzen naiz largo hau eskalau genun azkenekon zuk trabesi bat egin zenula.
- Ostras egie!!! - Erantzun nion, memoriak oroitzapen hura berreskuratu zidanean.
- Nik zuzen jarraitu nun ta gero dexente estutu behar izan nun diedron sartzeko.

Asier bilgunearen eskuinean dagoen arraila eskalatzen hasi eta, bi metro eskasera iritsi gabe (IV+), ezker aldera zeharkaldi horizontal bat egin zuen nire gainean kokatuz (V-). Gainetik zuen horma bertikalean metro pare bat gehiago eskalatuz erlaitz txiki batera igo zen (V), eskalada-bidean eskalatzen den lehenengo diedroaren oinean dagoena.

Zeharkaldi horizontalaren amaieran, horma bertikala eskalatzen hasi baino lehen.

Erlaitz txikitik gora, diedroa eskalatzea "besterik" ez da geratzen. Tarteka ezker-horman eta tarteka eskuinekoan, oinak jartzeko heldulekuak aurkitzen zituenean Asierrek gorputza pixkanaka igotzen zuen besoetatik tira eginez. Azpitik ez dirudien arren, diedroak atzera botatzen du eta, oinak jartzeko heldulekurik aurkitzen ez badugu, besoak dezente zigortuko ditugu. Hau gutxi ez bada, aseguruak burua bueltaka hasten den distantzia horretara jarrita daude, eskalada gehiago zailduz.

- Totemik jartzeko lekuik topatu dezu?
- Bai, badare - erantzun zidan -, baina bat sartzeko gelditzen banaiz "petau" egingo naiz seguro.

Diedroa V+ zailtasunean egonkor mantentzen den arren, badauka 6a zailtasunera arte iristen den tarte bat, horma makurtzen den tarte bat, hirugarren eta bosgarren parabolten artean gutxi gora behera. Asierrek diedroaren zentimetro bakoitza zuhurtzia handiz irabazten zihoan, erabat kontzentratuta, ahultasunik agerian utzi gabe.

6a tartea atzean utzi ondoren.

6a tartea atzean geratzen denean atseden hartuko dugula pentsa genezake. Baina diedroak bere horretan jarraitzen du, bertikal, besoetan pilatuz doan nekeari atsedenik eman gabe (V+). Diedroaren irteera gertu ikusi zuenean, nekearen eraginez edo lasaitu zelako, oin batek irrist egin eta Asier erortzen hasi zen. Une batez egoera kontrolpean ez izateak oihu fin bat lapurtu zion arimaren barrenetik.

- Aaaahhhhhhggggg!!!!

Baina erori aurretik, erreflexuz egindako mugimendu batekin eskuin eskuarekin helduleku bat heltzea lortu zuen, erorikoa gelditzea lortuz. Arnasketa pixkanaka berreskuratuz, oinak jartzeko helduleku berriak topatu eta gorputza lasaitzea lortu zuen.

Irrist egin ondoren.

- Ondo?
- Bai, orain bai.

Diedrotik irten zenean, zailtasun guztiak amaituta, ezker aldera eskalatzen jarraitu (III) eta ez zuen arazorik izan mailloi eta mosketoi bana duten bi paraboltez osatutako bilgunera iristeko.

Lehenengo bilgunean.

Eskalatzen hasi nintzenean harkaitzaren leuntasunak atentzioa deitu zidan. Azkeneko urtetan harkaitz eta eremu "basatiago" batean eskalatzen ohitua, milaka eskuk leundutako harkaitzak ez zidan konfiantza handirik igorri, oinetan batez ere. Eta konfiantza handirik gabe eskalatzen dudanean, dudan konfiantza apurra besoetara eramaten dut, oinek duten garrantziaz ahaztuz.

Poltsa astun bat esku batekin eramaten dugunean, besoa erabat nekatu aurretik poltsa eskuz aldatu beharra izaten dugu. Nekea handiagotzen den heinean, poltsa esku batetik bestera ia etengabe pasatzen hasten gara. Baina, bi besoek "nahikoa da" esaten dutenean, poltsa lurrean uzten dugu atsedena hartzeko. 6a pasagunearen amaierara iritsi nintzenerako besaurreak gogor-gogorrak nituen, kexati, atseden bat erregutuz. Besaurreak lasaitzeko heldulekuak eskuak tartekatuz heltzen nituen arren, nekea ez nuen baretzea lortzen eta, pixkanaka, eroriko bat izan nezakenaren ideiak pisua hartzen joan zen. Orduan, ezkerreko oinak irrist egin zuen, oreka galduaraziz.

Luzea eskalatzen hasi aurretik.

Grabitate-indarraren mende, erorketak ez zuen segundo erdi bat ere iraun eta, konturatu nintzenerako, sokatik zintzilik nengoen.

- Kakaaaaaa!!!!! Urtek ziren ez nintzela eroitzen!!! - Esan nion Asierri.

Erorikoak normalean bi efektu izaten ditu: lehenengoa, bietatik garrantzitsuena ziurrenik, atseden hartzeko ematen duen aukera da. Bigarrena, eta hau ere ez da makala, ordura arte daramazun tentsio mentala baretzeko duen gaitasuna da, nolabaiteko lasaitasun sentsazio bat utziz. Sokatik zintzilik, tentsiorik gabe, irrist egin nuen pasagunea aztertu eta, bigarren saialdian, eskalatzea lortu nuen.

- Ona!!!! - esan zidan Asierrek bilgunetik.
- Joer, ba erori izanak amorru pixkat ematen dit - aitortu nion -, baina erori izan ez banintz ez dakit aterako nun, besaurrek nahiko petauta dittut eta, jejeje.

- Bigarren luzea, 12 metro, IV+/V. Asierri material guztia hartu nionean bilgunearen eskuinera dagoen erlaitzetik oinez jarraitu nuen. 3-4 metro ibiliak nituenean horman parabolt bat ikusi nuen:

- Hemendik izango da?
- Pentsatzen det hemendik gora linea bakarra egongo dela, ez? - Erantzun zidan Asierrek.
- Hala uste det baña azkeneko luzen eskalatzen den diedroa oso eskubin geratzen dela ematen du - erantzun nion -. Ta gañea linea honek kuartomas baño gehio daukela dirudi.

Ikusi nuen paraboltari bizkarra emanez erlaitzetik eskuinerago jarraitu nuen spit zahar batekin topo egin nuen arte. Orduan, bai Asier baita ni ere konturatu ginen jarraitu beharreko lerroa paraboltek adierazten zutena zela. Ikusi nuen paraboltaren azpira itzuliz, gorputza luzatu eta bertatik aseguratu nintzen.

Bigarren luzea eskalatzen hasteko prest, lehen paraboltetik aseguratu ondoren.

Paraboltaren ezkerrean dagoen arrail estu eta bertikalean eskuak sartuz, lehen metrotan sabel itxura duen horma kontu handiz eskalatzen hasi nintzen. Lehen metro hauek ez zitzaizkidan zailak iruditu baina bigarren paraboltera iritsi nintzenerako besaurreak berriro ere kexati zeuden (V). Bigarren parabolta azpian utzi nuenean erlaitz txiki baten gainera igo nintzen (V-), hirugarren paraboltaren azpian dagoena.

Bigarren luzea azpitik ikusita.

- Hemendik gora ez det parabolt gehiago ikusten - esan nion Asierri erlaitzetik, hormari begiratzen nion bitartean.
- Ba ordun errexenetik segi beharko dezu - erantzun zidan.

Batera eta bestera begiratu ondoren paraboltaren ezkerretik eskalatzen jarraitzea erabaki nuen eta, aske zeuden harkaitz pare batekin tentsio une bat pasatu ondoren, bigarren bilgunea dagoen erlaitzera igotzea lortu nuen. Eskuin aldera 3-4 metro erdi-oinez ibili nintzenean uztaidun bi paraboltez osatutako bilgune batera iritsi nintzen.

Azkeneko luzeak igotzen duen diedroa 4-5 metro eskuinera zegoen, bilgunetik urrun samar. Hau ikusita, bilgune honetatik express-zinta bat pasatu eta diedrora zuzendu nintzen, bertan beste bilgune bat topatuko nuelakoan. Baina diedroaren azpira iritsi nintzenean herdoildutako uztaidun iltze zahar bat besterik ez nuen aurkitu. Hau ikusita, oinez ibilitako metroak deseginez bilgunera itzuli nintzen.

Bigarren bilgunean.

- Joer, sekula eskalatu deten kuartomasik gogorrena izan da hau!!!

Hirugarren paraboltaren eta bilgunearen artean aseguru bakar bat ere jarri ez nuenez, sokak Asier hirugarren paraboltaren eskuinetik eskalatzen jarraitzera behartu zuen. Baina hala ere Asierrek ez zuen zailtasun handirik izan azken metro tente hauek eskalatzeko.

Asier hirugarren paraboltetik express-zinta kendu ondoren.

- Ba egie esan neri ere kinto gehiago iruditu zait kuartomas baño - esan zidan bilgunera iritsi zenean.
- Gañea harritu nauena da laugarren parabolt bat jarrita ez egotea, sikiera luzea nundik jarraitzen dun jakiteko - erantzun nion -.
- Bai, hala da.

Asierri soberan nuen materiala ematen nion bitartean, bilgunetik metro pasatxo eskuinerago zuzen igotzen den parabolt-lerroari begiratu genion, 6a+ zailtasuna duen izenik gabeko lerro bat.

- Azkeneko luzen asko nekatzen ez bagea, soka goitik utzi eta honi ematea daukegu - proposatu nion Asierri, biok gauza berean pentsatzen ariko ginela pentsatuz.
- Ikusiko deu - erantzun zidan -, ea nola bukatzen deun.

- Hirugarren bilgunea, 18 metro, 6a. Bilgunea muntatuta dagoen erlaitza erdi-oinez zeharkatuz diedroaren azpira iritsi zen, minutu batzuk lehenago ikusi nuen iltze herdoilduaren ondora.

- Azkeneko honi ze ematen diote? - Galdetu zidan, lehenengo paraboltera iristeko egin beharko zituen mugimenduak kalkulatzen ariko balitz bezala.
- Kinto mas, ze ba?
- Hemendik ikusita gehiago ematen dulako - erantzun zidan -. Lehenengo parabolta urruti xamar ikusten det ta hasierako metro hauek extraplomatuk diela esango nuke.
- Pentsatzen det pasoa lehenengo bi parabolten arten egongo dela, hemendik ikusita bien arteko tartea motza ematen dulako.
- Handik ikusita izango da -erantzun zidan -. Hemendik ikusita bien arteko tartea luzea ematen du, jejeje.

Diedroaren azpian dagoen uztaidun iltze herdoilduan aseguratu gabe eskuak arrailean sartu eta, gorputza altxatzerakoan oinak non jarriko zituen begiratu ondoren, eskuetatik tira egin zuen lehen paraboltetik aseguratzeko. Lehen paraboltera iristeko egindako bultzadak indarra galdu aurretik eskuak arrailan gorago sartu eta bultzada berri batekin bigarren paraboltaren parera iritsi zen.

Bigarren paraboltaren parean.

- Hirugarren parabolta urruti dau - esan zidan Asierrek eskuak magnesio hautsez zuritzen zituen bitartean.
- Igual orain datorren tartea errexagoa izango da?
- Hala bada hemendik ez du ematen.

Bigarren eta hirugarren parabolten artean Asierrek ia zuen guztia eman zuen. Ia zuen guztia diot zeren eta hirugarren paraboltaren parera iritsi zenean, nekatuta, arnasestuka, oraindik indarra gorde zuelako bertatik express-zinta eta soka pasatzeko. Express-zinta berehala jarri zuen, modu automatiko batean. Soka pasatzeko garaia iritsi zenean aldiz, lehen saialdian ez zuen lortu mosketoia irekitzea. Bigarren saialdian, soka hortzekin eusten zuen bitartean, mosketoia ireki eta soka berehala pasatzen saiatu zen, berriro ere asmatu gabe. Bitartean, geratzen zitzaizkion indarrak amaitzear iritsi ziren eta burua, aseguratzera lortuko zuela pentsatzera baino, ustezko erorikora joan zitzaion, konfiantza behera eginez. Hirugarren saialdi bati itxaron gabe, express-zinta eskuarekin heldu, soka pasatu eta bertatik zintzilikatu zen.

- Ahhhhh, penaaaaaa!!!! - oihukatu zuen kexati.
- Joer, ondo borrokatu dezu!!! - Animatzen saiatu nintzen -. Soka lehenengon pasa izan bazenu orain beste modu batera egongo zinen.
- Baliteke, baña oso petauta iritsi naiz hala ere.
- Bakizu, deportiban eskalatzen hasi beharko gea indarra irabazteko.
- Igual bai.

Asierrek atseden hartu zuenean hirugarren paraboltaren gainean dagoen erlaitz txikiraino igo eta laugarren paraboltetik aseguratu ondoren atseden berri bat hartu zuen, erlaitz txikian oreka mantenduz.

- Parabolt gehio ez dago - esan zidan -, goien ezkerrean reunio bat bai baña ematen du ezkerreko biarena dela.
- Ba giaren arabera goien reunio bakarra dau - erantzun nion.
- Ba bakarra badau ta hor ikusten dena bada, bertara iristea kosta egin behar zait.

Laugarren eta azken paraboltaren gainetik, diedrotik irten gabe bi saialdi egin zituen. Nekatuta, express-zintatik zintzilikatu zen, nondik jarraitu jakin gabe .

- Diedroren eskubitik ez da errexago? - Esan nion.
- Ez dakit baña diedrotik gogorra dela iruitzen zait.

Nik proposatutako aukera baloratu ondoren diedroaren eskuineko hormara pasatu zen metroak pixkanaka irabaziz. Horma ixten duen sabaira iritsi zenean, ahal izan zuen lekurik onenean Totem morea trabatu, ezkerrera zeharkaldi horizontal bat egin eta diedroaren arrailan Totem horia sendo trabatzea lortu zuen. Sokaren marruskadura ekiditeko, atzera egin, Totem morea kendu eta berriro ere Totem horia trabatu zuen lekura itzuli zen. Bertatik, ezkerrera zeharkaldi horizontal, fin eta delikatu bat eginez (V), gorputza luzatu eta mosketoidun kate batez lotutako bi paraboltez osatutako bilgunean aseguratzea lortu zuen.

Azken luzea eskalatu ondoren, hirugarren bilgunetik zintzilik.

- Hau kintomas baño gehio da seguru - esan zidan bilgunetik -. Lehenengo largoa baño gogorragoa dela irudittu zait.
- Igual honea dagoeneko nekatuta iritsi zea, ez?
- Baliteke baña hala ere gogorragoa dela irudittu zait - erantzun zidan -. Ea zuri ze iruditzen zaizun.

Bigarren luzea hirugarrenetik ikusita. Izenik ez duen 6a+ lerroaren paraboltak ikusi daitezke.

Ez nuen hirugarren parabolteraino iritsi behar izan express-zinta bati heldu eta Asierren susmoa egiaztatzeko. Bigarren paraboltaren parera iritsi nintzenerako besoaurreak harriak bezala nituen, gogor-gogorrak eta minberatuak.

- Gaurkon ezin da - esan nion Asierri sokatik zintzilikatuz.

Gaurkon ezin da.

Hirugarren paraboltera iristera lortu nuenean honi ere heldu behar izan nion atseden hartzeko, baita laugarren paraboltaren parera iritsi nintzenean ere.

Bigarren paraboltetik irteten.

- La ostia, hau da hau diedroa - bota nion sokatik zintzilik.
- Gogorra da bai.

Express-zinta bati heltzen diodanean eskalatzeko modua mentalki aldatzen zait. Ez diot hainbeste begiratzen modu garbi batean eskalatzen jarraitzeari eta express-zintei heltzeak sortzen duen "kontzientzi kargua" desagertu egiten zait. Hau dela eta Asierri laugarren paraboltetik gora diedrotik eskalatzen jarrraituko nuela esan nion.

- Total, nekatzen naizenen abisauko dizut ta sokatik zintzilikatuko naiz.

Eta nahi baino gehiago nekatu nintzen eta nahi baino gehiago zintzilikatu behar izan nuen, Asierrek jarri zuen Totem horiak eusten zidan bitartean. Azken paraboltetik bilgunera arteko tartea gogorra iruditu zitzaidan, batez ere aseguru gehiago jarrita ez dagoelako. Eskerrak diedroaren arrailean Totem horia jarri genuela, bestela lan handiak izango genitueelako bilgunera iristeko.

Urteak ziren bide batek ez zigula hainbesteko esfortzu fisikoa eskatzen eta hasiera batean 6a+ zailtasuna izan dezaken ere hizketan aritu ginen. Baina beharbada diedroak eskalatzeko behar den teknika nahikoa ez dugunaren aitzakipean, 6a zailtasunean egon daitekela adostu genuen.

Lehenengo rappela berehala prestatu genuen, azken bilgunea ez baitago leku eroso batean jarrita. 6a+ luzeari saialdi bat egitearen asmoa? Ez genuen aipatu ere egin noski, jejeje. 25 metroko rappel baten ondoren lehenengo bilgunera arte iritsi ginen.

Lehenengo rappelean.

Bigarren rappel bat eginez motxilak utzitako ezpelaren ondora iritsi ginen.

- Notatzen da bide hau jende askok ez dula eskalatzen.
- Ze ba?
- Bi diedrotako fisurak armiarma sarez beteta zeudelako - esan zidan Asierrek.
- Joer, ba bai!!! - erantzun nion -. Diedrotik eskalatu ditudan azkeneko metrotan ere hala zegon.

Bigarren rappelean.

"Diedro" eskalada-bidea flasko txiki batean datorren lurrin on baten antzekoa iruditu zitzaigun: bizia eta kontzentratua. Berrogeita hamar metro "eskas" dituen arren intentsitate eta nortasun handiko bidea da, eskerrak hiru luzetan banatuta egoteak atseden hartzeko aukera ematen duen, jejeje. Estetikoki ederra da eta hormaren pasagunerik ikusgarrienak eskalatzen ditu. Hori bai, gure uste apalean behintzat, gutxienez 6a zailtasun maila dominatuta izatea eskatuko digu, auto-babeserako materialik gabe eskalatu nahi bada behintzat.

Aitzerteako aparkalekuan egindako argazkia.

Eskalatutako hormari argazki batzuk egin ondoren aparkalekura itzuli eta etxerako bidea hartu genuen. Eskalatu berria genuen bidean pasatako estutasunak ahaztuta, berehala hasi ginen iganderako plan berri baten bila, erronka berri baten bila. Eta biok aspaldi ireki nahi dugun lerro berri batean pentsatu genuen. Eta biok lerro berri hori eskalatzen saiatzea goiz pasa ederra izan zitekela pentsatu genuen. Eta igandean lerro berri hau eskalatzeko zortea izan genuen, baita ederra iruditu ere. Baina honen ingurukoak beste kronika baterako utziko ditut, lerro berri hau oraindik garbitu eta ongi prestatu beharra dugulako.

KRONIKA IDAZTEKO KONTSULTATUTAKO BIBLIOGRAFIA ETA WEB ORRIAK

- Velázquez C. Guía de escalada en Navarra, 114. Bilbo. Sua Edizioak, 2022ko ekaina.

PEÑARTEA, ELEFANTE HANDIA: "OHIKO BIDEA", 80 m, 6a/A0. 2019/06/23

Astelehena. Goizeko seiak eta erdi. Lan-aste berri baten atarian, oraindik lokartua, ohetik jaiki eta komunera baldar sartu bezain pronto, dutxaren iturria ireki eta ur epelaren lurruna bazterrak hartzen hasi da. Suspertuko nauenaren itxaropenarekin ur-txorroaren azpian sartu eta, begiak ixtearekin batera, beso, esku eta hanketan erresumina sentitzen hasi naiz. “Zaurietan mina sentitzen bada bizirik daudenaren seinale” izan zen erizaintza ikasketetan ikasitako gauzetako bat. Begiak ireki eta bizirik izatearen sentimendua oihukatzen duten gorputz-adarretako urratuei begira gelditu naiz, horma ezberdinetako metro ezberdinen lekuko biziak. Behatzetako azala biguntzen hasi denean, logurak barrenetik ateratako irribarre sakon bati lekukoa eman dio.

Bai, pasatako asteburua zoragarria izan zen. Larunbatean Riglos-ko Orratz Gorriako “Ohiko bidea” eta “Edil” bideak eta igandean Peñarteako “Elefante Handiaren” “Ohiko bidea” eskalatu genituen, azken hau kronika honetako protagonista.

Peñarteako aparkalekua, erdian "Sugandila", "Muskerra", "Elefante Handia", "Elefante txikia"...


Iazko uztailean, Goierriko euritik ihesi, batetik bestera horma lehor baten eskean ibili ondoren Peñartean amaitu genuen, ilun eta heze hasi zen egunari amaiera polita emanez. “Sugandila” eta “Muskerra” eskalatzeko aprobetxatu eta, “Elefante handia”, denborarik gabe, beste baterako utzi genuen. Ia urtebete itxaron behar izan dugu proiektu txiki honi amaiera emateko…

Gertuago...


BIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 80 metro.
- Luze kopurua: 3.
- Nork irekia: Ez dut honen inguruko daturik topatu.
- Zailtasuna: 6a/A0. Luzez-luze: 1ºL: IV+ (45 m), 2ºL: 6a/A0 (25 m) eta 3ºL: II (10 m). Zailtasun maila zorrotza da, lehen luzekoa batez ere, bertako IV+ beste eskolaren batean V ere izatera iritsi daitekeelako. Parabolten arteko tartea ere (A0 moduan eskalatu daiteken zati motzean ezik) ez da motza.
- Orientazioa: Ipar-ekialdea, goizetan eguzkia eta arratsaldetan itzala izango dugu.
- Ura: Tiebas herrian hartu daiteke.
- Hurbilketa: Kotxea uzten den lekutik gora doan harrizko pista hartu eta “Plaka” sektorera doan bidea hartuko dugu. Sektore honetara iristean ezkerrera doan bidea jarraituko dugu, “Zilindro”, "Kobra" eta "Elefante txikiaren" azpitik pasa ondoren "Elefante handira" iritsiz. Kotxea uzten den lekutik bidearen oinera 15-20 minutu inguru pasako ditugu. Hurbilketaren azalpen zabala hemen irakurri dezakezue.
- Jaitsiera: Bigarren bilgunetik rappel batez “El éxito comienca en la voluntad” bidearen bilgunera iritsiko gara, bigarren rappel bat eginez lurrera itzuliz. Bigarren rappela muntatzen den bilgunea erosoa ez den arren sokak arazorik gabe jasotzeko lekurik aproposena izan daiteke, bilgunetik metro gutxi batzuk beherago sokak kateatu daitezken zuhaixka nabarmen bat dagoelako. Jaisteko beste modu bat Orraun mendira doan ohiko bidetik jaistea da. Honetarako gailurretik zuzen jarraitu eta hegoaldera joko dugu bidexka honekin bat eginez.
- Eramandako materiala: 60 metroetako bi soka, luzera ezberdineko 14 express-zinta eta zinta-uztaia bat bilgunea muntatzeko. Walkie-talkie pare bat eramatea ere gomendagarria izan daiteke bilguneen artean oihuka ez aritzeko.
- Eskalada-bidea eskalatzeko pasatako denbora: Ordu eta hamar minutu.

BIDEAREN KROKISA

Bidearen nondik norakoak (gorriz, eskuinean).


Krokisa zehatzago.


DESKRIBAPENA

Euskadi Irratiko meza Santuan “Gure Aita” errezatzen ari ziren bitartean Asier jaso nuen: “..baina atera gaitzazu gaitzetik, Amen”. Bekatuak barkatuta, irratia itzali eta Asier kotxean sartzearekin batera herria atzean utzi genuen. Igandea epel esnatu zen, iragarritako bero-boladaren bezpera. “Gutxiñez itzaletan eskalauko deu” esan nion Asierri konfiantza osoz, “horma iparren dau ta”.

Hiru kotxe bakartiek okupatutako aparkalekuan trasteak jasotzen ari ginela, “liburue hartuko deu?” galdetu nion Asierri, soken azpian agertu zen “Escaladas de Navarra” liburua ikusi nuenean. “Nahizuna”, erantzun zidan, “motxilan lekue bauket”. Une batez eskuetan nuen liburuarekin zer egin ez nekiela, “bueno, hemen utzikoet, total bi largo besteik eztie” esatearekin batera kotxearen maletategian utzi nuen. Erabaki okerra, geroago ikusiko genuen bezala.

Ezpel artean maldan gora doan bidexkak eguna beroa zetorrela gogorazi eta, izerdi patsetan hasi aurretik, abiadura jaitsi genuen. Eguzkiak horma argitzen hasi zenean zerbait ongi kalkulatua ez nuela ikusi nuen. “Pareta hau ez al da ba nortea?” galdetu nion Asierri. “Zuk hala esan dezu” erantzun zidan. Google maps aplikazioa ireki eta, nire harridurarako, hormak ipar-ekialdeko orientazioa duela ikusi nuen. “Vaya por Dios” erantzun nion, “goizetio eguzkie izan behar deu”. “Txarenetio gutxiñez etxetik eguzkitako krema emanda nator, jejeje” bukatu nuen egoerari umore pixka bat eman nahian. Kotxean utzitako liburuan ere argi azaltzen da horma honetan hobe dela arratsaldetan eskalatzea baina...

Bidearen oinera iritsi ginenean “Elefante handiaren” tronpan irekitako bide ezberdinei begira gelditu ginen “Ohiko bidearen” lehen luzearen bila. Parez-pare elefantearen aurpegidun monolitoa genuen. Harkaitz-plaka zabal batek osatzen duen tronpa zabalaren alboetan, belarrien moduan, batera eta bestera bi sabai zabaltzen dira. Bertako eskalada bideek elefantearen “tronpa” jarraitzen dute, “Ohiko bideak” aldiz, tronpa osoa igo ondren ezker belarriaren ertzeatik jarraitzen du elefantearen burura arte.

OHARRA: irakurtzen jarraitu aurretik jakin beharra dago luzeak guk eskalatu genituen bezala eskalatzea ez dela gomendagarria, krokisean azaltzen diren moduan baizik. Nahastuta, lehenengo bilgunea krokisen azaltzen den kolore urdineko lehen bilgunean muntatu genuen. Hau horrela eginez gero, bidearen pasabiderik gogorrena begi bistatik galduko dugu, besteak beste.

- Lehengo luzea, 25 metro, IV+. Luzeak hormaren ezkerren dagoen parabolt ilara jarraitzen du. Luzearen lehen metroak harkaitz-plaka inklinatu bat eskalatuz betetzen dira. Hormari irabazi nizkion lehen metroetatik bi gauzek atentzioa deitu zidaten: batetik harkaitza leun xamarra egotea eta bestetik parabolten arteko tarte “eskuzabala”.

Lehen metroetan...


Zailtasun handirik gabeko lehen tarte honen ondoren (IV) luzeak hautsi itsurako diedro/arrail bertikal bat eskalatuz jarraitzen du (IV+). Nire harridurarako parabolten arteko tarte “eskuzabala” mantentzen zela ikusi nuen. Arrailean ezker oina sartuz metroak pixkanaka irabazten nituen, zuhurtziaz, heldulekuei eutsi aurretik ongi ziurtatuz, diedroan zehar pasabide fin bat baino gehiago baitago.

Tarteka herdoildutako iltze zaharren bat ikusten den diedro honen amaierara iristear nengoela, buruaren gaineko sabaian kate eta eraisteko mosketoidun bilgune bat ikusi nuen. Bertara iristeko diedrotik eskuinera atera eta eskuineko harkaitz-plakan zehar zeharkalditxo motza egin behar da sabaiaren oineko arrail estuaren bila. Arrailera iritsi nintzenean bilgunera zuzendu eta bertatik zintzilikatu nintzen.

Lehen bilgunea muntatu genuen bilgunea.


“Lehenengo reunioa hau da?” galdetu nion Asierri. “Esango nuke eskubira trabesi bat egin behar dela” erantzun zidan. Eskuinera begiratu eta 6 metro eskasera bigarren bilgune bat ikusi nuen. “Bai, esatezun reunioa hortxe dau baña esango nuke hau baño inkomodoago dela” bota nion, “total 5-6 metrogatik hemen montaukoet!!” bukatu nuen sokak jasotzen hastearekin batera.

Asier prestaketa lanetan.


Lehen bilgunean, gero konturatuko ginen bilgune hau oker muntatu genuela.


Asier iritsi zenerako bilgunearen egokitasunaren zalantza handiak genituen. “Eztakit ba reunioa hemen ondo jarri deun” esan zidan, “interneten beittuet baña eztet krokisik topau”. “Nire dudatan nau” erantzun nion soberako express-zintak ematearekin batera. Bigarrenez kotxean utzitako liburua gogora etorri zitzaidan: “liburue hartu izan banu…” pentsatu nuen.

Bilgunera iristen, diedrotik eskuinera (argazkian ezkerrera) egin behar den zehalkalditxoaren aurretik.


- Bigarren luzea, 45 metro, 6a/A0. Luzearen lehen metroak zailak baino ikusgarriak dira. Sabaiaren oineko arrail estu eta inklinatuaren laguntzaz, amildegiaren gainetik Asierrek metroak pixkanaka irabazi zituen 6 metroetara dagoen bilgunera iritsiz (III+).

Bigarren bilgunearen parean. Oraindik ez nekien baina hau izango zen luze honetan Asierri egingo nion azken argazkia.


Bigarren bilgunetik gorako arrail inklinatua tentetzen doa hormatxo bertikal bihurtu arte (IV+). Bertako helduleku onak ezker esku eta oinarekin aprobetxatzen zituen bitartean, eskuin alderako joerarekin eskalatuz jarraitu zuen hormaren eskuinean dagoen“ezproi” itsurakora zuzenduz. Bertara iritsi zenean berriro ere ezkerrera jo eta lur eta belarrez estalitako arrail zikin bat eskalatu zuen zuhaixka nabarmen baten ezkerrera iritsiz.

“Hemen bi argollakin reunio bat dau” oihukatu zidan. “Oaindio materialik bazu?” galdetu nion. “Bai” erantzun zidan. “Bigarren luzekin goraño iristeala irakurrita dauket” erantzun nion. “Oso ondo” erantzun zidan. Hizketan ari ginela haizea bizitu eta Asier tarteka bakarrik entzuten nuen. Une hartatik aurrera ez nuen gehiago entzun eta ikusiko muntatuko zuen bilgunean berriro topatu arte.

Soka segurtagailutik poliki-poliki pasatuz zihoan, Asierrek metroak zentimetroka irabazten ariko balitz bezala. Bat-batean soka gelditu eta noizik eta behin soka poliki jasotzen zuela sentitu nuen. “Reuniora iritsiko zen?” pentsatu nuen. Horretan ari nintzela haizeak atseden motz bat eman eta Asierren hasperenak iritsi zitzaizkidan.

6a pasabidean zegoen, inongo zalantzarik gabe. Minutuetako unearen ondoren soka arinago jasotzen hasi zen. Eskuin oinean bildutako soka gutxituz zihoan bilgunera iritsi gabe: “Etzen oaindio reunioa iritsiko?” pentsatu nuen. Asier gailurrera iritsi eta ensanble moduan eskalatzen hasiko ez ote nintzen kezkatzen hasita nengoenean haizeak “Reunionnnnn!!!!” oihua ekarri zidan.

Bigarren bilgunetik zintzilik. Argazkia hirugarren luzearen lehen metroak eskalatu ondoren egina dago.


Belar eta lurrez estalitako arraila eskalatu eta uztaidun bi paraboltez muntatutako bilgunera iritsi nintzenean, “etzen ba hau lehenengo reunioa izango?” pentsatu nuen. Gerora ikusiko genuen hala zela.

Bilgune honetatik gora harkaitz-plaka inklinatu bat eskalatzen jarraitu behar da, gaineko sabaiak (elefantearen belarriak) osatzen duen diedroaren laguntzarekin zailtasun handirik gabe eskalatu nuena (IV). Honen ondoren bidearen pasabiderik gogorrenaren oinean nengoen, sabaiaren eskuineko horma bertikala, hain zuzen ere. Gora begiratu eta hormaren amaieran bi express-zinta bata bestetik gertu ikusi nituen: “pasoa han eongo da” pentsatu nuen.

Asierri pasabidera iritsita nengoela oihu egin ondoren eskalatzen jarraitu nuen. Hormak, 6-8 metro ingurukoa, bertikala izanda ere lehen metroetan helduleku onak ditu, urak eta eskalatzaileen joan etorriek leunduak, baina onak. Metroak estutasun handirik gabe irabazteak konfiantza handia eman zidan, gertu dauden bi paraboltetatik lehenengora iritsi nintzenean pasabidea erraz eskalatuko nuela pentsatzeraino. Orduan, oinentzako heldulekuak bistatik galdu eta besoetatik tiraka hasi nintzen, ikusten ez nuen helduleku baten bila. Besaurretan azido laktikoa pilatzen zihoan abiadura berean konfiantza ihes egiten hasi zen. Eskura nuen express-zintari zeharka begiratuz, “Eztizut heldu behar!!!” bota nion arnasestuka.

Une baten ondoren gihar eta garunaren arteko borroka denbora luzean mantentzeko kapaz izango ez nintzela banekien. Irtenbide bat aurkitu beharra nuen baina ez nuen irtenbiderik ikusten. Besoetako mina handitu eta buruak beharbada A0 moduan eskalatzeko indarrik izango ez nuela esan zidanean, amore eman eta express-zintari eutsi nion: “Kaka zarraaaaa!!!!” kexatu nintzen.

Nire buruarekin amorratuta, besoekin egindako indarrari utzi gabe, goragoko express-zinta pareari ere eutsiz 6a pasabidea A0 moduan igo nuen.

Lehen rappeleko argazki honetan 6a pasabideko horma bertikala ikusi daiteke.


Pasabidearen irteera fina iruditu zitzaidan, bertan pasatako estutasunak kontutan izanda. Hemendik gora, ezkerrerako joeran, harkaitz-plaka inklinatu bat eskalatu (IV) eta gainetik nuen diedro/arrail inklinatura zuzendu nintzen. Zailtasunaren aldetik diedroa ez da zaila (IV+) baina honek ere goiko zatian pasabide fin bat du, bertatik ateratzeko diedroa utzi eta eskuineko harkaitz-plakara pasatu behar baita.

Azkeneko harkaitz-plaka hau eskalatuz konturatu nintzen Asier express-zintarik gabe gelditu zela. Pare bat parabolt express-zintarik gabe zeuden eta laugarren batetik (goiko pasabide fina babesten duena) segurtasun mosketoi bat jarria zuen. “Expressik gabe gelditu naiz” esan zidan bilgunera iritsi nintzenean. “A ze meritue azkeneko plaka hoi ia seguruik jarri gabe eskalatzea” erantzun nion, “dena den, liburun hamahiru behar diela esan eta hamalau ekarrittugu” erantzun nion. Orduan lehen bilgunea leku okerrean muntatu genuela ohartu ginen. “Interneten ikusitako argazkitan 6a pasoko argazkik azpitio aterata azaltzeie” esan zidan Asierrek. “Arrazoizu” erantzun nion, “lehenengo reunioa kristoetxen montau deu”. “Bueno, gutxiñez 6a-ko pasoa enkadenau det” esan zidan honek hanka sartzea arindu izan balio bezala. "Onaaaaa!!!".

- Hirugarren luzea, 10 metro, II. “Hanka sartzea” egina zegoen, orain bidea bukatzea bakarrik falta zitzaigun. Bilgunetik atera eta gainetik dagoen 10 metro inguruko harkaitz-plaka eskalatuz (II), inongo zailtasunik gabe, lurrean kokatutako katedun bilgunera iritsi nintzen.

Hirugarren, eta azken, bilgunea.


Bidearen amaieran, argazkian atera nahi zuen protagonistarekin, jejeje.


Bidea amaitzen.


Bidea amaituta, sokak askatu eta elefantearen buruaren gainera igo ginen. Gailurrean ez genuen denbora luzerik egin, atzetik hiruko sokada bat zetorrelako. Argazki pare bat azkar-azkar egin eta bigarren bilgunera jaitsi ginen bertatik lehen rappel-a muntatzeko.

Elefantearen buruaren gainean.


Bi rappel egin genituen: lehenengoarekin “El éxito comienca en la voluntad” bidearen bilgunera iritsi ginen. Ez da bilgune erosoa baina honen azpian dagoen zuhaixkaren inguruan sokak ez trabatzeko bilgune egokiena izan zitekeela pentsatu genuen, ahalik eta gehiago sokak batera eta bestera mugitzen zituen haizea kontutan izanda.

Lehenengo rappela egiten.


Rappel berean.


Bigarren rappel motz batekin lurrera itzuli ginen. Traste guztiak jaso eta beso eta behatzeko urratuei begira geldituz: “eztakit behin nori irakurri nion eskutatik odolik bota ez badezu eskalatu ez dezunaren señale dela, jejeje” bota nion Asierri. Urratuei begirada kendu gabe, elefantea atzean utzita, beherako bidea hartu genuen.

Kotxera itzuli ginenean maletategia ireki eta "Escaladas de Navarra" liburuari begira gelditu nintzen: "hurrengoako ikasikoet!!!" pentsatu nuen gainean sokak jartzen nizkion bitartean...

Elefanteari egindako azken argazkia.


KRONIKA IDAZTEKO KONTSULTATUTAKO BIBLIOGRAFIA ETA WEB ORRIAK

- Velázquez C. Escaladas de Navarra, guía completa, 146-147. Bilbo. Sua edizioak, 2009.
- Bergidak bloga. Elefante bidea (90 m; VIa) Peñartea. Eskuragarri: https://bergidak.wordpress.com/2018/05/21/elefante-bidea-90m-via-penartea/
- Montañas de Camille bloga. Normal al Elefante de Peñartea (90 m, .a/A0). Eskuragarri: https://christianpau.blogspot.com/2018/05/normal-al-elefante-de-penartea-90m-6aa0.html

PEÑARTEA: "SUGANDILA", 60 m, IV+ ETA "MUSKERRA", 70 m, V.

Zer egin nahi dugun argi izan arren, batzuetan egin nahi dugun hori nola eta non egin jakiterik ez dago, batez ere “nola” eta “non” hori gure esku ez dagoenean. Dena kontrolpean izatea gustuko dutenei egoera hauek nolabaiteko larritasuna sortzen diete, ziurgabetasuna ez baitute lagun izaten. Nahiz eta egoera berria aldatzeko borroka egin, hobe izaten da etsi, onartu eta egoerak dakarrenari jarraitzea ahal den neurrian moldatuz.

Antzerako zerbait gertatu zitzaigun kronika honetan azaldutakoarekin. Goizean goiz etxetik irten eta Itzik “noa zoazte?” galdetu zidanean “eztakit” erantzun nion, “baña bazkaltzeko etxen eongo geala ustet”.

Goierri igandean hezea esnatu zen eta goizaldean botatako euriak espaloiak busti-bustiak utzi zituen. Asierren kotxean sartzerakoan, telefono mugikorra atera, eguraldiaren iragarpenerako aplikazioa ireki eta eskalatzeko aukera ezberdinak mahai gainean jarri genituen: “kostalden ebie emanda dau, baita hemen ere” . “Egino alden?” galdetu zidan. “Bueno, hamaiketatik atzea ebie” erantzun nion “baita Uharte alden ere”.

Hegoaldera joanez gero euri arriskua txikiagoa zela ikusita, Asierrek kotxearen motorra martxan jarri eta Etxegarate mendatera zuzendu ginen. Non eskalatuko genuen? Oraindik ez genekien.

BIDEEN DATU BATZUK

"SUGANDILA"

- Luzera: 60 metro.
- Luze kopurua: 2. Luze bakarrean, soka amaiera arte luzatuz, eskalatu daiteke, baina kontutan izanda sugandilatik jaisteko rappel-a lehen bilgunean muntatua dagoela, ez dakit merezi duen, oinez jaisteko asmoa ez badugu behintzat.
- Nork irekia: Ez dut honen inguruko daturik topatu.
- Zailtasuna: IV+. Luzez-luze: 1ºL: IV+ (53 m) eta 2ºL: III+ (7 m). Bidea ekipatua dago eta 14 express zinta beharko ditugu. Bi bilguneak bi paraboltez osatuak dauden bitartean, lehenak bakarrik dauka altzairuzko uztai bat bertatik rappela egin ahal izateko.
- Orientazioa: Ekialdea. Udan bero handia pasa daiteke.
- Ura: Tiebas herrian hartu daiteke.
- Hurbilketa: Kotxea uzten den lekutik gora doan harrizko pista hartu eta “Plaka” sektorera doan bidea hartuko dugu. Sektore honetara iristean ezkerrera doan bidea jarraituko dugu, “Zilindro”, "Kobra", "Elefante txikia" eta "Elefante handiaren" azpitik pasa ondoren "Muskerra" eta "Sugandilara" iritsiz. Kotxea uzten den lekutik bidearen oinera 15-20 minutu inguru pasako ditugu.
- Jaitsiera: Lehen bilgunetik rappel bat eginez. Kontuz rappel hau egiterakoan. Ezproiaren ezkerreko belar-arrailatik gertuen mantentzea da egokiena, ezkerreko kanalera jaitsi gabe. Jaisteko beste modu bat Orraun mendira doan ohiko bidetik jaistea da. Honetarako gailurretik zuzen jarraitu eta hegoaldera joko dugu bidexka honekin bat eginez.
- Eramandako materiala: 60 metroetako bi soka, luzera ezberdineko 14 express zinta eta zinta-uztaia bat bilgunea muntatzeko.
- Bidea eskalatzeko pasatako denbora: Berrogei minutu eskas.

"MUSKERRA"

- Luzera: 70 metro.
- Luze kopurua: 2.
- Nork irekia: Ez dut honen inguruko daturik topatu.
- Zailtasuna: V. Luzez-luze: 1ºL: V (50 m) eta 2ºL: IV (20 m). Bidea ekipatua dago eta 7 express zinta beharko ditugu. Bi bilguneak bi paraboltez osatuak dauden bitartean, bigarrenak bi paraboltak altzairuzko uztaia duen kate batez lotuak ditu, bertatik rappel bat egin ahal izateko.
- Jaitsiera: Rappel bat eginez ezproiaren ezker (hegoaldeko) hormatik jaitsiko gara.
- Eramandako materiala: 60 metroetako bi soka, luzera ezberdineko 7 express zinta eta zinta-uztaia bat bilgunea muntatzeko.
- Bidea eskalatzeko pasatako denbora: Berroegita bost minutu.

BIDEEN KROKISAK

Bideen nondik norakoak


Sugandilaren krokis zehatza.


Muskerraren krokis zehatza.


DESKRIBAPENA

Etxegarate mendatean behera zaparrada batek hartu gintuen. Araba aldera begiratu eta zerua beltz ikusi ondoren, Ziordia eta Eginoko aukerak baztertu, A-15 errepidea hartu eta Uharte aldera jo genuen.

Hegoaldeko noranzkoan joan arren euriaren indarrak ez zuen behera egiten. Aiztondo eskola euri tantez estalitako kotxearen leihotik tristuraz begiratu eta aurrera jarraitu genuen: “ea Biaizpen ze egualdi daun”. Irurtzunen ere ez genuen zorterik izan eta, hegoalderako ihesaldian, Iruñara zuzendu ginen. “Vaya por Dios, hemen ere ebie!!!” esan nion Asierri Zuhastiko zerbitzu gunera iritsi ginenean.

Iruñaren hegoaldean ostarte zabalak ikusi genituen: “ta Peñarteara juten bagea?” proposatu zidan Asierrek, “hango lagartija, lagarto ta elefantea aspalditio eskalatzeko gogokin nau”. Iruñan izanda galtzeko ezer ez genuenez, bitan pentsatu gabe Noainen A-15 autopista utzi, N-121 errepidea hartu eta, Itziri nora gindoazen esan ondoren, Peñarteara zuzendu ginen.

Peñartearen aparkalekua putzuz betea eta arroilaren bi aldeetako “El Portillo” eta “Plaka” sektoreetako hormak bustiak zeuden. “Behin hemen garela sikiera kamara hartu ta paseotxo bat eman dezakeu paretak nola daren ikusi ta argazki batzuk itteko” esan nion Asierri. Motxilak kotxean utzi eta, argazki kamera eskuan, arroilan gora doan pistan hasi ginen.

Aparkalekutik egindako argazkia. Ezkerreko horma "El Portillo" sektorea da, eskuinekoa aldiz "Plaka". Parean "Sugandila", "Muskerra" eta "Elefante Handia", "Elefante Txikia" ikusi daitezke.


"Sugandila", "Muskerra", "Elefante Handia" eta "Elefante Txikia" gertuago.


“Pacha” eta “Orraun” sektoreetara doan bidexkaraino hurbildu eta “Sugandila”, “Muskerra” eta “Elefantea” osatzen duten hormatzarrari argazki batzuk egin nizkion. “Han emateo harrie sekoa daula, gutxiñez eztie txorrerak ikusten” esan zidan Asierrek. “Igual hobena deu trastek hartu ta bertaño jutea” erantzun nion, “pareta bustie daula? Motxilakin paseo bat ingo deu. Pareta sekoa daula? Eskalau ingo deu”. Erabakia hartuta, kotxera itzuli, motxilak hartu eta zerutik han eta hemen erortzen ziren euri tanten artean martxan jarri ginen.

Kotxera bidean, parean "Plaka" sektorea.


Arroilean sartu eta bereheala pistaren eskuinean dagoen zabalgunetxoan gora doan bidexka hartu genuen, “Plaka” sektorera doana, hain zuzen ere.

Pista uzten den lekuan.


Bidexka nabaria da eta galtzeko arriskurik ez dauka. “Plaka” sektorea eskuinean genuenean ezkerrera jo eta “Zilindroa” (“Cilindro”) lehenik eta "Kobra” (“La Cobra”) sektorea ondoren eskuinean utzi genituen. Hurbilketa lasai hartu genuen, minutuak pasatzearekin batera zerua argituko zenaren itxaropenean. Berehala “Elefante Txikia” eta "Elefante Handira" iritsi eta honen atzetik “Muskerra” (“Lagarto”) eta “Sugandila” (“Lagartija”), etorri ziren, gure lehen helburua.

"Elefante Handiaren" azpitik pasatzen.


Argazki honetan hurbilketan gutxi gora behera jarraitutako bidea eta zeharkatzen diren sektore ezberdinak ikusi daitezke.


Zerua zertxobait argitzen hasita bazegoen ere, bidean zeharkatutako ezpel arteko pasagune bustien ondorioz blai eginda iritsi ginen. Hormara hurbildu eta lehorra zegoela iruditu zitzaigun, segurtasunez eskalatzeko aukera emanez. “Nahibazu ni hasiko naiz, ondo?” eskatu zidan Asierrek. “Buenooo, iñungo arazoik gabe” erantzun nion.

Motxilatik express-zinta guztiak eta zinta-uztai pare bat hartu ondoren “Sugandila” eskalatzen hasi zen.

Materiala prestatzen. Puntu gorriz, lehen luzearen nondik norakoak.


“SUGANDILA” edo “LAGARTIJA”

- Lehenengo luzea, 53 metro, IV+. Lehenengo luzea ezproiaren ertzetik doa. Lehenengo paraboltak ertzaren ezkerraldean daude, zuhaixka txiki batzuen ondoan.

Zuhaixka txikien parean.


Hasierako metroak bertikal xamarrak dira (IV+) eta Asierrek patxadaz hartu zituen. Lurretik aldenduz, sokari metroak irabazten zizkion luzeko paraboltak bata bestearen atzetik “txapatuz”: “Harrie ez da txarra baña ezta ona ere” esan zidan, “bloke batzuk eztue ematen oso seguru daudenik ta beste askok hots huekoa itteue”. “Beharbada horregatio eongoie hainbeste parabolt jarrita” erantzun nion.

Luzearen erdian.


Luzearen erdian zegoenean euri tantak maizago erortzen hasi ziren: “baukezu parabolten baten aseguratzea?” galdetu nion, “hola zapatilak motxila azpin ez bustitzeko satukoittut”. Asierrek gertuen zuen paraboltetik daysi chain zintarren muturreko segurtasun mosketoia pasatu eta aseguratua zegoela esan zidanean, korrika batean Reversoa askatu, zapatilak eurigatik babestu eta Reversoa arnesera berriro lotu nuen. “Listooo!!!” bota nion.

Lehen luzea erdira arte gutxi gora behera IV+ zailtasunaren baitan dagoen bitartean, erditik gora ezproia zertxobait etzaten da zailtasuna IV mailaren baitan kokatuz. Bilgunera iristeko, ezproiaren ertzetik ezkerrera pasatu eta metro pare bateko zeharkalditxo horizontala egin zuen (III). “Expressik gabe geldittu naiz” esan zidan bilgunea muntatu zuenean, “Azkeneko bi paraboltak seguridadeko mosketoiekin aseguratuittut”.

Lehen bilgunean...


... Gertuago...


Lehen luzearen zaitasun maila oso ondo jarrita daukala iruditu zitzaidan baina, Asierrek ohartu zidan moduan, hainbat lekuetako harkaitzak ez du erabateko konfiantzarik ematen, izan ere, bilgunera iristear nengoela, nahigabe, helduleku bateko harri bat bota nuen.

Luzearen lehen metroetan.


Eskuak baino oinak non jarri begiratzen.


Gertuago...


- Bigarren luzea, 7 metro, III+. Azken bi paraboltetan jarritako segurtasunezko mosketoiak itzuli eta bilgunetik bertatik lehen express-zinta pasatu ondoren eskalatzen jarraitu nuen. Bilgunearen gaineko hormatxoa eskalatzen hasi eta, lehen aukera izan nuenean, ertzera pasatu nintzen (III+). Ertzean metro erraz batzuk eskalatu ondoren (III) zinta zahar batek lotutako bi paraboltez osatutako bilgunera iritsi nintzen. Metro hauetan guztietan ez nuen paraboltik topatu.

Hormatxoa eskalatu ondoren, bilgunetik gertu.


Lehen bilgunea hormatxoaren gainetik ikusita.


Eskuinera begiratu eta “Muskerra”-ren gailurra parez pare nuen. Bertatik putre batek hegaldia lasaitasun osoz hasten zuen bitartean, beste putre bat geldirik gelditu zen eskalatzaileak ikustera ohitua izango balitz bezala: “hortio etorriko zaio Putre Haitz izena” pentsatu nuen.

"Muskerra"-ren gailurra, bertan putre pare bat ikusi daiteke.


“Sugandila”-ren gailurrean ez nengoela ikusita, bilgunetik aurrera metro erraz batzuk oinez jarraitu eta eskaladatxo erraz baten ondoren (II) punturik altuenera iritsi nintzen.

Bigarren bilgunetik "Sugandilaren" gailurrera jarraitutako bidea.


Hasiera batean bertako zuhaitzetako batean bilgunea muntatzear izan arren, azkenean zentzuzkoena Asier zegoen bilgunera itzuli eta bertatik rappel bat egitea zela erabaki nuen.

“Hemen aukera bakarra mailoi bat eta bi paraboltak lotuz zinta bat uztea deu” esan nion Asierri bigarren bilgunetik. “baña onena zu zaren lekura destrepau ta bertatio rappelatzea izangoa”. Sokak, gainetik izateak duen efektu psikologikoagatik, bilguneko zinta zaharretik pasatu nituen, zintak erorketa bat jasango ez zuela jakinda. Eskalatutako metroak pixkanaka eskuak erabiliz jaitsi eta lehen bilgunera itzuli nintzen.

Bigarren bilgunea.


Rappela muntatu eta, “Sugandila”-ren ezkerreko kanaleko zuhaixka eta sokekin borroka bizia mantendu ondoren, rappel bakarrean motxilak utzitako lekura itzuli nintzen. Asierrek rappela ezproiaren ezkerreko belar arrail estutik gertu mantenduz egin zuen modu garbi eta itxurosogoan lurrera itzuliz.

Asier "Sugandila" rappelatzen.


“Bueno, lenengoa poltsikora, goazen lagarton bila” esan nion. Trasteak jaso, oraindik bustiak zeuden zapatilak jantzi eta “Muskerra”-ren oinera zuzendu ginen. Konturatu gabe ordurako ostarteak irekitzen joan eta eguzkiak bazterrak berotzen hasita zegoen: “Goizen zeñek esango zigun azkenen eguzkitako krema ematen bukauko genula, jejeje” esan nion Asierri eguzkitako krema ateratzearekin batera.

Zapatila eta galtzerdiak eguzkitan zegoen harkaitz handi baten gainean lehortzen utzi eta, express-zinta guztiak hartuz, eskalatzen hasi nintzen.

"Muskerraren" lehen luzearen nondik norakoak.


“MUSKERRA”, “PUTRE HAITZ” edo “LAGARTO”

- Lehenengo luzea, 50 metro, IV+. Ohiko bidea ezproiaren ertzetik doan bidea da. Ertzetik gertu, bere ezkerretik beste parabolt ilara bat ikusi daiteke. Bide hau “una cara que nunca volveré a ver” bidea da, V+/6a zailtasunaren baitan dagoen luzea, ohiko bidearekin lehen bilgunean bat egiten duena.

Gorriz ohiko bidearen paraboltak, urdinez "una cara que nunca volveré a ver" bidearen lehen parabolta.


“Gu klasikoa ittea etorri gea, ezta? Jejeje” bota nion Asierri irribarre maltzur batekin. Lehen metro erraz batzuen ondoren (IV), sabaitxo bat eskalatu ondoren horma azpitik dirudiena baino bertikalago jarraitzen du zailtasuna puntu bat igoz.

Harkaitz-plaka bertikalean gora.


Nahiz eta gidek IV+ zailtasuna duela esan, gure ustez V zailtasuna duela esateak ez dio kalterik egiten. Internet-en irakurritako kronikaren batean 5c inguruan ere izan daitekeela iradokitzen duten arren, nire ustez V zailtasuna duela esatea ondo legoke.

“Sugandila”-ren parabolten gertutasunera ohituta, lehen luze honetan parabolten arteko tartea luzeagoa da, estutzen hasten zarenean parabolt bat azalduz, izan ere luze osoan zazpi parabolt topatuko ditugu. Heldulekuak ez dira txarrak eta estutu behar izan nuen lekuren batean helduleku onenak non dauden ongi begiratu behar izan nuen.

Estutzeko pasabideetako batean.


Hasiera batean uste nuena baino gehiago estutu eta luzearen azken metroetan zailtasuna zertxobait jaitsi ondoren, amildegira zintzilikatutako bilgunera iritsi nintzen.

Lehen bilgunean.


Lehen luzea azpitik ikusita, hasierako sabaitxoa ongi ikusi daiteke.


Asier eskalatzen hasteko prestatzen.


“Ostia, bertikala, eh?” bota nion Asierri bilgunera iritsi zenean. “Bai, bestea espoloi itxura gehio dauke, hau gehio pareta da” erantzun zidan. Hemengo harkaitza “Sugandila”-rena baino hobea zela iruditu zitzaigun eta, esan bezala, zailtasun aldetik zailagoa.

“Hurrengo luzen kontuz ibili, goien igual putrek ibiliko dielako” ohartu nuen “Sugandila”-ren gailurretik ikusitako putreak buruan. “Ondo dau jakittea” erantzun zidan.

- Bigarren luzea, 20 metro, IV. Asierri soberan nituen express-zintak pasatu eta bilgunearen ezkerretik jarraitu zuen metro batzuetara dagoen paraboltera zuzenduz (III+). Bilgunea eta lehen paraboltaren arten, express zinta bat pasatu nahi bada, uztaidun iltze zahar bat dago. Egia esan, bide osoan zehar iltze zaharrak ikusi daitezke, gehienak jarritako paraboltetatik oso gertu.

Bigarren luzearen lehen metroak, gorriz paraboltak eta urdinez lehen paraboltaren aurreko iltzea.


Lehen paraboltetik helduleku oneko horma zuzen eskalatuz jarraitu zuen (IV) hormaren gainera iritsiz. “Hemendio aurrea arista antzeko bat dau” esan zidan.

Horma eskalatu ondoren.


Lehen bilgunea hormaren ondorengo harkaitz-plaka inklinatuaren gainetik ikusita.


Harkaitz-plaka inklinatu bat lehenik (III+) eta etzana den ertzetik (II-III) ondoren jarraitu zuen gailurraren azpian kokatutako bilgunera iritsiz. Ertza honetan paraboltik ez egon arren, bi iltze zahar topatuko ditugu.

Bilgunean express-zinta bat pasatu eta 2-3 metro gehiago eskalatu ondoren (II), “Muskerra”-ren gailurrera igo zen: “Putreik ba al dau?” galdetu nion. “Ez” erantzun zidan. Bilgunera itzuli eta muntatu zuen.

Bigarren luzea motza izan arren ederra iruditu zitzaidan, lehenengoa baino errazagoa.

Harkaitz-plaka inklinatuaren amaieran, ertza eskalatzen jarraitu aurretik.


Bigarren bilgunean.


Bilgunera iritsi eta gailurrera igotzearen tentaldiari ezin izan nion eutsi. Gailurrean zutitzen hasi nintzenean parean putre bat ikusi nuen, “Sugandila”-n nengoela hegan hasi ez zen putre bera. “Ostia Asier, hemen putre bat dau, jejeje” bota nion irribarretsu. “No jodas, etzea ba adarra jotzen aittuko?” erantzun zidan. Putreari argazki batzuk egin eta bilgunera itzuli nintzenean Asier gailurrera berriro igo zen. “Joer, ba lehen eztet ikusi” esan zidan, “burue hain txurie izanda kumea izangoa”. “Ba kumea izateko tamaña earra dauke” erantzun nion.

"Muskerraren" gailurreko putrea.


Bilgunera itzuli eta rappela muntatu ondoren Asierrek bilgunea utzi zuen. Rappel bakarrean biok lurrera itzuli ginen.

Rappelaren hasieran, bigarren bilgunea ikusi daiteke.


Rappela azpitik ikusita.


Erlojua begiratu eta etxera bazkaltzera iritsi nahiez gero “Elefantea” eskalatzeko denborarik izango ez genuela baieztatu genuenean, traste guztiak jaso, eguzkiak lehortutako zapatila eta galtzerdiak jantzi eta beherako bidea hartu genuen, goibel esnatu zen egunari amaiera eguzkitsu eta borobila emanez.

"Muskerrari" azken begirada. Asierrek esan zidan moduan, muskerra baino itsasoko iguanaren antza gehiagoa dauka.


Peñarteari azken begirada, itzuliko gara.