PORTALET: "LIBELLIUM" BIDEA, 95 m, 6a. 2021/08/17

Traductor al castellano, English traslator, traducteur française.

Bizi izan ditudan bizipen ederretan pentsatzen hasten naizen bakoitzean, kasualitatearen ondorioz bizitakoak asko izan direla deskubritzen dut behin eta berriz. Buruan planifikatuta dudana apurtzen duten bizipenak izaten dira, sortzen didaten kuriositatea asetzearekin lotuta dauden bizipenak.

Mendiari dagokionez, ez du preziorik izaten kasualitatez aurkitutako ibilbide edo leku erakargarri batek sortarazten didan ezinegona baretu nahi izateak dakarren bizipenak. Eta kronika honetako bidearen bizipena ildo hortatik doa.

Lekurekin Midi D'Ossaun eskalatzeko hitzordua egina nuen. Dena prest eta ikasia genuen: ibilbidearen nondik norakoak, denborak, zailtasuna, eguraldia, baita jana eta edaria ere. Gorputza deskantsatua izateko, bezperan Portalet mendatetik gertu dagoen aparkaleku batean afaldu eta lo egingo genuen. Etxetik atera baino egun batzuk lehenago, internet-en ari nintzela "Sueño Vertical" taldekoen web orrian "Libellium" bidea kasualitatez topatu nuen: ehun metro inguru, hurbilketa eta jaitsiera motza eta erabat ekipatua. Ez nuen gehiago behar izan Lekuri deitzeko:

- Atsalden jun beharren ordubik aldea ateatzen bagaittuk? Hola atsalden Portaleten iriki diaten bide berri bat eskalatzeko denbora izango diau... - proposatu nion.
- Brutal - erantzun zidan.

Honelakoa izan zen bide hau eskalatzearen historia laburra. Eskalada honi emozio pixkat ematearren, interneteko kronikan ongi begiratu genuen gauza bakarra hurbilketa eta jaitsiera izan ziren. Eskaladari dagokionez, "lehen luzea kinto, bigarrena kuarto más, hirugarrena 6a eta laugarrena kuarto más" zirela izango zen genekien gauza bakarra.

BIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 95 metro.
- Luze kopurua: 4.
- Nork irekia: Sueño Vertical, 2020ko irailan.
- Zailtasuna: 6a. Luzez-luze: 1ºL: V (15 m), 2ºL: IV+ (35 m), 3ºL: 6a (35 m) eta 4ºL: IV+ (20 m).
- Orientazioa: Ekialdean. Goizean eguzkiak ematen dio, arratsaldean ez (udarako kontutan hartu).
- Ura: Portaleten hartu daiteke.
- Hurbilketa: Portaleteko Sancho bentaren iparretik hegoaldera lurrezko pista bat hasten da. Pista hau jarraitu eta malda bat igo ondoren horma parez-pare izango dugu. Pistak parean dugun putzu bat eskuinetik inguratzen du hormara zuzenduz, baina hormara ez gara zuzenean iritsiko, honen eskuinean dauden zelai eta harrikara ezeroso batetik baizik. Honetarako, pistak uzten dugunean, mugarriak jarraitzen hasiko gara bidearen oinera iritsiz. Portaletetik 20 minutu inguru pasako ditugu bidearen oinera iristeko.
- Jaitsiera: Bidearen amaieratik mendiaren gailur aldera zuzenduko gara (ipar-mendebaldera) mugarri batekin topo egin arte. Mugarriak jarraituz ipar-ekialdera joko dugu lehenik eta gero pixkanaka mendia inguratzen joango gara pistara itzuli eta bertatik Portaletera iristeko. Bidearen amaieratik Portaletera ordu erdi inguru izango ditugu.
- Eramandako materiala: 50 metroetako soka bat, luzera ezberdineko 18 express-zinta (guk ez genituen denak erabili), eta zinta-uztaiak bilguneak muntatzeko. Walkie-talkie pare bat eramatea gomendagarria izan daiteke bilguneen artean oihuka ez aritzeko.
- Eskalada-bidea eskalatzeko pasatako denbora: Ordu eta hogeita bost minutu.

BIDEAREN KROKISA

Bidearen nondik norakoak.

Krokis zehatza.

DESKRIBAPENA

- No jodas Portaleta lañotuta zeokela... - bota nion Lekuri, ikusten nuena erreala ez zela sinesteko begiak igurzten nituen bitartean.
- Pentsatzeiat Frantzin egoteeken belañoa izangoekela, baña eztiat uste Españara pasakoekenik - erantzun zidan.

Arratsaldeko bostak eta erdi ziren Portaletera iritsi ginenean. Gipuzkoako zeru ilun, astun eta euritsua atzean gelditu ziren, oroitzapen txar baten moduan, eta Iruñatik aurrera zeru oskarbia lagun izan genuen aspaldiko partez eguzkiaz gozatzeko aukera emanez. Baina Portaleteko aparkalekura iritsi ginenean, ordura arte lagundu gintuen animo altuak belarrondoko galanta jaso zuen. Iparretik zetorren haize hotz batek frantziar isurialdean finkatutako behe-laino trinkoa mugaz bestalde eramaten saiatzen ari zen, lanbroa behatzen moduan luzatuz, eguzkia estali, tenperatura jaitsi eta bazterrak hezetzen zituzten behatzen moduan. Bien bitartean espainiar isurialdea oskarbi jarraitzen zuen, eguzkitsu eta epel.

- Bazpare forro polarra jantzita eraman behar diat - esan nion Lekuri.
- Baita nik ere - erantzun zidan -, ta forron gañen wind stoperra.

Kotxea utzitako aparkalekuan materiala prestatzen. Aparkaleku hau Portaleteko mendatera iritsi baino 50 metro lehenago dago, A-136 errepidearen ezker ertzean, biribilgune handi bat pasa eta gero. Leku babestua izaten da, lasaia, eta telefono estaldura ere badago. Argazkiaren ezkerrean pistara iristeko gutxi gora behera jarraitu genuen bidea ikusi daiteke.

Materiala prest izan genuenean, aparkalekua zeharkatu eta oso nabaria ez den bidexka bat jarraituz Portaletetik gora doan lurrezko pistara zuzendu ginen.

Aparkalekua zeharkatzen.

Zelai aldapatsu bat igo ondoren, pistara berehala iritsi ginen.

Pistatik aparkalekura egindako argazkia. Behe-lainoaren behatz luzeak mugako mendiak hartzen.

Isilik gindoazen, lurrera baino zerura gehiago begiratuz, mirari baten zain. Pistatik jarraituz, aldapa amaitzen den arte jarraitu genuen, erdi eroritako eraikin txiki bat eta muino baten arteko pasagune bat. Bertan, gaur behintzat miraririk ez zela izango baieztatu genuen:

Erdi eroritako eraikin txikia eta muinoaren arteko pasagunea atzean utzi ondoren. Picos del Infierno mendiak eguzkipean ikusi daitezke.

- Pareko pareta hoi dek, ez? - Galdetu zidan Lekuk hodeien artean atzematen zen horma seinalatuz.
- Baietz esango nikek - erantzun nion -, 20 minutuko aproximazioa badik hoi izan beharra zeukik.

Horma laino artean...

Pista utzi gabe, putzu bat eskuin ertzetik inguratzen hasi ginen. Hurbiltzen ginen metro bakoitzarekin haizeak eta hezetasunak zoriontasun puntu bat lapurtzen ziguten. Bitartean, gure pentsamendu ezkorretatik oso urrun, zelaian sakabanatutako artalde handi bat hezetasunak goxatutako belarra gustura jatzen ari zen, zeruan gertatzen ari zenari jaramonik egin gabe.

Eskuin ertzetik inguratutako putzua atzean utzi genuenean, pista utzi, eta harkaitz-blokez zipriztindutako zelai batean sartuz, hormaren eskuinean dagoen belazera zuzendu gintuzten mugarri batzuk jarraitzen hasi ginen.

Pista utzitako lekuan.

Behe-lainoak hormari itxura ilun eta beldurgarria ematen zion. Momentu batean bidea eskalatuko genuen ere zalantzan jarri nuen, baina behe-lainoa noizik eta behin altxatzen zela ikusteak itxaropenari nolabait eustera bultzatzen ninduen.

- Goitio tipo bat ateatzen ai dek!!! - Bota zidan Lekuk hormaren gainera seinalatuz.

Gora begiratu eta eskalatzaile bat bidearen amaieratik gora oinez zihoala ikusi genuen: "hoik atera badie gu ere ateako gea!!!" animatu nintzen. Egun batzuk beranduago deskubrituko nuen bidea gure aurretik eskalatu zutenetako bat Luis Alfonso "luichy" zela, eskalatzaileen artean oso ezaguna hainbat eskalada-gida eta krokis argitaratu eta partekatu dituelako. Pena berarekin topatu ez izana.

Hormaren eskuinean dagoen belazera iritsitakoan hurbilketa-bideak ezkerrera hartzen du, hormara zuzenduz.

... hormara zuzenduz.

Azken igoera honetako lehen metroak azkar eta eroso irabazten badira ere, belaztiak hartxingadiari lekua utzi zionean bidea ezerosotzen da. Irrist ez egiteko oinak non jarri ongi begiratuz, kotxetik atera ginenetik hogei minutura bidearen hasiera adierazten duten paraboltetara iritsi ginen.

"... bidearen hasiera adierazten duten paraboltetara iritsi ginen".

Eguraldia ikusita ez nuen eskalatzen hasteko gogo eta motibazio handirik. Hala ere, isil-isilik, arnesa jantzi eta bertatik trasteak zintzilikatzen hasi nintzen, nire gogo falta Lekuren motibazioan eraginik izatea nahi ez nuelako. Bidearen oina erosoa bada ere, bertatik ez erortzea komeni da, hainbat metroetako horma harritsu batetik amildu nahi ez bada behintzat. Oina maldatsua eta harri soltez estalia dagoenez, segurtasunaren mesedetan, Leku ni aseguratzeko bidearen lehenenengo paraboltera lotu egin zen:

- Ondo inda - bota nion -, ze lehen expressa txapau aurretio erortzen baneok horman behera jungo gaittuk...

18 express-zintak arnesaren uztai ezberdinetan banatu nituenean, Lekuri keinu eginez eskalatzen hasi nintzen.

- Lehenengo luzea, 15 metro, V. Luzearen lehen metroetan 5-6 metroetako horma bertikal bat eskalatzen dira (V). Ezker eskua lehen metroetan dagoen arrail txikian sartuz gorputza lurretik altxatu eta bidearen bigarren paraboltetik lehen express-zinta pasatzea lortu nuen.

Bideko bigarren parabolta (niretzat lehena) "txapatzen".

Harkaitza hezea eta hotza zegoen eta eskuko behatza pixkanaka hozten zirela sentitzen hasi nintzen. Hau gutxi ez bada, nahiz eta horman garbiketa sakon bat egin dela nabaria izan, hainbat helduleku sendoak ez zirela sentitzen nuen, eskaladari plus sikologiko bat batuz. Gauzarik onena? Parabolten arteko tartea ez dela luzea. Horri esker, dezente baretu zen harkaitzaren egoera eta eguraldi hotza sortzen hasi zitzaidan ezinegona.

- Zemuz hoa Xabi?
- Ba ez nijek oso suelto - erantzun nion -, eskerrak segurok gertu zereken...

Laugarren paraboltaren parean hormak bertikaltasuna galtzen hasten da eta luzeak ezker joerarekin jarraitzen du. Tarte hau zailtasunaren aldetik errazagoa bada ere (IV+) harriaren kalitatea ez zitzaidan oso ona iruditu, beharbada kareharri mota honetara ohitua ez nagoelako. Dena den, lehen metroetako "urduritasunik" ez nuen pasatu, nahiz eta eskuak hoztuta nituen. 5-6 metro eskalatu ondoren, erlaitz txiki batera iritsi nintzenean, Lekuri argazki bat egiteko aprobetxatu nuen.

Erlaitz txikitik Lekuri egindako argazkia.

- Reunioa hortxe zeukeat!!! - Oihukatu nion erlaitzetik.
- Primeran!!!

Erlaitz txikian.

Eraitzetik 3-4 metro gehiago eskalatu ondoren bilgunera iritsi nintzen, kordel batez lotutako bi parabolt.

Lehen bilgunea.

Soka bildu eta Leku aseguratzen ari nintzen bitartean, iparretik behe-lainoa zekarren haize hotzarengatik hankak dardarka nituela sentitzen hasi nintzen. Eskuek hotzak ematen dien kolore gorri berezia hartzen hasita zeuden, behatzen mugimendua oztopatuz.

- Hau da hotza itteikena!!! - bota nion Lekuri bilgunera hurbiltzen ari zen bitartean - Eskuk izoztuta zeuzkeat...
- Ni bazpare guantek ta zapikin nijek!! - erantzun zidan.

Lehen bilgunera iristen, abuztuan negu giroko itxurarekin eskalatzen...

- Bigarrengo luzea, 35 metro, IV+. Soberan nituen express-zintak Lekuri ahalik eta azkarren eman nizkion, haize hotzaren agerian ahalik eta denbora laburrena egon zedin:

- Honi ze emateziek?
- Kuarto mas - erantzun nion -, errex aterakoekela pentsatzeiat.

Parabolt lerroa jarraituz, bilgunetik eskuin aldera zeharkaldi horizontal bat eginez atera zen. Eskuak baino oinak non eta nola jarri ongi begiratuz, Lekuk zeharkaldiaren 10-12 metroak zuhurtzia handiz bete zituen (IV+).

- Errexa dek!!! - esan zidan zeharkaldiaren bestaldean.
- Ondo zeok jakittea!!! - erantzun nion.

Zeharkaldian (IV+).

Zeharkaldia amaituta, honen amaieran dagoen horma inklinatua eskalatzen hasi zen (IV), IV+ baino zailagoa dela dirudien horma bertikal batera zuzenduz. Leku gozatuz zihoan, seguru, parabolten bat ez "txapatzea" iristeraino.

- Hemen haizeik eztik jotzen!!! - bota zidan horma bertikalaren oinera iritsi zenean -, hona iristeaizenen eskertukoek.

Lekuren hitzek zertxobait lasaitu ninduten arren, hotzak eragindako hanketako dardarizoak ez zuen aldegiteko asmorik. Haizegatik babestuta egoteko unea oraindik urrun ikusten banuen ere, berriro eskalatzen hastearekin batera gorputza berriro ere epelduko zenaren itxaropena nuen.

Bilgunera iritsi aurreko horma bertikalak sabai nabarmen bat ezkerretik saihesten du, triangelu itxurako sabai handi batera zuzenduz. Lekuren abiadura moteldu arren seguru ikusten nuen, mugimendu bakoitza ongi neurtuz, mugimendu bakoitzari bere denbora emanez. Azpiko sabaia eskuinean utzi zuenean, zertxobait ezkerrera jarraitu eta hori koloreko harkaitz baten gainean dagoen erlaitzera zuzendu zen:

Hori koloredun harkaitzaren gaineko erlaitzan.

- Xabi, reuniónnn!!!! - Oihukatu zidan denbora gutxian.

Lekuk soka biltzen zuen bitartean bilgunea desmuntatzen hasi nintzen. Bilgunea osatu zuten segurtasunezko mosketoiak eta zinta-uztaiak hezeak zeuden, nire eskuen antzera. Leku prest zegoela esan zidanean, bilgunea utzi aurretik eskuak magnesio poltsan sartu nituen, nolabait lehortzeko asmoz.

Bigarren bilgunea muntatzen. Eskuinean triangelu itxurako sabai handia eta honen azpian bigarren luzeak saihesten duen sabaia ikusi daitezke.

Lekuren moduan, zeharkaldi horizontala oinak jartzeko heldulekuen bila egin nuen, eskuak indarra egiteko baino gehiago oreka mantentzeko utziz. Horma bertikalera iritsi nintzenean, bertikala izan arren helduleku ederrak dituela egiaztatu nuen. Tarte honetan, bidea ireki dutenek egindako garbiketa-lana nabaria izan bada ere, lehen luzean gertatzen den moduan, eskuko heldulekuren batekin kontuz ibili behar izan nuen nirekin ez eramateko. Eskalada-bide ireki berriek duten gauza txarra hau izaten da, baina bidea errepikatzen den heinean hobetzen joaten da.

20-25 metro inguru eskalatuta izanda ere, horma bertikalak haizeagatik ematen zidan babesa ez zen nahikoa izan eskuak epeltzeko. Eskuetako heldulekuak ongi helduta nuenaren zalantza etengabea bazen ere, oinetan arazo hori ez nuen, epel-epelak nituelako.

- Hau dek eskuetan zeukeaten hotza!!! - Bota nion Lekuri bilgunera iritsi nintzenean - ea 6a-ko pasoa nola ateratzeiaten.
- Nahi dek nik ematea? - Proposatu zidan.
- Ez, lasai - erantzun nion - largo hontan estutu behar badiat ziztu bizin berotuko neok, jejeje.

"Hau dek eskuetan zeukeaten hotza!!!!"

- Hirugarren luzea, 35 metro, 6a.

- Pentsatzeiat 18 expressak luze hontako izagoittukela - esan nion Lekuri, soberan zituen express-zinta guztiak ematen zizkidan bitartean.
- Hala emateik bai...
- Largoa oain arte bezela asegurauta bazeok, txarrenen eztiat uste arazo haundirik izango diatenik 6a-ko pasoa azeratzeko - erantzun nion -, baño garbin atera nahiko nikek...

Eskuak iztarren kontra igurtzi nituen galdutako epeltasunaren bila. Ondoren, magnesio poltsan sartu, eta bitan pentsatu gabe, luzea eskalatzen hasi nintzen.

Luzearen lehen metroen eskalada kuriosoa da. Horma osatzen duten estratu edo geruza ezberdinak eskalatuz hasi behar da, eskuin-ezkerreko noranzkoan diagonalean eskalatuz. Harkaitzaren fidagarritasuna zalantzazkoa dirudien arren, helduleku bakoitzak ongi eusten zuela egiaztatu nuen, oinetako heldulekuak batez ere. Hirugihar zati bat zeharka eskalatzen ariko banintz moduan, bata bestearen atzetik geruza ezberdinak eskalatzen joan nintzen (IV+), gris koloreko harkaitz-plaka bat eskalatu eta hori kolorea duen horma bertikal baten oinean dagoen erlaitz txiki batera iritsi nintzen arte (V).

Bigarren bilgunea erlaitzetik ikusita.

- Esango nikek 6a-ko pasoa oain zetorrekela!!! - oihukatu nion Lekuri gainetik nuena miatzen nuen bitartean -, hemen segurok gertugo zerek, jejeje.
- Eskuk zemuz?
- Dauneko epelak!!!

Nire gainean ezker noranzkoa duen arrail diagonal bat nuen, helduleku txikiak dituena. Hala ere, ezker eskuarentzat helduleku on pare bat topatu nituen: "asuntoa eskubiko eskurentzat heldulekuk topatzea izangoa..." pentsatu nuen horma begiratzen nuen bitartean.

6a pasagunea nondik nora eskalatu aztertzen...

Erlaitzetik gehiago ikusten ez nuela ikusita, pasagunea eskalatzen hasteko unea iritsi zela erabaki nuen.

- Kontu oain, eh Leku?
- Lasai, nerea haiz!!!

Ezker eskua arraileko zulo batean sartu, eta bertatik tira eginez gorputza altxatu nuen, eskuin besoa luzatu eta eskuarekin helduleku bat topatzen saiatzen nintzen bitartean. Gorputza jarrera txarrean nuen, pisu guztia ezker esku eta oinean mantenduz. Horma eskuin eskuarekin alde guztietatik haztatu arren, helduleku txiki eta kamuts batzuk besterik ez nituen topatzen, itxura hauskorra zutenak. Ezker besoan azido laktikoa metatzen hasi eta kexatzen hasi zenean, mantra baten moduan "oinak, oinak, oinak" mentalki errepikatzen hasi nintzen, gorputza orekatu eta pisua banatzeko, itsuan, eskuin oinarentzat helduleku baten bila hasiz. Bai eta aurkitu ere!!! Eskuin oinarekin koska txiki bat topatu eta pisua hiru puntuetan banatu nuenean ezker besoko tentsioa baretu eta arnasa lasaitu nuen. Gorputza bere onera itzuli zenean eskuin eskuarekin helduleku kamuts eta txiki horietako bat heldu, eta gorputza pixkanaka altxatuz, ezkerreko joeran doan parabolt lerroa jarraitzen hasi nintzen.

6a pasagunea eskalatu ondoren.

6a pasaguneak dituen 3-4 metro eskasak uste baino errazago eskalatu nituen, nahiz eta arnasestuka, estutzen eta "motoarekin" (hanketan dardarizoa nuela) eskalatu, jejeje. Gakoa, eskaladan ohikoa den moduan, oinentzat helduleku onak topatzean dagoela iruditu zitzaidan, eta ez dirudien arren, badira. Pasagunerik zailena atzean geratu zenean, ezker noranzkoan metro batzuetan eskalatzen jarraitu nuen (V) horman gehiegi igo nintzela konturatu nintzen arte.

- Ostia, hurrengo parabolta ezkerren utzi diat - bota nion Lekuri.
- Pasatzeik baukek?
- Baietz usteiat - eratzun nion - eztik zaile ematen.

Ezker hanka ireki eta hormaren ezkerrean dagoen sakonune txikira sartu nintzen, honen gainean dagoen erlaitz eroso batera iritsiz (IV).

Erlaitz erosoan.

Parean bilgunera iritsi aurretik eskalatu beharko nuen azken oztopoa nuen, 2-3 metro dituen sabel itxurako hormatxoa. Hasieran zuzen eskalatzen saiatu nintzen arren, hormatxoak eskuinean arrail bat osatzen duela ikusi nuen. Bertara zuzendu eta oinak arrailan trabatuz horma arazo handirik gabe eskalatu nuen (IV+), harriz estalitako plaka etzan batera iritsiz. Plaka erdi-oinez zeharkatuz parean nuen horma bertikalean muntatutako bilgunera iritsi nintzen: "Reuniónnnnnn!!!!!".

Ordura arte babestu ninduen hormaren babesik gabe, berriro ere haize hotz eta hezearen menpean nengoela konturatu nintzen. Baina oraingoan gutxienez eskuak beroak nituen, luzean lana biziki egin zutenaren seinale. Luzea modu garbian eskalatu izanagatik pozez gainezka nengoen, haizerako txamarra behin eta berriz astintzen zuen haizeak nigan efekturik izango ez balu bezala. Baina jakina da naturaren indarren aurka ezin dela ezer egin, eta gorputza berriro ere hozten hasiz, haizeak baieztapen hau berehala gogorazi zidan.

Hirugarren bilgunea.

Soka biltzen ari nintzen bitartean bilgunetik behera belaze inklinatu bat zihoala ikusi nuen, bidearen ihesbide moduan erabili daitekeena. Momentu batean traste guztiak jaso eta Lekuri bertatik jaisteko proposamena luzatzea bururatu zitzaidan, baina Lekuren kaskoa hormatik azaldu eta zekarren zoriontasun aurpegia ikusi nuenean eskalada uztearen burutapena haizeak berehala eraman zuen.

Sabel itxurako horma eskalatzen hasi aurretik.

- Oain arte ondo baña azken paso hau kostazaiak!!! - Esan zidan sabel itxurako horma eskalatu zuenean.
- Joer, ba nik nahiko ondo eskalau diat ba...
- Ez al dek ba hau izango 6a pasoa? - Galdetu zidan -, segundo junda hainbeste kostatzeko...
- Ez, pasoa beran zeokela jartzeik, honi kuarto emateie - erantzun nion luze honi buruz idatzitakoa telefono mugikorrean irakurri nuenean -. Halere kuarto mas zeukikela esateare eztiat uste astakerie izangoekenik...

- Laugarren luzea, 20 metro, IV+. Lekuk ia express-zinta guztiak gainean zituenez, arnesetik zintzilik nuen parea hartu gabe eskalatzen hasi zen.

Luzea azpitik dirudiena baino errazagoa den diedro itxurako arrail bertikal bat eskalatuz hasten da, harkaitz-bloke erraldoi batek osatzen duen sabaiaren ezkerrean dagoena. Arrailan eskuentzat dauden helduleku handietatik tira eginez eta ezkerreko harkaitz-plakan oinak jarriz, Lekuk lehen metro bertikal hauek erraztasun osoz eskalatu zituen.

Lehen metro bertikal hauen ondoren horma inklinatu egiten da. Ezkerrera diagonalean doan zeharkaldi bat eginez, hormaren ertzera zuzendu zen.

Zeharkaldi diagonalean.

- Paraboltak bukauittuk!!! - Oihukatu zidan hormaren ertzera iritsi zenean -. Hemen bi parabolt zerek baña hemendio aurrea zelaie besteik etzeok...
- Luzek eztik jarraitzen?
- Ezetz esango nikek - erantzun zidan.

Azken bilgunea da bi parabolt soka batez lotuta ez dituen bakarra, beharbada bi parabolt hauek, beste bilguneetan ez bezala, gertu ez daudelako. Lekuk soka-uztai pare bat aprobetxatuz, laugarren, eta azken, bilgunea muntatu zuen.

Azken bilgunean...

Hirugarren bilgunea laugarrenetik ikusita. Nire atzean bidearen ihesbide izan daiteken belaze inklinatua ikusi daiteke.

Azken luzean egindako garbiketa lana ere agerikoa da, hasierako pasagune bertikalean batez ere. Arrail/diedroaren eskalada ederra iruditu zitzaidan, tarta bat izango balitz moduan, bideari ginga jartzen diona.

Arrail/diedroa eskalatu ondoren.

- Bueno gaurko helburue beteta!!!- esan nion Lekuri bilgunera iritsi nintzenean.
- Izugarri gozau diat.
- Pena harrie ta egualdie baño... - erantzun nion.

Laino artean oraindik ere, bilgunea osaten duen harlauzaren gainean trasteak jaso, eta denbora galdu gabe, jaisten hasi ginen.

- Eh!! Eztiaula bukaerako argazkie atera!!! - Ohartarazi zidan Lekuk bilgunea atzean utzi genuenean.

Bitan pentsatu gabe telefonoa poltsikotik atera eta azkar-azkar argazki bat egin genuen: "Puto fríooooo!!!!".

"Puto fríooooo!!!!"

Behe-lainoak estalita, erreferentziarik gabe, bilgunearen gainean dagoen zelaian gora hasi ginen, bidearen kronikan deskribatutako mugarrietako batekin topo egingo genuenaren itxaropenarekin.

- Han hito bat zeok!!! - Oihukatu nion Lekuri mugarri batera hurbilduz.

Jaitsieran topatu genuen lehen mugarria. Argazkian bidearen amaiera gutxi gora behera non dagoen adierazi dut.

Lehen mugarri honen ondoren lanbro artean mugarri gehiago azaldu ziren. Mugarriek adierazitako bidea jarraituz, mendiaren gailurra eskuinaldetik (bidearen noranzkoan) inguratzen hasi ginen.

Gailurraren inguraketan.

Jaitsiera ongi adierazita dago eta mugarriak jarraituz arin ibili ginen...

... mugarriak galdu genituen arte.

Ez dakigu nola gertatu zen, baina bat batean mugarriak desagertu ziren eta eskalatutako menditik urruntzen ari ginela sentiarazi zigun bidexka bat jarraitzen hasi ginen.

- Hobe diau lehen aukeran beheraka hasi ta eskubita jotzea mendie inguratzeko - esan zidan Lekuk.
- Bai, arrazoie daukek - erantzun nion - txarrenen Portaleten ateako gaittuk.

Ez dut uste bidearen kronikan deskribatutako jaitsiera bidetik jaitsi ginenik, mugarri gehiago ikusi ez genuelako. Ongi zapaldutako bidexka eta bide ezberdinak konbinatuz, iparreko noranzkoan hasieran, mendia mendebaldetik inguratzen hasi genuen errekasto batera iritsi ginen arte. Errekastoaren ondotik metro batzuk egin ondoren, lehen aukera izan genuenean ekialdera zihoan bide bat hartu eta pixkanaka mendiaren ipar aldera zuzendu ginen hurbilketan jarraitu genuen pistarekin bat egin genuen arte.

Errekastoaren ondotik jarraitu genuen bidean. Metro batzuk aurrerago bide hau utzi eta ekialdera zuzentzen den bidexka bat jarraitzen hasiko ginen.

Ordu erdi pasatxoko jaitsieraren ondoren, zapatilak eta galtzetako azpialdea bustita, furgonetaren epeltasunera itzuli ginen:

- Ea bihar Midie lehorra zeoken...
- Ona emanda zeok, ezta? - Galdetu zidan Lekuk.
- Bai, oain zeukeaten beldurre dek harkaitze bustie egotea ta gaueko izotzakin verglasa sortzea... - aitortu nion.
- Eztiat uste bihar izotza botakoekenik - erantzun zidan Lekuk konfiantza osoz -, baña zeñek zekik.

Furgonetan eroso jartzen ginen bitartean egindako eskaladari buruz hizketan hasi ginen. Horman egin den garbiketa lana itzela izan bada ere, harkaitza oraindik erabat fidagarria dela ez zitzaigun iruditu. Beharbada altitude honetan egoten den kareharriaren kalitatea hau izan daiteke, baina iaz Portaleteko orratza eskalatu nuenean ez nuen sentsazio hau izan. Hala ere, bidea errepikatzen den heinean horma asko hobetuko denaren zalantzarik ez daukat. Bitartean, harkaitzak sortu dezaken segurtasun falta parabolten arteko tartea luzea ez izateak arintzen du, ziurrenik eskalatzaile batzuen ustez motzegi izango dena. Esaerak dioen moduan "ez du inoiz euririk egiten mundu guztiak gustuko duen moduan". Nire uste apalean, goiz edo arratsalde bat betetzeko eskalada polita izan daiteke.

Hausnarketak amaituta. etxekoei dena ongi atera zela esateko deitu, afaldu, eta alarma goizeko lauak eta erdietarako programatu ondoren, gaueko bederatziak eta erdietan lo-zakuetan sartu ginen, gauean zehar arropa lehortu, behe-lainoa desegin eta Midi-ko harkaitza lehor egongo zenaren itxaropenarekin. Itxaropen gehiegi beharbada...

Itxaropen hauek egi bihurtuko ziren ala ez biharamunean ikusiko genuen...

KRONIKA IDAZTEKO KONTSULTATUTAKO BIBLIOGRAFIA ETA WEB ORRIAK

- Sueño Vertical bloga. 2021/04/04. "Libellium" (El Portalet) Eskuragarri: http://suenovertical.blogspot.com/2021/04/libellium-el-portalet.html
- Eskalatzen bloga. Portalet - Libellium (6a, 100 m, derrigorrez 5a). Eskuragarri: http://eskalatzeneus.blogspot.com/2021/07/portalet-libellium-6a-100-m-derrigorrez.html

VERTICE DE ANAYET (2.559 metro) EKIALDEKO HORMATIK ETA ANAYET (2.545 metro), 2016/12/09

"Ze ordu da?" Galdetu zidan Ikerrek. "Ba ia zazpi t'erdik" erantzun nion. "Zemuz lo indezu?", "ondo, gañea ezto hotz handik egin, ez?", "Ez, erlojuk minimoa gradu batekoa izan dela esateo" esan zidan. Gaua lasaia izan zen, eta noizean behin haize bolada txikiren bat ibili bazen ere orokorrean gure arnasketatik kanpo ez genuen ezer entzun.

"Kriston egualdie dator" esan nion kanping dendatik burua atera nuenean. Non geunden ahaztuta izango banu bezala Anayet parez-pare ikusteak nolabaiteko harridura sortu zidan. Eguzkiak oraindik ez zuen gailurra argitzen baina zerua oskarbi zegoen. Amets batetik bat batean esnatu izan banintz bezala etxean ez nengoela ohartu eta eskuin eskuarekin ezkerrekoa ukitu nuen, atzo izandako istriputxoaren arrastorik bazegoen hala ez ikusteko.

Anayet hoteleko sarreratik.


Egun ederra eta zerua oskarbi, zer gehiago espero daiteke?.


"Eskue zemuz?" Galdetu zidan anaiak zer egiten ari nintzen asmatu izan balu bezala. "Haundituta baña atzoko miñik eztauket" erantzun nion. Eskua okerrago ez nuela ikusteak lasaitu ninduen, gainera, nahiz eta handituta izan, behatzak eta eskumuturra mugitzeko arazorik ez nuen. Baina okerrago ez izan arren hobe ere ez zegoela onartu beharra daukat, nahiz eta momentu horretan nire burua kontrakoaz konbentzitu nahi izan.

Ahal izan nuen hobekien jantzi eta botak nekez jarri ondoren dendatik atera nintzen: "ze ingodeu, etxera jun?" Galdetu zidan Ikerrek. "Hemen eonda ni planeatutako planarekin jarraituko nuke ta eskuko miñe haunditzen bada buelta hartu ta etxera" erantzun nion jakinda martxan jarriz gero, minez akatzen izango ez banintz behintzat, ibilbidea amaitu arte ez nintzela geldituko.

"Sukaldetik" dendara egindako argazkia.


Eta zergatik hartu nuen erabaki arduragabe hau? Ba erantzun argirik ez daukat. Aconcaguara joan aurretik Piriniotan ibiltzeko azken aukera genuen, eguraldia zoragarria zen, etxera joanez gero Iker sentsazio txarrarekin itzuliko zela uste nuen (nahiz eta hala ez izan) eta honelakoetan, ez dakit zer arrazoiarengatik, gure burua engainatzen saiatzen gara garena baino hobe gaudela sinestaraziz. Argi dudana da erabakiaren atzean ez zegoela ez gainditzea ezta ezer demostratu beharra nuen sentsaziorik.

Iker zakutik ateratzen zen bitartean gosarirako trasteak prestatzen hasi nintzen, bitartean argazki batzuk egiteko ere aprobetxatuz. Capuccino beroa eta txokolatezko gaileta batzuk hartu ondoren gaurko ibilbiderako prestatu ginen.

Gosaria prestatzen.


Gosaltzeraaaaa!!!!!!


Lehen eguzki izpiak Vertice de Anayeten gailurra eta Anayet argitzen. Efektu optikoaren ondorioz Anayet Verticea baino askoz altuagoa dirudi, nahiz eta hamar metro gutxiago izan.


JARRAITUTAKO IBILBIDEA

Ibilbidea Anayet aintziretan hasi genuen (lo egin genuen lekua).

Igo genuen lehen mendia Vertice de Anayet izan zen eta igoera bere ekialdeko aurpegitik egin genuen izotzez estalitako inbutu batetik lehenik eta ia elurrik ez zuen kanal bertikal batetik ondoren gailurrearen iparraldean ateraz.

Argazki honetan Vertice de Anayetera igotzeko jarraitu genuen bidea ikusi daiteke.


Vertice de Anayet igo ondoren Anayet mendia ohiko bidetik igo genuen, hau da, kateak dauden bidetik.

Jaitsiera Anayet-era doan ohiko bidetik egin genuen. Honetarako Anayet eta Vertice de Anayet mendien arteko lepora jaitsi eta hemendik ekialdera jo genuen Anayet aintziretara itzuliz. Denda jaso ondoren Formigal eski estazioko Anayet aparkalekura itzuli ginen.

IBILBIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 9 kilometro.
- Punturik baxuena: Formigaleko Anayet aparkalekua, 1.730 metro.
- Punturik altuena: Vértice de Anayet, 2.559 metro.
- Metatutako desnibel positiboa: 500 metro inguru.
- Igotako mendiak: 2.
- Ura: Ibilbide osoan Anayet aintziretara doan errekatxoaren bazter txiki batean bakarrik topatu genuen, beste guztia elurrez estalita zegoen eta.
- Zailtasuna: Vertice de Anayet mendira igotzeko bi puntu tekniko daude: lehenengoa hormaren erdian dagoen inbutu itsurako batean dagoen erresaltea. Guk izotz eta elur gogorrarekin topatu genuen eta ez zitzaigun zaila iruditu (II+ inguru). Ertzara irteteko bi kanal daude eta biak, bertikalak izateaz gain, harkaitz kaskarrekoak dira. Gu ezkerrekotik igo ginen eta kanal hau topatu genuen moduan IIIko zailtasuna izan dezakeela esango genuke.
- Eramandako materiala: Eraman genuen gauza bakarra pioletak, kranpoiak eta kaskoa izan ziren. Hala ere, bide hau errepikatzekotan soka eta aseguru batzuk eramatea gomendagarria izango litzateke.
- Ibilbidea egiteko pasatako denbora: Lau ordu eta berrogei minutu Formigal arte, denda desmuntatzeko pasa genuen denbora zenbatu gabe.

Bidea deskargatu nahi baduzue.

Powered by Wikiloc

DESKRIBAPENA

08:45, Anayet aintzirak, 2.200 metro inguru. Martxan jarri ginenean oraindik ez genuen oso garbi nondik igoko ginen.

Ateratzeko prest.


Ikerrek nahiago zuen Anayet eta Vertice de Anayet arteko lepora igo eta hemendik bi mendietara ohiko bideetatik igotzea, nik aldiz nahiago nuen leku beretik ahalik eta gutxien pasatzea eta ekialdeko horma nuen begi artean: "ikuste badeu hortio asuntoa txarra daula ezkerrera jun ta errezenetio igoko gea" esan nion "hola nahiko ibilbide zirkularra ateako zaigu". Ikerrek aukera hau ez zuen oso garbi ikusten, batez ere Vertice de Anayet-en ekialdeko aurpegia Espelunciechatik oso bertikala zela zirudien eta, baina ematen nion aukera errazetik arrasto bat ikusten zela ikusi zuenean amore eman eta ekialdeko hormarako bidea hartzea erabaki zuen.

Bi pioletak, kranpoiak eta kaskoa jarri eta, motxila arinean zerbait jan eta kantinplora bat sartu ondoren martxan jarri ginen, arin joateak emango zigun azkartasunaren konfiantzan.

Lehen metroetan, Anayet aintzira nagusia gainetik zeharkatzen.


Anayet aintzira nagusia gainetik zeharkatu ondoren (kontutan izan ibilbidea deskargatzen baduzue), ohiko bidera iritsi eta, ongi zapaldutako bidetik eroso igotzen hasi ginen. Aintziretatik "Vertice"-ra 300 metro pasatxoko desnibel "eskasa" dagoela nabaria zen eta ibilbidearen hasiera honetan ia ez genuen aldaparik igo.

Argazki honetan "inbutura" arte gutxi gora behera jarraitu genuen bidea ikusi daiteke.


Hidrataziorako tarte bat hartzen.


Bide lasai hau argazkiak egiteko aprobetsatu genuen eta bide batez, nire kasuan behintzat, bi pioletak eskuin eskuan eramateko, ezker eskuari atsedena emanez.

Aintzirak atzean utzi genituenean Anayeten lepora zihoan arrasto nagusia utzi eta mendebaldera (ezkerrera igoeraren norabidean) zihoan arrastotxo bat jarraitzen hasi ginen orain arte irabazi gabeko metroak irabazten hasiz.

Anayeten lepora doan bidea albo batera utzi ondoren.


Nahiz eta arrasto gehienak eskienak izan, hemendik oinez pasatako bakarren baten arrastoak ere topatu genituen igoera erosoago eginaz. Dena den, aurretik pasatako honen arrastoak ez zuen asko iraun eta lehen malda gogor baten ondoren gu hasi ginen arrastoa irekitzen: "oñez etorriana honaiño iritsi zen" esan nion anaiari arrastoen amaierara iritsi nintzenean.

Anaia arrastoa irekitzen.


Anayet pixkanaka gure eskuinean gelditzen hasi zen. Argazkian Anayetera doan ohiko bidea (gorriz) eta bide honetan kateen kokalekua (zuriz) adierazi dut. Urdinez Anayetera igotzeko igo daiteken beste tximini bat adierazi dut, udan ohiko bidean mendizale asko dagoenean oso erabilgarria izanda, zailtasun handirik ez duena, nahiz eta goian ertzatik kontuz ibili behar den.


Batzuetan Iker eta beste batzuetan ni, arrastoa irekitzen joan ginen, elurraren kalitate eskasa berriro ere dastatuz.

Iker nik arrastoa irekitzen aritu nintzen zatietako batean.


"Hemendio eztu ematen hainbesteko pareta daunik, ez?" Galdetu zidan anaiak "Ba bai" erantzun nion, "Aizkorrin antzeko zeoze gertatzen da, ez da igual kanalak Zegamatio edo Beundetio ikustea". Goraka gindoazen ehinean hormaren itsura aldatuz joan zen eta aurreko egunean Espelunciechatik bertikala zirudien horma etzaten zela iruditu zitzaigun.

Eguzkiaren babesean itzalpean zeuden zatiak elurra hautsez estaliak zeuden eta nekeza zen metroak irabaztea. Gainera ia denbora osoan egiten ari ginen zeharkaldian malda gure ezkerrean gelditzen zen eta ezker esku eta pioleta elurrean sartu beharra nuen oreka mantentzeko oraingoz jasangarria zen mina sentituz. Hala ere, nahiz eta pioleta sendo hartzeko indarrik ez izan, ez nuke esango deseroso nindoanik eta orduak aurrera joan ahala eskua hobetzen joango zela ziur nengoen.

Metroak irabazi ahala horma hain bertikala ez dela ikusi daiteke.


Pixkanaka hormaren erdialdean dagoen inbutu itsurako pasabidearen altuerara iristen joan ginen: "ni hauntzaño jungo nintzen zemuzkoa den ikusteko, ta biguñe badau eskubitio emateo igotzeik badaula" esan nion Ikerri.

"Vertice"-tik hegoekialdera doan ertzaren azpitik zeharkaldi horizontal bat eginez "inbutura" hurbildu ginen: "Hemendio emateo izotza daukela" esan zidan Ikerrek, "joer, ba bai" erantzun nion "igotzeko hobe".

"Inbutuaren" azpira iristen.


Bitan pentsatu gabe inbutuko erresaltearen azpira iritsi eta Iker igotzen hasi zen: "ostia izotza de puta madre dau" oihukatu zidan metroak irabazten zituen bitartean "piolet ta kranpoiak kriston ondo sartzeie".

Erresalteak 8-10 metro izango ditu eta lehen 4-5ak dira bertikaleenak. Metro hauek eskalatu zituenean nire zain gelditu eta eskalatzen hasi nintzen.

Iker erresaltearen gainean.


A zer nolako gozatua!!! Metro hauek asteburuko metrorik politenak izan ziren dudarik gabe: "Zemuz eskue?" Galdetu zidan, "ba oaingoz oso ondo, miñekin baña aguantatzeko modun".

Ikerren parera iritsi nintzenean gora jo eta beste 4 metro inguru eskalatu ondoren inbututik atera zen. Bigarren zati hau ez da hain tentea baina elur gogor eta izotzez estalia izateak izugarrizko poza eman zigun.

"Ostia, ze ona, ehhhh?" Bota zidan berriro elkartu ginenean. "Esaten nizun ba hemendio igo beharra genula, jejeje" erantzun nion irrifar maltzur batekin.

Inbututik gora elurra bigunago topatu genuen, baina oraingoa metroak errazago irabazi genituen nahiz eta onenean ez izan. Gainean genituen harkaitzak eskuinetik (igoeraren norabidean) inguratu eta goiko ertzara eramango gintuen hormaren azpira hurbildu ginen.

Inbutua eta goiko hormaren arteko zatian.


Horma gainditzeko bi kanal bertikal ikusi genituen, bat gure buruen gainean eta beste bat honen eskuinera 15 metro ingurura zegoen bigarren bat: "Nundio ateako gea?" Galdetu zidan. "Ni gañetio saiauko nintzen, hola gailurretio gertugo ateako gea".

Kanalen azpira iristen, ezkerrean igotzen saiatzen ginen lehena eta eskuinean azkenean igoko genuena.


Irteeraren azpian gelditzen nintzen bitartean, Iker kanalean sartu eta eskalatzen hasi zen: "zemuzkoa dau?" Galdetu nion, "buenoooo, elurrek eztu bate konfiantzaik ematen ta harrie kriston suelto dau" erantzun zidan harriren bat edo beste botaz.

Kanalaren lehen metroetan.


Minutu batzuetan oinen eta pioleten kokalekua aldatuz kanala eskalatzen saiatu zen, baina saiakera guztiak antzuak izan ziren: "buff, peligroso dau, ezin det pioleta iñon sartu ta kranpoientzat ere eztet lekuik ikusten". "Nahizu ni saiatzea?" Galdetu nion. "Nahizuna baña sokaik gabe arriskutsu ikustet" erantzun zidan.

Metroak irabazi nahian, soka ekarri izan bagenu...


Nahiz eta hasieran kanalari saiakera bat emateko prest izan, buruan argitxo bat piztu eta "Iker ez da igo, ta zu eskubiko eskukin igo behar zea?" Galdetu zidan. Ez dakit hau intuizioa izango den hala ez baina ez nuen gehiago pentsatu: "trabesie egin ta eskubiko kanala nola daun ikustea nijo" esan nion.

Elur bigunean egindako 15 metro inguruko zeharkaldi "delikatuaren" ondoren ezkerreko kanalaren azpira iritsi nintzen: "honek eztu ematen aurrekoa bezain bertikala, ez?" Bota zuen Ikerrek iritsi zenean, "errexago emateo". "Ea hola dan" erantzun nion eskalatzen hastearekin batera.

Lehen metroak elur bigunean egin ondoren 3 metro inguruko horma bertikalaren azpira iritsi nintzen. Inguruan nuen guztia elurraz garbitu eta piolet nahiz kranpoiak jartzeko heldulekuen bila hasi nintzen: "zemuz?", "ba harrie puta mierda bat da, arbela emateo dena hautsi ittea" erantzun nion. Ezker eskuarekin (kasualitatea ba, jejeje) ongi eutsi eta indarra egiteko harlauza bat eskura nuen eta hemendik tira eginez gero eskuin pioleta gainean nuen elurrean erraz sartuko nuela pentsatu nuen.

"Bueno saiau inbehar naiz" bota nion anaiari, "bazpare azpitio kendu". Kranpoien puntak kokatzeko bi koxka txiki topatu eta ezker eskuaz pioleta eta harlauza heldu ondoren indarra egin eta gorputza altxatu nuen ezker esku eta besaurrean min batek zeharkatzen ninduela. Kranpoiek ongi eusten zutela ikusita pixkat gehiago altxatu eta eskuin pioleta goian nuen elurrean sartu  nuen: "kaka, elurre biguñe dau!!!" Oihukatu nion nire buruari. Ahal izan nuen azkarren elurra garbitu, koska batean pioleta jarri eta bi eskuetan indarra eginez ezker oina eskuin eskua nuen harlauzan jarri eta kanalatik atera nintzen.

"Zemuz??" Galdetu zidan Ikerrek azpitik. "Buffffff!!! Uste baño hobe baña soka ekarri izan bagenu hobe". Irteera libre utzi eta Iker atzetik atera zen.

Zatirik delikatuena gainditzen.


Irteeratik ateratzen, hemen ere soka ekarri izan bagenu...


"Zuri ze iruitu zaizu?" Galdetu nion. "Arrikutsu xamar sokaik gabe etortzeko" erantzun zidan. "Nei Aizkorrin indeun kanalen bat gogoratuit" esan nion "bai, gero ittekon soka atera izan bagenu hobe izango zela esaten ditteun hoitakoa, jejejeje", erantzun zidan.

Goiko ertzan elkartu ondoren, metro batzuetan ibili eta gailurrera iritsi ginen.

10:10, Vertice de Anayet, 2.559 metro. Gailurrean bakarrik geudenez gauzak lasai hartu, atseden luze bat egin eta, telefono estaldura genuela aprobetxatuz, Itziri whatsapp-ez ongi geundela esan nion, bide batez argazki bat ere bidaliz.

Vertice de Anayeten gailurrean.


Negu giroak duen gauza ederretako bat ixiltasuna da. Haizea bare zegoen eta gailurreko zementuzko puntu geodesikoan eserita ixiltasuna sentitu eta ixiltasunaz gozatzeko aukera izan genuen, inguratzen gintuen edertasunaz blai. Partacua mendilerroa, Pala IP, Punta Escarra, Balaitus, Frondiellak, Infiernoak... parez pare guretzat bakarrik genituen.

Partacua mendilerroa, Punta Escarra, Pala IP...


Midi D'Ossau.


Anayet.


Gailurretik egindako panoramika.


Ez dakit zenbat iraun zuen momentu espiritual honen ondoren Anayet zelaira lehen eskiatzaileak iristen zirela ikusi eta martxan jartzea erabaki genuen: "hola ea Anayeteko pausu teknikoetan ezteun iñor topatzen".

Vertice de Anayet, 2.559 metro, Ikerren eskuinean Balaitus ikusi daiteke.


Arkaitzek elurra dagoenean ohiko bidetik baino Anayetera doazen kateak hasten diren tokian tximinia batetik igotzea seguruagoa dela esan zigun, gutxi gora behera harkaitz gorriak amaitzen diren lekuan. Jaitsieran aukera hau buruan genuen arren, ohiko bidea elurrarik gabe zegoela ikusi genuenean ez genuen dudarik izan: "kateetatio igoko gea".

Jaitsieran, gorriz ohiko bidea, zuriz kateak dauden zatia eta urdinez Arkaitzek adierazi zigun tximinia.


Jaitsieraz gozatuz.


Anayet-en arteko lepora doan jaitsierak ez dauka arrisku ezta zailtasunik ere eta elurretan ongi zapaldutako arrastotik azkar jaitsi ginen: "Goien bi mendizale dijoz" esan zidan Ikerrek Anayet mendia seinalatuz. "Ondo, aurretio ta atzetio zenbat eta gutxigo izan hobe" erantzun nion.

Jaitsieran ertzetik gertu elur gutxi topatu genuen.


Lepotik gora bideak metro batzuetan mendebaldera pasa eta harkaitz bat ezkerretik (igoeraren norabidean) inguratu ondoren berriro ere ekialdera pasa zen elur aldapa bat igo ondoren lehen kateekin topo egin arte: "Ze ingodeu kranpoiak kendu?" Esan nion anaiari. "Bazpare nik jantzita eraman behar dittut bazpare goien elur gogorrik badaun".

Anayeten arteko lepoa atzean utzi ondoren.


Kateetara daraman aldapatxoan.


Kateetara hurbiltzen, argazkian jada ikusi daitezke.


Kranpoiek harkaitzearen kontra egiten zuten kirrinken artean goraka hasi ginen tarteka ezker besoarekin (eskuarekin min egiten zidan eta) katea oreka mantentzeko erabiliz.

Kateetan.


Ez dut polemikarik sortu nahi baina kateak dauden zatia ez zitzaidan iruditu kate batzuk jartzeko modukoa denik. Piriniotan zailtasun bereko edo zailagoak diren mila leku daude eta gehienak garbi izaten dira. Dena den, onartu beharra daukat ere ezker eskua nuen bezala igoeran ederki etorri zitzaizkidala oreka mantentzeko.

Kateen amaieran.


Kateak atzean utzi ondoren elurraren gainean zeharkaldi horizontal bat egin eta gailurrera daraman tximinia zabal antzeko batera iritsi ginen, bertan, elurrik ez zegoela ikusita, kranpoiak kenduz.

Kateen ondoren dagoen zeharkaldi horizontalean.


Vertice de Anayet gure atzean.


Tximinia zabalaren azpian,, Iker dagoen tokian kranpoiak utzi genituen.


Hala ere, badaezpada pioletekin jarraitzea erabaki genuen eta lekuren batean tximiniatik igotzeko eskuak erabili ondoren gailurrera iritsi ginen. Dena den, tximinia oso erraza da eta ez dauka inongo zailtasunik.

Tximiniaren lehen metroetan.


11:15, Anayet, 2.545 metro. "Beste klasiko bat poltsikora", esan nion anaiari. Gailurrean gure aurretik igotako bi mendizaleekin hitz egiteko aukera izan genuen. Beraien asmoa Canal Roya izotz ur-jausietan eskalatzea zen baina hauen egoera kaskarra ikusita Anayet mendira igotzeko erabakia hartu zuten. Batzuen eta besteon etorkizuneko planez hizketan aritu ondoren argazki batzuk egin eta beherako bidea hartu genuen.

Anayet, 2.545 metro.


Vertice de Anayet Anayeten gailurretik.


Atzo igo genuen Espelunciecha eta honen ipar horma.


Partacua mendi lerroa eta Punta Escarra.


Midi D'Ossau.


Kranpoiak utzitako lekuan indarrak berreskuratu eta berriro jantzi ondoren beherako bidea hartu genuen kateetatik jaitsiz.

Kateen hasieran (jaitsieraren norabidean, noski).


Zati tenteena jaisten, azpian igoerako bidea ikusi daiteke.


Zatirik tenteenera iristen.


"Ze ona ez igoeran ezta jatxieran ere tarte hontan iñor ez topatzea" esan zidan Ikerrek, "ba bai" erantzun nion, "pentsatzet zati hau udan eromena izangoala".

Berriro ere elurretan, Anayeten arteko lepora di-da batean iritsi ginen. Bertara iritsitako lehen eskiatzaileekin solasalditxo bat izan ondoren kanping dendarako bidea hartu genuen, tartean, Anayet aintziretara doan errekatxoan kantinplorak berriro ere betez: "hola hemendio behera juteko eztaukeu berriro elurrik urtu beharrik".

"Gizona bere bakardadean"...


Verticea gure eskuinean.


Gertuago, bertara igotzeko jarraitutako bidea margotu dut, baina lehen irteeran egindako saiakeratxoa ere.


Anayet eta frantziarren korridore ikusgarria, ze pena elurrik gabe topatu izana.


Jaitsieran arin, batera eta bestera argazkiak eginez konturatzerako hotelera itzuli ginen.

12:35, Anayet aintzirak, 2.200 metro inguru. Denbora asko galdu gabe traste guztiak jasotzen hasi eta, eskuan mina nuenez, Ikerrek zakuak eta esterillak zorroetan gordetzen zituen bitartean nik motxilak betetzen joan nintzen.

Iker eta Anayet, nor baino nor handiagoa.


Dena jasota eta prest genuenean lo egindako lekuari azken begirada bota eta 13:45ak aldera beherako bidea hartu genuen.

Anayeti azken argazkia, ziur naiz bertara itzuliko naizela.


Jaitsieran ez genuen igoerako bide bera jarraitu. Oraingoan, elur erraketa eta eskiatzaileen beste arrasto batzuk jarraituz, errekatxoaren bestaldetik jaitsi ginen, eta ordubete pasatxoko jaitsieraren ondoren 14:50tan Formigal eski estaziora iritsi ginen, jendetzara, zaratara eta pakean bi egunetan izan ondoren, amets gozo batetik esnatu izan bagina bezala sentitu ginen.

Jaitsieran Balaitus-i egindako argazkia...


... Baita Panticosa inguruko hirumilakoei ere: Picos del Infierno, Garmo Negro, Argualas...


Formigal eski estaziora, eta, bide batez, "zibilizaziora" iristen.


Eta eskuarekin zer gertatu zen? Hurrengo egunetan ubeldurek izaten dituzten kolore-sorta ezberdinetatik pasa ondoren hantura jaitsi baina mina ez zitzaidan joan. Hamar egun beranduago badaezpada ospitalean erradiografia egin eta hezurrik hautsita ez nuela baieztatu ninduten. Minez jarraitzen nuenez azkenean Gorka Eraso konfidantzazko fisioarekin txanda eskatu eta trapezio hezurrean bihurritua izan nuela baieztatu (lesio hau esku-pilotariek izaten omen dute) eta bi-hiru asteetan ferula batekin ibiltzea gomendatu dit.

Ea eskua osatzen den, Aconcaguan beharra izango dut eta!!!!!!