LARRUNARRI (TXINDOKI) (1.341 m), HEGO-MENDEBALDEKO ZEHARKALDITIK, 2016/10/22

Mendiak begiratzerakoan ohiko bideetatik aparte gailurrera iristeko bide ezberdinak imajinatzen ditut. Ariketa honek galdera bat dakar beti: Hortik igotzerik izango da? Gertatu izan zaigu imajinatutako bidera hurbildu eta buelta hartu behar izatea, baina horrelako bide batetik gailurrera iristerakoan sentitutakoa deskribatzen zaila izaten da.

Honelako zerbait gertatu zitzaidan kronika honetan deskribatzen dudan bidearekin. Larrunarriko hego-mendebaldeko zeharkaldia nabaria da Larrunarri hego-mendebaldetik begiratzen badugu, Larraitzetik doan ohiko bidetik eta Ausa Gaztelutik batez ere. Zeharkaldi honen aukerak miatzea aspalditik nuen begi artean, batez ere neguan, baina mendi lasterketen "alde ilunak" harrapatuta ninduenez ez nuen denborarik hartzen, jejeje.

Mendi lasterketen denboraldia amaituta, buruari "txip"-a aldatu, beste helburu bati begira jarri eta entrenamentuen egitura aldatu nuen, mendian korrika gutxiago eta motxila astunarekin mendi ibilbide gehiago egiten hasteko.

Lehen ibilbiderako anaia eta biok Larrunarriko hego-mendebaldeko zeharkaldia egitea adostu genuen. Aitortu beharra daukat zeharkaldi hau egiterik bazegoela banekiela, Iker, Asier eta Lekuk hilabete lehenago egin zuten eta, miaketaren majia gutxituz, jejeje.

JARRAITUTAKO IBILBIDEA

Esan bezala, zeharkaldi hau oso nabaria da Larrunarri hego-mendebaldetik begiratzen badugu, Zeharkaldia Larrunarriko gailurra hego-mendebaldetik inguratu eta ipar-mendebaldeko lepoan amaitzen da, lepotik gailurrera bost minutu eskasean iritsiz. Zeharkaldiaren sarrerara Larrunarrira doazen ohiko hiru bideetatik (Larraitzeko bidea, Tximista bidea edota Muitzeko bidea) iritsi gaitezke, baina biderik zuzenena eta hemen deskribatutakoa Tximista bidetik doana da.

Tximista bidetik zeharkaldira iristeko ere aukera ezberdinak daude, oinez joatetik eskaladatxoak egitera, baina hemen biderik errazena deskribatuko dut, oinez egin daitekeena alegia.

Amaitzeko, zeharkaldi osoa egin beharrean badago gailurrera zuzenean iristea eskaladatxoak edota benetako eskaladak eginez, baina, berriro ere, kronika honetan biderik errazena deskribatuko dut.

Jaitsiera Larraitzetik datorren bidetik egin genuen.

Larrunarriko hego-mendebaldeko zeharkaldia, gorriz jarraitutako bidea era urdinez jaitsierakoa.


Zeharkaldia gertuago: bertako leku adierazgarrienak adierazi ditut.


IBILBIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera:  9 kilometro.
- Punturik baxuena: Larraitz, 404 metro.
- Punturik altuena: Txindoki, 1.341 metro.
- Metatutako desnibel positiboa: 927 metro.
- Igotako mendiak: 1.
- Ura: Igoeran Larraitzen eta Oria iturrian eta jaitsieran Beltzulegiko borden ondoko iturrian ura hartzeko aukera izango dugu.
- Zailtasuna: Ibilbideak ez dauka zailtasun handirik baina badira kontuz ibili beharreko bi pausu delikatu, batez ere harkaitza bustia badago: lehenengoa zeharkaldiaren hasieran eta bigarrena gailurrera iritsi baino lehen igo behar den harkaitz bereizgarri batean. Ez nuke jakingo zein zailtasun maila eman, baina I-IIko zailtasunaren inguruan egon daitezke.
- Eramandako materiala: Ez dugu aparteko materialik beharko.
- Ibilbidea egiteko pasatako denbora: Guk oinez lasai-lasai igoera eta jaitsiera 3 ordu inguruan bete genuen, atsedenaldiak ere kontutan izanda.

Ibilbidea deskargatu nahi baduzue.

Powered by Wikiloc

DESKRIBAPENA

08:30, Larraitz, 404 metro, 0 km. Mendiko botak jantzi, pisuz betetako motxila hartu eta martxan jarri ginen: "bufffff!!!! Zenbat denbora ez nittula elurrik gabe botak jazten, jejejeje" esan nion anaiari ,"Ya te digo... Jejeje". Urriko egun topatu genuen: hego haizea, zeru gorrixka, birigarroak gora eta behera eta ehiztarien tiro hotsak.

Larraitzetik gora doan pistan.


Larraitzetik Larrunarrira doan bideak ez dauka misterio handirik eta gainera hemen deskribatuta dudanez ez ditut bidearen zehaztasunik emango.

Pista uzten den lekuan.


Aurreko bidegurutzea atzean utzi ondoren iristen den indikazio postea.


Indikazio postea dagoen lekutik gora doan bidea, bidea nabaria da eta galtzeko arriskurik ez dauka. Atzean Ausa Gaztelu ikusi daiteke.


Bidea lasai-lasai hartu genuen: "Joer, hilabetek zien Larrunarria hain poliki igotzen ez nintzela, jejeje" esan zidan anaiak. Larraitzetik 45 minutu ingurura Oria iturrira iritsi ginen.

09:15, Oria iturria, 860 metro 2,7 km. Iturrian ura edateko aprobetsatu, motxilaren gerrikoa estutu (pisua eramateagatik gerrikoa laxatzen hasita zegoen eta) eta ibilbidearekin jarraitu genuen.

Oria iturrian hidratatzen.


Iturria atzean utzi eta 150 metro inguruko zeharkalditxoaren ondoren Tximista bidea hasten den bidegurutzera iritsi ginen.

Kartelak dioen bezala, Tximista bidea hasten den lekuan.


Hemendik gora, txirrindularitzaren hitz egiteko modua erabiliz, plater txikia eta piñoi handia jarri genuen, aurretik genuen aldapa lasai hartuz.

Tximistaren lehen metroetan. Goian zeharkaldia eta zeharkaldira sartzeko erreferentzi bezala hartu genuen "harkaitz berezia".


Tximista pazientziaz hartu beharreko aldapa da. Ikerrek beti esaten duen bezala: "aldapa honek beti zure lekun jartzen zaittu". Eramangarriagoa egiteko normalean hiru erreferentzi puntu hartzen ditugu: 150 metro ingurura zeharkatzen den hesia, handik beste 150 metro ingurura dagoen elorri bereizgarria eta elorritik beste 150 metro ingurura, lehen maldaren amaieran, eskuinera hartzen den bihurgunea. Bihurgune honetatik ohiko bidera arte dagoen zatian hauspoa oraindik berotuko zaigu eta indarrak ez baditugu gorde gogoz ordainduko dugu, hau da, "aldapak gure lekuan jarriko gaitu", jejeje.

Hesia zeharkatu ondoren.


Elorrira iristen.


Elorri bereizgarria eta hego-mendebaldeko zeharkaldi osoa.


Elorritik gora haizea gogotik jotzen hasi zen: "Ostia, hotza itten hasi delaa!!" Esan nion manga motzetan zihoan anaiari, "ba ni oaingoz ondo nijo" erantzun zidan. Aldapa osoan bistan genuen zeharkaldira sartzeko erreferentzi bezala honen eskuinean dagoen "harkaitz berezi" bat hartu genuen: "hor ikustean harkaitzen gañetio sartu beharren gare" esan zidan anaiak.

Maldaren amaieran dagoen bihurgunera iristen. Parean ikusten den harkaitzetik Espuelón Boinatti (Abilategi, 65 m, V-) eta Pinpilipausa (50 m, 6a) eskalada bideak doaz.


Eskuinera doan bihurgunea hartu eta aldapak metro gutxi batzuetan atseden txiki bat eman zigun. Haizearen indarra gogortzen zela ikusita, momentu batez gelditu eta Iker forro polarra jazteko aprobetsatu zuen: "nork esangozian Rayoa igotzen arropa kentzen baño jazten aittuko nintzela" esan zidan irrifartsu. "Hola gutxiñez goraño epel igoko gea", erantzun nion.

Bihurgunea atzean utzi ondoren, harkaitz berezia gertuago.


"Tximista bidetik" igotzen ari ginela zeharkaldira igotzeko aukera ezberdinak (edo zuzenagoak, jeje) daudela ikusi genuen: "gu errezenetio jungo gea ta beste aukerak neguako utziko ditteu" esan nion anaiari. Honetarako bidetik atera gabe jarraitu genuen "harkaitz berezia" gure ezkerrean gelditu zen arte.

"Harkaitz berezira" iristen.


Hego-mendebaldeko zeharkaldia aurreko argazkiaren puntu beretik ikusita.


Goian esan bezala, "harkaitz berezia" gure ezkerrean gelditzen hasi zenean Tximista bidea utzi eta ipar-mendebaldeko norabidea hartu genuen harkaitz bereziaren gainera iritsi arte.

"Tximista bidea" utzitako lekuan, dagoeneko "harkaitz berezia" ia gure azpian gelditzen da.


Jaitsieran egindako argazki honetan mendizale bat Tximista bidean eta hemendik gora guk egin genuen bidea (gorriz) ikusi daiteke. Urdinez, Tximista bidearen jarraipena.


"Harkaitz bereziaren" gainetik ardiek egindako bidexka bat jarraituz aldapatxo bat jaitsi eta harkaitzaren gainetik egiten den pasagune horizontal batera iritsi ginen: "hau da bideko pasoik zallena" esan zidan Ikerrek. Pasagunea, 4-5 metro ingurukoa, harkaitz trinkoan egiten da. Zailtasun handirik ez dauka eta helduleku onak ditu, baina harkaitza hezea edo bustia badago arriskutsua izan daiteke, eta erorketa, primerakoa.

Iker pasagune delikatuan eta atzean zeharkaldiaren lehen zatia.


Pasagunea atzean utzita gure eskuinean dugun hormatik gertu oinez ibiltzea besterik ez genuen egin, ardiek egindako bidexka jarraituz.

Pasagune delikatua atzean utzi ondoren.


Bideak zailtasunik ez dauka eta pare bat lekuetan harkaitz plaken gainetik ibili ginen. Hemen ere harkaitza bustia badago kontuz ibili beharreko lekua da, irristakorra egon daiteke eta, baina plaka hauek ekidin daitezke.

Harkaitz plakak pasa ondoren atzera egindako argazkia: Tximista bidea, "harkaitz berezia" eta pausu delikatua ikusi daitezke.


Nahiz eta azpitik ez dirudien, zeharkaldia bi zatitan banatu daiteke: lehen zatia pausu delikatutik 40-45 metro inguru doan tartea da. Honen ondoren eskuinera bihurgunetxo bat egin eta beste 40-45 metro inguruan bigarren zatia zeharkatuko dugu. Bi zatiak oinez egiten dira.

Zeharkaldiaren bigarren zatian.


Jaitsieran egindako argazki honetan zeharkaldia beste ikuspuntu batetik ikusi daiteke.


Esan bezala denbora osoan gure eskuinean gailurretik behera doan horma bertikala utzi genuen. Gora gindoazen heinean hormari ahultasunak bilatzen joan ginen: "igual hortio igotzea eongo da...", "hemendio sokakin, hor eta han seguruk jarrita...", "handio pitzaduratik ere errexa emateo"... Jejeje. Egia esan, itsuraz behintzat, hormak igotzeko aukera ezberdinak ditu, ea egunen batean miatzen ditugun.

80-100 metroetako zeharkaldiaren ondoren gure eskuinean kanal harritsu bat azaldu zen. Kanala igo gabe zeharkaldiarekin zuzen jarraitzen badugu, Erlabeltzeko puntara iritsiko gara zuzen-zuzen, baina gu kanalari begira gelditu ginen: "bakizu nun garen, ez?" Galdetu zidan anaiak. "Bai, aristaren bukaeran puntara igo aurretio daun lepora igotzen den kanalen" erantzun nion.

Iker kanalaren azpian.


Kanalaren sarreratik behera egindako argazki honetan zeharkaldiaren bigarren zatia ikusi daiteke.


Kanalak 40 metro inguru izango ditu eta ez dauka inongo zailtasunik. Guk oinez erraz igo genuen Larrunarriren ipar-mendebaldeko leporaino.

Lepotik behera egindako argazkia, azpian Ausa Gaztelu.


Leku beretik ipar-mendebaldera egindako argazkia, Erlabeltzeko puntie ikusi daiteke.


Lepotik aurrera Larrunarriko mendebaldeko gandorrak jarraitzen duen bide bera jarraitu genuen. Hasteko, oinez gandorraren gainera igo (hemen ere harkaitza bustia edo haize bolada bortitzik badago kontuz ibili beharreko lekua da), eta oinez, gailurrera iritsi aurretik "eskalatu" beharreko harkaitz bereizgarrira iritsi ginen.

Gandorraren gainean, aurrean azken zailtasuna ikusi daiteke.


Harkaitz hau diagonalean oinak ondo jartzen diren pitzadura batek zeharkatzen du eta harkaitz gainean ere eskuentzat helduleku onak daude. 3-4 metroetako zeharkalditxo hau zaila baino ikusgarria da eta ez du erorketarik onartzen, erori ezkero amiltzeko arriskua dago eta. Hemen ere, harkaitza heze edo bustia badago kontuz ibili beharko dugu.

Harkaitzaren pasagunearen hasieran...


... Eta pasagunearen amieran, ikusten denez ez da zaila baina erorketa arriskutsua izan daiteke.


Azken zailtasun honen ondoren gailurrera inongo eragozpenik gabe iritsi ginen.


10:10, Larrunarri, 1.341 metro. "Ostia, ona igoera ehh?" Esan nion anaiari. "Gustau zaizu?", "Joer, ba bai" erantzun nion, "esaten nizun igoera hau normalak baño hobea dela" erantzun zidan.

Larrunarriko gailurrean.


Gailurreko mendizalea.


Gailurrean ez genuen denbora luzean egon eta berehala martxan jarri ginen. Hasiera batean Muitzetik jaistea pentsatuta genuen baina, gailurraren ipar aldean lanbroagatik harkaitzak oso hezeak zeudela ikusi genuenean, Larraitzetik datorren bidetik jaistea erabaki genuen.

Egurral lepoa atzean utzi ondoren zeharkaldiari egindako argazkia.


Gertuago...


Arraroa egin zitzaigun botekin eta oinez jaistea; azkeneko hilabeteotan zapatilekin eta korrikan jaistea ohituak, hasieran baldar xamar ibili ginen: "boteta berriro ohittu beharren gare, jejeje" esan nion anaiari. Jaitsieran gailurrera zihoan erromeriarekin gurutzatu eta behi batek zakur bati ematen zion ostikada ere ikusteko aukera izan genuen: "Aralarren txakurrek lotuta eman behar diela..." esan zuen Ikerrek zakurra negar batean aidean ikusi genuenean.

Ordu eta laurdeneko jaitsiera lasaiaren ondoren Larraitzera ez ohiko bide honek utzi zigun zapore ona dastatuz itzuli ginen. Ea neguan hau oinarritzat hartuta irteera zuzenagoren bat egiten dugun, jejeje!!!!

LARRUNARRI (TXINDOKI): MENDEBALDEKO GANDORRA NEGUAN, ALA NEGU GIROAN? (2016/02/21)

Zer da negu giroan mendi bat eskalatzea? Himalayismoan esaten den moduan abenduaren 21 eta martxoaren 20 bitartean eskalatzea, edota negu, elur, eta hotz egoeran eskalatzea? 2009 urtean "Larrunarriko arista" (Goierrin esaten diogun bezala) urtarrilaren 2an eskalatu genuen. Orduan ez genuen batere elurrik topatu eta hasieratik amaiera arte katu oinik kendu gabe eskalatu genuen (kronika hemen irakurri dezakezue).

Baina hau al da negu giroan eskalatzea? Edo neguan (urtaroari begiratzen badiogu) eskalatzea besterik ez da?.

Himalayismoaren definizioa alde batera utzita, gure ustez, inguruko mendietan behintzat, negu giroan igo eta eskalatzeak goian aipaturiko bigarren egoera betetzea dakar, hau da, elur, izotz eta negu giro batean, neguan izan hala ez. Negu giroa den eta ez denaren arteko muga non ezarri beste kontu bat da eta eztabaida sakona izan dezake, honegatik kronikaren izenburuko galdera.

Aurtengo bigarren elurtea aprobetsatuz, ostiralean Ausa Gaztelu mendira igo nintzen Larrunarriri argazkiak egiteko asmoz. Helburua? Elur-mailaren egoera ikusi mendebaldeko gandorrren eskalada baloratzeko. Egun berean eta helburu berarekin Asier mendi-eskiekin Larrunarrira igo eta bidean Mikel Saez de Urabainekin ("non-stop eskalada bloga" eta "Aralarren eskalak" blogen kudeatzailea) topo egin zuen. Gandorraren egoeraz hizketan, Ordiziako alpinista handiak "interesantea" zegoela komentatu zion, elur askorekin, baina berak lagun batekin dexente garbitu zuela.

Larrunarri Ausa Gazteluren gailurretik, 2016ko otsailak 19.


Egindako argazki eta Mikelek esandakoarekin asteburuan zer eta nola egin antolatzen hasi ginen. Larunbaterako iganderako baina hotz handiagoa iragarrita zegoenez, larunbatean Aketegira joan ginen (kronika hemen irakurri dezakezue) iganderako Larrunarriko ertzaren eskalada utziz. Mikelek emandako aholkuei jarraituz, gandorra eskalatzeko normalean eramaten dugun materialatik aparte, pioletak, kranpoiak eta friend sorta bat eraman genuen.

Gandorraren inguruko zehaztasunak eta normalean eramaten den materiala kronika honetan (eta kronika honen azpiko beste kroniketan ere) azalduta ditudanez, honen inguruan ez naiz luzatuko.

Dena den, elurrik gabe egiten dugun eskaladarekin aldaketa batzuk egin genituen materiala eta luzeak eskalatzeko garaian: Materialari dagokionez Alien semaforoa (grisa ere), lincam hori eta gorria, 3ko Camalot-a eta pare bat mikrofriend eraman genituen, kranpoi eta pioletekin batera. Luzeen antolaketari dagokionez aldiz, udan gandor lau luzeetan eskalatzen dugun arren, oraingoan sei luzeetan eskalatzea pentsatu genuen, tarte zailenak azpitik aseguratuz. Honetarako, udan egiten dugun bigarren eta hirugarren luzeak bitan banatu genituen lehen eta azken luzeak berdin mantenduz.

Larrunarri otsailaren 19an, ikusgarria benetan. Karratuan mendebaldeko ertza adierazi dut.


Gandorraren "neguko krokisa". Ikusten denez, lau luzeetan eskalatu beharrean sei luzeetan eskalatu genuen.


DESKRIBAPENA

Larunbatean Aketegin topatu genuen elurraren kalitatea ikusita Larrunarriko gandorraren egoera nolakoa izango zen ez genuen batere argi. Mikelek esan bezala elur askorekin bazegoen, ezin izango genuen pioletekin trakziorik egin (oso biguna egongo zelako) eta honek beldurtzen gintuen. Badaezpada, elurra gogorragoa topatuko genuenaren esperantzan, herrian goizeko zazpiretan gelditu ondoren, erdi ilunpetan, Asier, Iker eta hiruok Larraitzetik 07:30tan atera ginen.

Ateratzeko prest.


Zerua oskarbi izan arren ez zegoen hotz handirik eta gandorraren oina bitarteko elurra oso bigun topatu genuen.

Txindokira doan ohiko bidean.



Aizkorri egunsentian, elur asko baina oso bigun.


Gure azpian Orendain irla bat dirudi.


Amezti mendiaren bidean.


Ausa Gaztelu eta Aizkorri urrutian.


Gandorra gertuago, ikusmira honek izugarri erakartzen nau.


Larrunarriren itzala Goierri estaltzen.


0 Bilgunearen bitarteko eskaladatxoetan (I-II).


"Kranpoi ta pioletekin eskalatuko deu?" Galdetu nien gandorraren oinera iritsi ginenean, "interneteko deskribapen batzutan nahiz ta diedron elur gutxi izan fisuretan izotza topatze zutela esate zuen ta denek kranpoiak jantzita eramatea gomendatze zituen". Diedroa azpitik ongi begiratu eta nahiko lehorra zegoela iruditu zitzaigun. Hala ere, lehen bilgunea muntatzen den lepotxoan izotza topatuko genuenaren beldurrez kranpoiekin eskalatzen hastea pentsatu genuen, pioletak motxilan utzita.

Material guztia hartu eta konfidantza handiaz eskalatzen hasi nintzen. Lehen aldia zen mota honetako horma bat kranpoiekin eskalatzen nuela eta udan erraz eskalatzen dudan diedroak nahi baino izerdi gehiago botarazi zizkidan. Tartean, bi friend sartu eta hauetatik tiraka ere aritu nintzen zatirik gogorrena gainditzeko. Kranpoiek kirrinka eta harkaitzaren erre usainen artean diedroaren gainera iritsi nintzen: "eztakit ba kranpoirik gabe hobe ez ote den eskalatuko!!!!" esan nien.

Lehen diedroa kranpoiekin eskalatzen.


Zatirik zailena eskalatu ondoren.


Amaieran.


Hemendik aurrera metroak errazago irabazi baina kranpoiek normalean baino baldarrago ibiltzea behartu ninduten. Bilgunera iritsitakoan izugarrizko poza hartu nuen: "Bilguneaaaa!!!! Yeahhhhhh!!!" Oihukatu nien talkietik. Ez nuen erantzun argirik jaso, ordurako haize fin eta indartsu batek bazterrak astintzen hasita zegoen eta.

Iker izan zen lepotxoaren gainetik azaldu zen lehena: "Zemuz?" Galdetu nion. "Buffff, kristoneko tentsiokin, ahal izan deten guztiri helduiot". "Normala" erantzun nion "ez gare kranpoiekin harkaitzen eskalatzen ohituta ta". Asier "lasaiago" azaldu zen, baina berak ere hestuasun bat baino gehiago pasa zuela aitortu zigun: "diedro hoi deskuidau ezkeo pioletekin errexegao eskalatuko genun" esan zigun, "ba deskuidau ezkeo bai, zati zallenen pioletekin goiko heldulekuta iritsiko ginen eta" erantzun nion.

Lehenengo luzea hain lehorra zegoela ikusita, bigarrena hasi aurretik bertako diedrotxoa bertikala aztertu genuen. Diedrotxoa itsuraz lehorra zegoela ikusita kranpoirik gabe jarraitzea erabaki genuen: "Hortio gora kranpoiak jarri behar badie jarrikoittut" esan zidan Asierrek. Asierri materiala pasa eta bigarren luzearen lehen metroak erraztasun handiz eskalatu zituen: "Zemuz?", galdetu zion anaiak. "Hola bai errexa" erantzun zion.

Bigarren diedrotik behera egindako argazkia.


Bigarren bilgunetik behera egindako argazkia.


Bigarren bilgunea lehenengotik 35-40 metro ingurura muntatuta dagoen bilgunean muntatu zuen, "plaka politaren" oinean dagoen bilgunera iritsi aurreko arrail-tximinia azpitik eta gertuago aseguratzeko.

Bigarren bilgunea.


Iker eta biok kranpoiak kendu, motxilan gordetzeko denbora hartu eta Iker eskalatzen hasi zen. Lehenengo luzeko tentsioa oraindik askatu gabe anaia sekula baino urduri eta baldarrago ikusi nuen, gandorra lehen aldiz eskalatzen arituko balitz bezala. Diedrotxoa eskalatu zuenean eskalatzen hasi nintzen.

Bigarren diedroarekin borrokan.


Bigarren diedroaren amaieratik bilgunera egindako argazkia.


Katu-oin edota zapatilekin eskalatzetik neguko botekin eskalatzera badago aldea. Oinentzako heldulekuak apenas sentitze horrek arriskuaren alarma guztiak pizten ditu eta ezinbestean eskaladan arreta osoa jarri beharra dugu. Hala ere bere gauza onak ere baditu: edozein arrailean bota sartzen badugu oina ez da batere mugitzen eta zorua zurruna izateak oinak zuzen mantentzen ditu hainbat mugimendu erraztuz. Dena den, nahiago dut katu-oinekin eskalatzea jejejeje.

Bilgunerako bidean elurra topatu eta lekuren batean irrist egin genuen, baina ezustekorik gabe, elurra biguna zegoelako: "Bueno, bigarrena indeu, ea hemendio gora gauzak mejoratzen dien" komentatu nien. Ikerrek gaurkoan luzerik ez zuela irekiko esan zigun, ez baitzuen bere burua seguru ikusten. Honela ba, Asierri materiala hartu eta gora jarraitu nuen.

Hirugarren luzea "plaka politaren" azpiko bilgunera arte egin genuen, 20-25 metro inguru. Bilgunetik atera eta metro erraz batzuen ondoren (kontuz ibili behar izan nuen tarteka elurra zegoen eta) hirugarren bilgunearen azpiko arrail-tximinira iritsi nintzen. Gandorra eskalatu nuen azkenekoan arrail-tximinia azpian duen parabolt bakarrez aseguratzen zen eta ez zegoen beste asegururik bilgunera arte. Oraingoan aldiz, aluminio koloreko iltze berri bat ikusi nuen arrail-tximinia hobe aseguratzeko aukera eskeiniz.

Oin eta eskuentzat helduleku onak topatuz, pazientziaz, arrail-tximinia eskalatu eta badaezpada honen amaieran dagoen arrailtxo batean lincam horia sartu nuen bilgunera arte aseguru bat gutxienez izateko, haizeak eta elurrak noizik eta behin oreka mantentzeko arazoak sortzen zizkidan eta. Bilgunera iritsi nintzenean eguzkiak jotzea ere eskertu nuen, orain arte itzalpean (eta hotz pixkat pasatuz) eskalatzen ari ginen eta.

Arrail-tximiniaren irteeran.


Hirugarren bilgunean.


Iker eta Asier di-da batean iritsi ziren. "Hau errexego, ezta?" Galdetu nion Ikerri. "Bai, baña oaindio tenso nijo" erantzun zidan. Asierri materiala pasatu eta konturatzerako "plaka polita" eskalatu zuen. Laugarren bilgunea "plaka politak" igotzen duen pinakuluaren azpiko lepoan muntatu zuen, gandorrari zailtasuna ematen dion tartearen oinean. 25-30 metro inguruko luzea izango da.

"Plaka polita" eskalatu ondoren.


Bi anaiak hirugarren bilgunean.


Asier aseguratzen, atzean Ausa Gaztelu eta Aizkorri.


"Plaka polita" eskalatu eta Ikerren zain gelditu nintzen. Ez dakit eguzkiaren berotasunagatik edo baina plaka oso erraz eskalatu zuen: "Oain bai lasai!!!" esan zidan, "derrepenten tentsio guztik jun zaizkit". Bi anaiak orratzera igo eta, oreka haizeagatik nola-hala mantenduz (noizbehinka haize ufadak gogorrak ziren benetan), Asierrek eskalatzaile askok gandorrean egiten duten argazki tipikoa egin zigun. Egia esan lehen aldia zen argazki hau egiten genuela, normalean luze hau ertzaren zatirik gogorrena amaitu arte luzatzen dugu eta.

Laugarren bilgunera iritsi aurretik eskalatzen den orratzean.


Ni orratzean, lekua ikusgarria da.


Bilgunera iritsi eta Asierri azken luzeari berak ere emateko eskatu genion: "zu zea hirutatik indartsuna". Asierrek materiala hartu eta luzerik zailena eskalatzen hasi zen.

Zailtasunak hasten diren lekuan, horma osoa blai zegoen.


Metroak kontu handiz irabazita zatirik bertikalenera iritsi zen: "hau dena bustita dau" esan zigun urduri. Igotzen hasi eta oinak jartzen zituen leku guztietan irrist egiten zutela ikusi zuen. Bitan pentsatu gabe (honelakoetan segurtasuna lehentasuna da) friend pare bat atera eta zati hau babesten duten bi parabolten artean sartu zituen luzea artifizialean eskalatuz. "Kabroia dau, eh!!" Esan zigun bilgunetik.

Hala-nola artifizialean zailtasunei aurregiten.


Zatirik zailenean.


Bilgunean.


"Honek eztauke erremediorik, bai hala bai goitio ateako gea" esan nion anaiari Asierrek bilgunea muntatu zuenean.

Bilgunetik bilgunera egindako argazkia.


Hau ere bilgunetik bilgunera egindakoa da, baina alderantziz, jejeje.


Iker bilgunetik irteten.


Ikerrek tentsio gutxiagorekin eskalatzeak zuen lasaitasuna nabaria izan zen eta luzea itsuraz oso erraz eskalatu zuen.

Luzearen lehen metroetan.


Bitartean, zalantzaz betea nengoen luzea eskalatzen nuen heinean express, friend eta zintak kendu beharko nituela banekienez, artifizialean eskalatzeko aukerak murriztuko zirelako. Iker bilgunera iritsi zenean arnasa sakon hartu eta eskalatzeari ekin nion.

Horma bertikala arteko zatia nahiko erraz eskalatu nuen, komeriak hemendik gora hasten zirela jakinda. Asier eta Iker, nire zalantzak nabaritu izan bazituzten bezala, bilgunetik zinta luze bat lotu eta zintzilik jarri zuten azken metroak artifizialean igo ahal izateko. Hau ikusita nire zalantza eta kezkak uxatu eta luzea uste baino errazago eskalatu nuen, nik ere artifizialean: "Hau egiña dau, azken luzea ta listo!!", esan nien bilgunera iritsi nintzenean.

Bilgunean geunden moduan kolokatuta kontutan izanda Ikerrek azken luzea berak irekiko zuela esan zigun. Materiala pasatu eta pixkanaka eskalatzen hasi zen.

Azken luze hau denetatik errazena da eta udan ez du aparteko zailtasunik, baina oraingoan erabat bustia eta tarte batzuetan elurra topatu genuen. Gainera lehen metroetan egiten den zeharkaldian ezin da erorketarik izan, egin daitekeen pendulua kuriosoa izan liteke eta. Ikerrek badaezpada zeharkaldian dagoen iltzera iritsi aurretik friend bat jarri zuen, pendulua ahalik eta txikiena izateko.

Bosgarren bilgunetik ateratzen.


Harkaitz busti eta irristakor honetan egindako metro hauek pasata, luzearen hurrengo metroak erraz eskalatu zituen: "Oain ulertzet udan zeatio dauden hainbeste iltze ertz hontan" esan zuen Asierrek, "negun gauzak erabat aldatzeie".

Zeharkaldiaren amaieran.


Ni zeharkaldian.


Zeharkaldian dagoen seguru bakarrean. Sekula baino irristakorrago topatu genuen.


Azken bilgunera iristen.


Hiruok bilgunera iritsi ginenean materiala jaso eta martxan jarri ginen haize boladetatik ahalik eta azkarren ihes egiteko. Arnesa eta kaskoa badaezpada jantzita utzi genituen goiko zatian soka atera ezkero denborarik ez galtzeko.

Eskaladaren amaieratik Larrunarriko gailurrera arteko bidea ez zen batere eroso eta atsegina izan eta elur bigun eta haizearen eraginez behin baino gehiagotan lurrera erortzear izan ginen. Ahal izan genuen guztia gandorretik urrun ibili ginen, ezustekorik ez izateko.

Gailurreko bidean eskaladatxoak egin behar diren lekuetako batean.


Normalean ertzetik joaten garen arren, oraingoan ertzetik urrun joan ginen.


Haizearekin borrokan.


Erlabeltzeko puntara iristen eta haizearen indarragatik oreka hala nola mantentzen.


Erlabeltzeko punta erdi-balantzaka utzi eta Larrunarriko gailurrera 12:45tan iritsi ginen, gandorra eskalatzen hasi eta ia bost ordu beranduago.

Erlabeltzeko puntara iristen.


Erlabeltzeko puntan, atzean Larrunarriko gailurra.


Erlabeltzeko punta eta Larrunarriko gailurraren artean. Hemen ere ertzetik urrun ibili ginen.


Gailurrera iritsi aurretik zeharkatu genuen elurtegian.


Gailurrera iristen. Beti izaten da momentu magiko bat ertza eskalatu ondoren gailurrera iristea.


Larrunarriko gailurrean zarata eta jendetzak orain arteko isiltasunetik esnatu gintuen. Gailurrean zeuden mendizaleek estralurtarrak izango bagina begiratzen gintuzten: "nundik ateratzen die flipatu hauek piolet, arnes eta kaskokin?" Pentsatuko luke bakarren batek baino gehiagok, jejejeje.

Gailurrean zegoen mendizale bati argazki bat egiteko eskatu eta martxan jarri ginen haizeagatik babestutako lehen tartea topatu arte.

Hiruok gailurrean.


Orain bai, haizearengatik babestuta merezitako atsedena hartu eta barratxo batzuen laguntzarekin galdutako energia nolabait errekuperatzeko aprobetsatu genuen. Minutu batzuetako atsedenaren ondoren, material guztia jaso eta, ongi zapaldutako elurretik, Larraitzera itzuli ginen tarteka lekuren batean baino gehiagoan lokatz eta elurragatik irrist eginez.

Kotxean eskalada hau negu giroan egindakoa bezala kontsideratu zitekeen hala ez hizketan aritu ginen. Kranpoiekin egin genuen lehen luzea eta azkeneko biak ezik beste guztia ia udan topatu daitekeen egoera berean zegoen (tarteka topatu genuen elurra eta haize hotz zakarra kentzen badugu). Ez genituen pioletak atera ere egin eta nahiz eta elurra izan ez genuen izotzik topatu ertz osoan. Eguraldiari dagokionez oso haizetsua topatu genuen eta ipar aurpegian egiten diren luzeetan hotza ere pasa genuen,

Egia esan ez genuen adostasun batera iritsi baina negu giro gogorrean egindako eskalada ez genuela egin argi utzi genuen. Zalantza guztiak uxatzeko egoera gogorrago batean itzuli beharko dugu, jejejeje.

Kronika hau idazten ari nintzen bitartean, Euskal Herrian negu giroarekin zerikusia duen berriaren berri izan dugu. Alex Txikon, Ali Sadpara eta Simone Morok Nanga Parbat mendia negu giroan eskalatu dute lehen aldiz, "ezina ekinez egina" esaera praktikan jarriz. Tamalez, beraiekin zihoan Tamara Lunger alpinista ez da gailurrera iritsi. Zorionak hiruoi!!!!

Bukatzeko, eskalada egun eder honen bideoa uzten dizuet, espero dut gustuko izatea.