ERLABELTZEKO PUNTA ETA LARRUNARRI: ESKUINEKO KANALAREN ESKUIN ADARRETIK, 200 m, PD/M2/II+. 2023/02/25

Traductor al catalá, galego, castellano, english traslator, traducteur française.

- Baina mendira joaten zarenean beti joango zara norbaitekin, ez?
- Ez, bakarrik joatea ere gustatzen zait.
- Eskalatzera ez, ezta?
- Eskalatzera ere bai.
- Eta zerbait gertatzen bazaizu?
- Bakarrik edo lagunekin, mendian zerbait gertatu behar zaidala pentsatuko banu ez nintzen mendira sekula joango, ez duzu uste?

Ez dituzue inoiz mota honetako elkarrizketak izan?

Mendia bakarka modu intimo batean bizitzen da, modurik intimoenean ziurrenik. Eta ez naiz eskalada bakarti batetaz bakarrik ari. Egunsenti batez gozatzeko basoaren ilunpean bakarka ibiltzea bizipen liluragarria da. Zentzumenak zorrozten dira eta inguratzen zaituenari arreta berezi bat jartzen diozu, baita sentitzen duzun guztiari ere, oraina intentsitatez bizitzera eramanez. Eta intentsitate hau erabatekoa izatera iritsi daiteke arriskuaren mamua, txikia bada ere, zure inguruan dantzan badabil, zentzumenak are eta gehiago zorrozten direlako. Muturreko egoeratan, gorputzetik kanpoko esperientziak izan dituzten alpinisten kontaketak ugariak dira. Muturreko egoera hauek izan daitezke behar bada modurik sakonena mendia bakarka intentsitate osoz bizitzeko. Ez gaizki ulertu, ez naiz muturreko egoerak bakarka bizitzearen aldeko apologiarik egiten ari, mendia modu indibidualista batean bizitzearen aldeko apologiarik egiten ari ez naizen bezala. Bakarkako bizipena intimoena izan daiteken arren, partekatua denean aberastu egiten da, bizipen bera beste batzuekin bizi izan bada batez ere; horren zalantzarik ez daukat eta hori da mendiak irakatsi didan gauzetako bat.

Erlabeltzeko Punta eta Larrunarriko gailurraren arteko hormak aukera ederra eskaintzen du negu giroan bakarkako eskaladak egiteko, hemengo bideak, oro har, bertikalak ez direlako eta piolet eta kranpoiekin belar eta lurrean trakzionatzeko aukera ematen dutelako.

Erlabeltzeko Puntako Eskuineko kanalak “Y” erraldoi baten itxura dauka, Ausa Gaztelutik begiratzen dugunean oso nabarmen ikusten dena. Bere oinera hurbiltzerakoan aldiz, “Y” hau ez da hain nabarmena; izan ere, eskalatzen den bakoitzean, kanalak “Y”-ren ezker adarra (edo adar nagusia) eskalatzera eramaten zaitu, bietatik nabarmenen eta mehartuena hau delako.

Urteak ziren “Y” horren eskuin adarra eskalatzea amesten nuela eta amets hau are eta gehiago handitu zitzaidan “Hurbidea” bidea eskalatu nuenean, zeharka begiratzen joan bainintzaion izan zitezkeen zailasunak neurtu nahian. Egun hartan ikusi nuena ikusita, izango nuen lehen aukeran eskuin adar hau eskalatzen saiatuko nintzela zin egin nion nire buruari.

Otsailaren azken larunbata argitu zenerako Aralarrek eta Aizkorrik elur geruza berri bat zuten, egun pare bat lehenago pilatutakoa. Aizkorrin elurra oraindik eraldatu gabe topatuko nuela pentsatuz, nire itxaropen osoa Larrunarrin jarri nuen, zain nengoen aukeraren unea iritsi zela pentsatuz. Gainera, oraingoan Leku eta Asierren konpainia izango ez nuenez, aukera paregabea izango nuen bakarkako esperientzia berri bat bizitzeko.

Larrunarri 2023ko otsailaren amaieran. Itxura ederra zuen, etxetik ikusita behintzat.

BIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 200 metro inguru Erlabeltzeko Puntako gailurrera arte. Adarrak luzera honen erdia izango du gutxi gora behera.
- Luze kopurua: Sokarik gabe eskalatu nuen.
- Nork irekia: Ez dut honen inguruko daturik aurkitu.
- Zailtasuna: PD/M2/II+.Erlabeltzeko punta eta Larrunarriren arteko gandorrean kontu handiz ibili beharko dugu, elurra biguna badago batez ere. Elur asko dagoenean Larrunarriko gailurrera iristeko bere ipar-hormara pasatzea da gomendagarri eta seguruena.
- Orientazioa: Hego-mendebaldea.
- Ura: Larraitzen hartu daiteke, baita Larrunarriko ohiko bidean dagoen Oria iturrian ere.
- Hurbilketa: Larrunarrira doan ohiko bidea hartuko dugu. Langa bat pasa ondoren dagoen pinudia amaitzen den lekuan ohiko bidea utzi eta zelaian gora hasiko gara hormara zuzenduz. Kotxea uzten den lekutik bidearen oinera ordu eta laurden inguru pasako dugu. Bigarren aukera bat "Tximista" bidetik igotzea da eta, luzeagoa bada ere, bideak arrasto ona badu gutxiago nekatuko gara.
- Jaitsiera: Larrunarrira iristen den ohiko edozein bidetik. Negu giroan biderik eroso eta azkarrena "Tximista" izaten da.
- Eramandako materiala: Bi piolet, kranpoiak eta kaskoa.
- Eskalada-bidea eskalatzeko pasatako denbora: Ordubete eskas Larrunarriko gailurrera arte, atsedenaldiak zenbatuz.
- Ibilbide osoa betetzeko pasatako denbora atsedenaldiak zenbatuz: Kotxetik kotxera lau ordu inguru lasai ibilita eta atsedenaldiak zenbatuz.


BIDEAREN KROKISA

Igoeraren kokalekua eta nondik norakoak (puntu gorriz). Puntu urdinez, Eskuineko kanala.

Krokis zehatza.

DESKRIBAPENA

A zer nolako ezuste tristea kanalak dauden hormara hurbildu nintzenean eta elurra eskasa eta biguna zegoela ikusi nuenean. “Arrastrakulos” kanaleko irtenguneetako belarra agerian zegoen, elurrik gabe biluzik, baita bere eskuin eta ezker adarrak ere.

Hormaren egoera tristea.

Eskuineko kanalera gerturatu nintzenean egoera ez zen hobetu; elur eskasak bigun jarraitzen zuen: “joerrrrrrrrrrr!!!!!!”.

"Eskuineko kanalera gerturatu nintzenean egoera ez zen hobetu...".

Zer egin pentsatzen hasi nintzen: goraka jarraitu? "Tximista" bideraino joan eta bertatik igo? Zalantza une hauek ez ditut gogoko, erabaki bat hartzen den bitartean denborak aurrera alferrik jarraitzen duela iruditzen zaidalako; eta honek, negu giroan behintzat, eragin handia izaten du, elurra elementu aldakor bezain ezegonkorra delako. Azkenean piolet eta kranpoiak atera, kaskoa jantzi eta igotzen hastea erabaki nuen, Eskuineko kanala bai elurrarekin baita elurrik gabe ere behin baino gehiagotan igota nuenez, baldintzak edozein izanda ere goitik ateratzeko arazo handirik izango ez nuela pentsatuz.

Aurreko argazkia gertuago. Puntu gorriz eskuineko adarra ikusi daiteke, puntu zuriz aldiz, Eskuineko kanala.

Eskuineko kanalaren lehen metroetan elurra biguna zegoen arren, ez nuen arazorik izan hasieran dauden irtengune motzak igotzeko. Nire preokupazio bakarra tarteka topatzen nituen harkaitzekin kranpoietan arrastorik ez egitea zenez, igoera patxada osoz hartu nuen, piolet eta kranpoien puntak non eta nola jarri ongi erabakitzeko denbora lasai hartuz.

Eskuineko kanalaren lehen irtenguneak. Puntu gorriz, jarraituko nuen ibilbidea.

Berehala iritsi nintzen eskuin adarretik jarraitu nahi banu hartu behar den bidegurutzera, pitzadura zabal batez bitan erdibituta dagoen harkaitz handi bat, ezkerretik jarraituz gero Eskuineko kanalaren lehen irtengune tentea osatzen duena. Zalantzen dantza hasi zen martxan berriro ere: bide ezagunetik? Bide ezezagunetik? Oraingoan ez nengoen prest denbora alferrik galtzeko eta, hartuko nuen erabakia hausnartu gabe egia esan, harkaitzaren azpian dagoen belar arrasto estuaren gainean oreka mantenduz, Eskuineko kanala utzi eta eskuin adarra eskalatzen hasi nintzen, ausardiaz baino kuriositatez betea.

Argazkian ikusten den pitzadura zabaleko harkaitz-plaka hori da bidegurutzea adierazten duena. Eskuinera doan elur-arrastotik jarraitu nuen.

Lehen metroetan atentzioa deitu zidana harkaitz-plaken artean dagoen belar eta lurraren azpian harkaitzik ez topatzea izan zen, eskalada asko erraztuz. Igoera ere, tentea izanda, espero nuena baino etzanagoa zela iruditu zitzaidan lehen metro hauetan.

Eskuin adarrean topatu nuen lehen irtengunea. Harrigarria dirudien arren, belarraren azpian ez nuen harkaitzik topatu.

Metroak irabazten nituen heinean elurraren baldintzak zertxobait hobetu ziren, baita elurraren azpiko lurraren gogortasuna ere, piolet eta kranpoien puntekin egindako trakzioa hobetuz. Hasierako kontzentrazioa galdu gabe eskalatzen nindoan, lehen metroetan bezala, atentzio osoa piolet eta kranpoien puntak jarriko nituen lekuetara eramanez. Kontzentrazioa mantentzeko, eskalada jolas matematiko baten modura hartu nuen: puntek harkaitza topatzen ez bazuten puntu bat, puntek harkaitza topatzen bazuten aldiz, -1 puntu. Konturatu nintzenerako adarraren erdia baino gehiago eskalatuta nuen jada.

Konturatu nintzenerako adarraren erdia baino gehiago eskalatuta nuen jada.

Irtengune motz eta erraz bat eskalatu ondoren (M2/II+), ziurrenik adarrak duen irtengunerik tenteena, adarraren amaiera adierazten duen ezproi nabarmenaren oinera iritsi nintzen.

Azken irtengunea eskalatu ondoren behera egindako argazkia.

Adarren amaieratik gora egindako argazkia. Ezkerrean ezproi nabarmena ikusi daiteke.

Hemendik gora, “Hurbidea” eskalatu nuenean gertatu zitzaidan bezala, ezproiaren itzaletik ahalik eta gertuen mantentzen saiatu nintzen, bertan baitzegoen elurrik gogorrena.

Ezproiaren itzaletik mantentzen.

Eguzkiak bigundutako elurretik ihes egin nahian, ezproiaren gainetik ezker aldera zeharkatu eta, berriro ere itzalpean, ahal izan nuen tarte luzean elur gogorrenetik igotzen jarraitu nuen, eguzkiak osorik argitzen zuen gandorrera iritsi nintzen arte.

Eguzkira irten aurretik behera egindako argazkia. Ezproia dagoeneko oso behean geratu da.

Elur bigunak estalitako zulo batzuetan estropezu egin ondoren Erlabeltzeko Puntako gurutzearen azpira iritsi nintzen, zeinari gauean sortutako izotz arrasto fin batek eguzkiaren indarrari desafio eginez oraindik eusten zion.

Erlabeltzeko Puntako gurutzea.

Oraindik ez nekien, baina ordu erdi eraman zidan kanalaren oinetik Erlabeltzeko Puntara iristea. Kontzentratuta eskalatzeak daukana horixe da, denboraren nozioa erabat galtzen dela. Begiak itxita, eguzkiaren izpiei aurpegia zuzenduz, berdin zitzaidan zein ordu zen, baita Larraitzera itzultzeko zenbat denbora beharko nuen ere. Dugun denbora izan daiteke partekatu dezakegun altxorrik preziatuena eta gure erabaki eta eskubidea izan beharko litzateke non eta norekin partekatu nahi dugun bizitzeko eman zaigun denbora mugatu hau. Azken finean denbora partekatzen dugun bakoitzean bizitza ere partekatzen dugu eta, denbora da hain garrantzitsua, lanean aritzen garen denboragatik dirua jasotzen dugula.

Neguan Erlabeltzeko Punta eta Larrunarriren arteko gandorretik eskalatzen jarraitzen dudan bakoitzean, zeharo ezberdinak diren bi munduen arteko mugatik murgiltzen ari naizen sentsazioa izaten dut; argitasun eta iluntasunaren mundua, Eros eta Thanatos, Yin-a eta Yang-a. Eskuineko oina eguzkiak bigundutako elur hezea zapaltzen zihoan bitartean, ezker oina itzalpean mantentzen zen konpaktatu gabeko elur hautsa zapaltzen zihoan. Eta honek beti gogorazten dit Larrunarriko gailurrera iritsi arteko hamabost minutuetan kontzentrazioa ez dela sekula galdu behar, ipar horma aldera eroriz gero tamalez azken erorikoa izan daitekelako.

Erlabeltzeko Punta eta Larrunarriren arteko gandorrean. Argazkian ireki nuen arrastoa ikusi daiteke.

Berriro ere piolet eta kranpoien puntak ongi kokatzeko kontzentrazioa mantenduz ez nuen zailtasun handirik izan Larrunarriko puntara iristeko eta, mendi honetan beti gertatzen zaidan moduan, gailurrera iristearekin batera bakardadea eta ixiltasuna amaitu ziren. Honetaz aparte, beti irribarre eragiten didate gailurrean dauden batzuen begiradak, zeintzuk espaziotik etorritako astronauta bati moduan begiratzen nauten, bi piolet eta kranpoiekin bat-batean agertu den tipo hori galduta egongo balitz bezala, jejeje.

Gailurrean argazkiak egiteko punta okupatzen zutenen intimitatea errespetatu nahian, puntaren izkina batera joan eta eskaladako trasteak jasotzen hasi nintzen. Barratxo energetiko bat jaten ari nintzela, eskuin adarra Eskuineko kanala baina errazagoa dela iruditu zitzaidan, belar eta lur gehiago duenez, piolet eta kranpoien trakzioa errazten delako. Pena topatu nituen baldintzak.

Erlabeltzeko Punta eta Larrunarriren arteko gandorra Larrunarriko gailurretik ikusita.

- ¿Cómo estaba la nieve? – Galdetu zidan hurbildu zitzaidan bikoteko mendizaletako batek.
- Muy blanda – erantzun nion -, pero por lo menos he podido hacer algo.
- Nosotros estuvimos la semana pasada en el Aitzgorri y muy bien.

“Aitzgorri” hitza entzun nionean tentsioa igotzen hasten zitzaidala sentitu nuen, baita begietako batean dardara bat ere: “Jesus, Maria eta Jose, oraindik Aitzgorri hitza erabiltzen duenik badago?”, pentsatu nuen arnasestuen artean:

- Nosotros también anduvimos por allí y muy bien también – erantzun nion iktus bat eman aurretik, jejeje. Arnasa sakon hartuz, gailurra berehala utzi nuen.

Urrun ikusten nituen Aizkorriko kanalei begirik kendu gabe jaitsi nintzen "Tximista" bidetik. Ez nuen Larrunarrira etortzearekin asmatu eta beharbada Aizkorrin elurraren baldintzak bestelakoak izango ziren. Baina hori hurrengo asteburura arte ez nuen jakingo, igandetik hasita egun batzuetarako eguraldi aldaketa iragarrita zegoelako, elurte berri bat tarteko. Mendiaren egoera zorionez ez dago gure esku eta baldintzak datozen moduan ahalik eta hobekien onartzean datza gakoetako bat, bizitzan gertatzen zaizkigun egoera askorekin gertatzen den moduan.

"Tximista" bidean behera, Ausa Gaztelu eta Aizkorriko kanalak.

ERLABELTZEKO PUNTA ETA LARRUNARRI: "ARRASTRAKULOS" KANALAREN EZKER ADARRETIK, 200 m, PD+/M3/III. 2023/01/29

Traductor al catalá, galego, castellano, english traslator, traducteur française.

Urte batzuk pasa behar izan dira norbaitek elurra sortzen duen makina konpondu, martxan jarri eta Gipuzkoako mendiak gogoz zuritu dituen arte.

Geroz eta ezohikoago bihurtzen ari diren egoera hauetan, elurra urtu baino lehen, mendiak trineo, eski, erraketa, piolet eta kranpoiez armaturiko mendizale hordez betetzen dira. Honen isla izaten dira sare sozial eta komunikabideetako berriak betetzen dituzten mendi zuri, familia zoriontsu, eskiatzaile gazte eta mendizaleen argazki, bideo eta erreportaiak, mundua astintzen duten benetazko arazoak ahaztu arazten gaituztenak. Eta gu, sistema kapitalista honen aurka borrokatzen duten iraultzaile sutsuen modura, beste mundu bat posible dela aldarrikatuz etxean geratzen garela esatea gustatuko litzaidake, baina aitortu beharra daukat mendi elurtueetatik iristen zaizkigun lamien doinuei ezin izaten diogula ezetzik esan.

Neguko igoera eta eskaladak Larrunarrin hasteko ohitura dugu, elurra Aizkorrin baino azkarrago eraldatzen eta urtzen delako. Zuri koloreko urre preziatu eta galgarri honi ahalik eta zukurik handiena ateratzeko, Asier eta biok Larrunarriko hego-mendebaldeko hormara zuzentzea adostu genuen, begia botata diogun neguko eskalada bati saialdi bat egiteko asmoz. Niretzat, berriro ere Asierren konpainiaz gozatzeko aukera izango zen; Asierrentzat, aldiz, azken hilabeteetan eskaladatik kanpo utzi duen sorbalda mindua probatzekoa.

BIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 200 metro, Erlabeltzeko puntara arte.
- Luze kopurua: Guk ez genuen luzerik egin.
- Nork irekia: Honen inguruko daturik ez dut topatu baina igoera hau asko eta aspalditik errepikatzen den igoera da.
- Zailtasuna: PD+/M3/III. Erlabeltzeko punta eta Larrunarriren arteko gandorrean kontu handiz ibili beharko dugu, elurra biguna badago batez ere. Elur asko dagoenean Larrunarriko gailurrera honen ipar-hormara pasatuz iristea da gomendagarri eta seguruena.
- Orientazioa: Hego-mendebaldea.
- Ura: Larraitzen hartu daiteke, baita Larrunarriko ohiko bidean dagoen Oria iturrian ere.
- Hurbilketa: Larrunarrira doan ohiko bidea hartuko dugu. Langa bat pasa ondoren dagoen pinudia amaitzen den lekuan ohiko bidea utzi eta zelaian gora hasiko gara hormara zuzenduz. Kotxea uzten den lekutik bidearen oinera ordu eta laurden inguru pasako dugu. Bigarren aukera bat "Tximista" bidetik igotzea da eta, luzeagoa bada ere, bideak arrasto ona badu gutxiago nekatuko gara.
- Jaitsiera: Larrunarrira iristen den ohiko edozein bidetik. Negu giroan biderik eroso eta azkarrena "Tximista" izaten da.
- Eramandako materiala: Bi piolet, kranpoiak eta kaskoa.
- Eskalada-bidea eskalatzeko pasatako denbora: Ordu eta hogei minutu Larrunarriko gailurrera arte, atsedenaldiak zenbatuz.
- Ibilbide osoa betetzeko pasatako denbora atsedenaldiak zenbatuz: Kotxetik kotxera bost ordu inguru lasai ibilita.

BIDEAREN KROKISA

Ibilbidearen krokisa. Puntu zuriz, "Arrastrakulos" kanala, puntu orlegiz aldiz, bere eskuin adarra.

DESKRIBAPENA

Iluntasunean iritsi ginen arren, eguna argitzearekin batera kotxetik irten ginen, kopetako argirik gabe. Termometroak 3 gradu “besterik ez” zituen adierazten; elurra gogortzeko nahikoa? Berehala jakingo genuen. Mendizale goiztiarrenak dagoeneko igotzen hasiak zeuden eta, noizik eta behin, oraindik piztuta zeramatzaten kopetako argien distira elorrien artetik iristen zitzaigun. Berehala izango ginen distira horien atzetik.

Larrunarriko gailurra eta Larraitzeko aparkalekua arrasto nabarmen, zapaldu eta gogor batek lotzen zituen; bide-ertzean pilatutako elurra aldiz, bigun eta lehor jarraitzen zuen, erori berria bezala. Hau ikusta, igoera lasai hartzea erabaki genuen, aurretik pasatako mendizaleen oinatzetik atera gabe. Gure itxaropena hormetan itsatsitako elurretan zegoen, gogorra egongo zela uste genuen eta.

- Rayotik igoko gea? – Proposatu nion Asierri, - Hola altura errexago irabaziko deu.
- Bidetik kanpoko elurre nola daun ikusita igual hobe – erantzun zidan – ta gañea gutxigo nekauko gea.

Oria iturrira iristen.

“Tximista” bidea elurrezko txirrista erraldoi bat zirudien, inurri batzuen moduan, sigi-sagan, hainbat mendizalek igotzen saiatzen ari ginena. Ipar-haize gogorraren eragina nabarmena zen, aldapa mendiari lapurtutako elurrez estalita zegoelako..

"Tximista" igotzen.

Oinatzetik atera gabe metroak eroso irabazten genituen heinean, maldaren erdian dagoen elorri berezi bat hartu genuen erreferentzia bezala eta, bere parera iritsi ginenean, bidea utziz bertara zuzendu ginen.

"Tximista"-n dagoen elorri bereziaren ondoan.

Goitik zetorren ipar-haize gogorrak itsatsitako elur eta izotzaren eraginez elorria koral handi baten itxura zuen, arrainontzietan jartzen diren koral zuri horietako baten itxura. Bere atzean, Ausa Gazteluk paisaiari ukitu polar bat ematen zion.

Elorri berezia koral zuri bat bihurtua.

Arrastoa utzi genuenean, hortik aurrera zer topatuko genuen argi geratu zitzaigun: haizeak pilatutako eta trinkotu gabeko elur pila; arrastoa irekitzeko behin baino gehiagotan belaunetatik gora sartzea behartuko gintuena. Ordura arte isuri gabeko izerdiak “Arrastrakulos” kanaletik banatzen gintuzten 500 metro eskaseetan isuri genituen.

Arrastoa utzi ondoren bidean pasa genuen bigarren elorri baten ondoan. Argazkian bi mendizale ikusi daitezke "Tximista"-n gora.

Eta eskerrak metro batzuetan zehar azpitik zetozen Arkaitz eta Ibonek irekitako arrastoa aprobetxatzeko zortea izan genuela!!! Arkaitzek esan zigunez, Joseba Iztueta ere inguruan zebilen, lagun batekin bideren bat eskalatzeko asmoz. Hiru taldetxo ibiliko ginen Larrunarriko ekialdeko horman jolasten, bakoitza eremu ezberdin batean, bakoitza proiektu ezberdin batekin. Gurea “Arrailakulos” bezala izendatu nuen arrail nabarmena eskalatzea zen, eskalatu nueneko ibilbide bera jarraituz.

- Nola ikustezu? – Galdetu zidan Asierrek Arkaitz eta Ibon laino artean galdu zirenean.
- Goien elurre hola badau ez dakit igotzerik izango deun – erantzun nion, elur sakonari metroak irensten saiatzen nintzen bitartean.

“Arrastrakulos” kanala lanbro itxi eta heze batek estaltzen zuen, ikusgai zegoen horma apurrari itxura beldurgarri bat emanez. “Mailenka” eta “Petrel” bideek partekatzen duten bilgunea eta bilgunea kokatutako erlaitz zabala haizeak hormatik amildutako elurrak osatutako kono handi batek estaltzen zuen. Hau ikusita, berehala baztertu genuen nik eskalatu nuen lehen luzea eskalatzea. “Arrailakulos” arrailaren oinera iritsi nahi bagenuen  “Arrastrakulos” kanalaren ezker adarra ia bere osotasunean igo beharko genuen. Eta horretarako elur bigunarekin borroka polita izango genuen aurretik.

Izterretatik gora elurretan sartuz metroak poliki irabazten hasi ginen, batzuetan pausu bat aurrera egiteko bi pausu atzera eginez. Elurraren egoera kaskarra ikusita piolet eta kranpoiak ez jartzea erabaki genuen; ezker adarraren lehen irtengunearekin topo egin genuen arte.

- Seguru nau hemengo resalte guztik belarra dutela – esan nion Asierri elurra zapalduz erlaitz txiki bat eraikitzen nuen bitartean -. Hemendik gora piolet eta kranpoiekin ez det uste arazo haundirik izango deunik.

Leku faltagatik, Asierrek beherago beste erlaitz bat eraikitzen hasi zen. Ez ginen motel ibili kaskoa eta pioletak motxiletatik atera eta kranpoiak jartzeko, baina bai nahikoa ipar haizeak hormatik erraztatutako elur finez estalita geratzeko, arroparen zirrikitu guztietatik sartzeraino.

- Izoztuta nau – esan zidan Asierrek elurra gainetik astinduz –. Ez dakit igoeran izerditu naizelako, baina izoztuta nago.
- Jarraitzeko modun?
- Ez dakit, orain pixkat mareatuta nau.
- No jodas, jaistea nahi dezu? Nere aldetik arazorik gabe, eh?
- Ea buelta ematen diodan – erantzun zidan jaioberri baten modura uzkurtuz, sortzen ari zen bero apurra ahalik eta gehien gordetzeko ahaleginean.

Asierrek hotzak eragindako momentu txarra pasatzen zuen bitartean, motxilan neramatzan eskularru potoloenak atera eta utzi nizkion eskuak berotu ahal izateko. Ni hozten hasi nintzenerako Asierrek jarraitzeko moduan zegoela esan zidan.

Lehen irtengunea eskalatzea ez zen erosoa izan, ezta arriskutsua ere. Elurra irina zirudien eta pioletek ez zuten inon heltzen, ezta elur geruza handiaren azpian agertzen zen belar apurrean ere. Irtengunearen eskuin aldean dagoen harkaitzari ahal izan genuen moduan helduz eta, tarteka elurretan gerriraino sartuz, azkenean lortu genuen irtengunetik ateratzea (60º inguru).

Asier lehen irtengunea eskalatzen.

Asierri argazki bat egin eta, gehiago hozten jarraitu aurretik, igotzen segi nuen “Arrastrakulos“ kanaletik banatzen gintuen ezproiaren ondotik mantenduz. Metroak zailtasunez irabazi genituen, bigarren irtengunearen azpira iritsi ginen arte:

- Arrailako elurre hola badau ez det uste metro asko igoko ditugunik – esan nion Asierri “Arrailakulos” seinalatuz – ta gainera egiten dun hotzakin, aseguratzen deun bitarten izoztuta geratu behar gea.
- Ni oraindik ez naiz berotu – erantzun zidan besoak astinduz.
- Ba ordun hobe degu igotzen jarraitzea!!!

Bigarren irtengunearen oinean.

Bigarren irtengunea, 3-4 metro eta 65º inguru izango dituena, lehenengoa baino errazago eskalatu genuen, beharbada ia bere osotasunean osatzen duen harkaitz plaka batek piolet eta kranpoien puntak zimurdura batzuetan jartzeko aukera eman zigulako, edo beharbada gorputzak epeltzen hasi zitzaizkigulako.

Bigarren irtengunean.

Hemendik gora, elurra pixkanaka gogortuz joan zen, haizeak trinkotu gabeko elurra eraman eta azpiko elur gogorra agerian utzi zuelako. Kanala goitik ixten duen hormara iritsi ginenerako izoztutako elur geruzaz osatutako tarteren bat eskalatzeko aukera ere izan genuen.

Bigarren irtengunea eskalatu ondoren.

- Orain ea leku on bat topatzen deun Arrastrakulosera pasatzeko – esan nion Asierri hormatik zuzen jarraitzea arriskutsu zegoela baieztatu genuenean.

Lainoaren ondorioz ongi ikusi ez genuen saialdi antzu baten ondoren, harkaitz-plaka batetik "zintzilik" zegoen inklinazio handiko erlaitz estu bat kontu handiz zeharkatuz “Arrastrakulos“ kanalera iristera lortu genuen. Zeharkaldi honek ere bere xarma izan zuen, Asierri kranpoi bat askatu zitzaionean batez ere, jejeje. Mikel Saez de Urabain eskalatzaileak bere blogean behin baino gehiagotan idatzi duen bezala, “Arrastrakulos“ kanalera iristeko egin behar den zeharkaldiak kontu handia eskatzen du, eroriz gero min handia hartu daiteke eta. 

Zeharkaldiaren hasieran, kranpoia botatik irten aurretik.

Zeharkaldiaren amaieran, kranpoia bere lekura itzuli ondoren.

Metroak irabazten genituen heinean eta, inklinazio handiko lekuetan elurra gogorragoa zegoela ikusita, “Arrastrakulos“ kanala irteera zuzenetik amaitzea erabaki genuen; eta asmatu genuen, irtengunea tapizatzen duten belar eta landare multzoa izoztuta topatu genituelako.

“Arrastrakulos“ kanalaren irteera zuzenean.

Irteera zuzenetik ateratzen.

Asier irteera zuzenaren oinera iristen.

- Hemendik gora nundik dijo?
- Errazenen ikusten dezun lekutik – erantzun nion pasatzen utziz -, dena harkaitz-plakez osatuta dago.

Harkaitz-plaketara zuzentzen.

Gorputza epeltzen hasi ondoren, bazirudien Asier indarberrituta zihoala. Ni aldiz, telefonoarekin argazkiak egitearen ondorioz, eskuetako behatz-mamiak hotz-hotzak eta gogor-gogorrak neramatzan. Asierren martxa jarraitzen hasi nintzenean ez zen denbora luzea pasatu behar izan behatz-puntetan mina sentitu eta berriro ere berotzeko.

Harkaitz-plaken arteko tarte batean.

Erlabeltzeko Puntara arteko bidean lanbroak eragindako ikusmira eskasa, elur bigunez estalitako zuloak "ezkutuak" eta haizeak behin eta berriz aurpegira botatzen zigun elurra izan ziren protagonistak.

Argazki honetan elurraren egoera nolakoa topatu genuen sumatu daiteke.

Puntan dagoen gurutzea ere, haizearen mende, itsas hondoan urperaturiko gurutze zahar bat zirudien, urteetan zehar alga eta lurrez estalitako gurutze beldurgarri bat.

Erlabeltzeko puntan.

Argazki bat azkar-azkar egin eta ahal izan genuen denborarik luzeena Larrunarritik banatzen gintuen gandorraren ertzetik jarraitu genuen, tarteka, haizearen indarragatik, hegoaldera pasatzera behartuz.

Erlabeltzeko Punta eta Larrunarriren arteko gandorran.

Larrunarriko gailurera iritsi baino lehen dagoen mendi-lepo estu eta nabarmenean ipar hormara pasa ginen, negu giroan bertatik igotzen jarraitzea aukerarik seguruena izaten delako. Azken irtengune tente bat igo ondoren gailurrera iritsi ginen.

Larrunarriko ipar-horman, gailurrera iritsi aurretik dagoen irtengunea eskalatzen.

- Gaur hotza pasa det – aitortu zidan Asierrek zerbait jaten genuen bitartean -. Momentu baten mareatzen hasi naiz.
- Gaur giro eskozesa izan degu bai – erantzun nion -, gutxienez jaitsieran arrastoa izango deu ta berotzen jungo gea.

Gailurrean geundela Asierren ezaguna den Jose Garcia-kin topo egin genuen, baita Larraitz arte bere konpainiaz gozatzeko zortea izan ere. A zer nolako bizitza-lezioa eman zigun eta a zer nolako adore eta umorea duen bizitzari aurre egiteko. Eta gu hotzagatik kexatzen!!! Milesker Jose irakatsitako guztiarengatik!!!

Larraitzera epel-epel iritsi ginen, pasatako hotzak ahaztuta. Eguraldi eta elur baldintzegatik irteera gogorra izan zen, mendia maitatzera edo gorrotatzera eramaten zaituen horietakoa. Kotxera iritsi ginenerako proiektu eta amets berriez hizketan geunden jada, beraz, gure kasuan, irteerak mendia gehiago maitatzera eraman gintuela esango nuke. Ez al duzu uste, Asier? Jejejeje

KRONIKA IDAZTEKO KONTSULTATUTAKO BIBLIOGRAFIA ETA WEB ORRIAK

- Smithyren bloga. 2023/01/02. Larrunarri, "Txema - Petrel" sektorea: "Arrailakulos" arraila, 70 m, IV. 2022/11/06. Eskuragarri: http://www.smithyrenbloga.com/2023/01/larrunarri-txema-petrel-sektorea.html
- Smithyren bloga. 2017/12/08. Erlabeltzeko Punta eta Txindoki neguan: "Arrastrakulos" kanaletik, 200 m, M3, 2017/12/06. Eskuragarri: http://www.smithyrenbloga.com/2017/12/erlabeltzeko-punta-eta-txindoki-neguan.html

LARRUNARRI, "TXEMA - PETREL" SEKTOREA: "ARRAILAKULOS" ARRAILA, 70 m, IV. 2022/11/06

Traductor al catalá, galego, castellano, english traslator, traducteur française.

"Mailenka" bidearen krokisa marrazten ari nintzenean honen eskuinean dagoen arrail nabarmen batek atentzioa deitu zidan: "hain nabarmena izanda, fisura hortatik igotzea egongo da?" pentsatu nuen. Berehala hasi nintzen bai interneten (Aralarko eskaladen kasuan Mikel Saez de Urabainen bloga da erreferentzia nagusia) baita etxean ditudan liburu zaharretan ere arrail misteriotsu honen inguruko informazioaren bila, baina bilaketa antzua izan zen: "informaziorik ez badago edo harria txarra da edo eskalatzeko interesik ez duela izago da" ondorioztatu nuen. Baina ez nintzen lasai geratu eta, "Petrel" bidea eskalatzera joan nintzenean, eskalatzen hasi aurretik arraila "ikertzera" joan nintzen.

Belarrez zipriztindua egon arren, azpitik ez zitzaidan iruditu harri askerik zuenik eta, txarrenean, bere ezkerreko hormak harkaitz-plaka sendo baten itxura zuen. Uste nuen bezain bertikala ez bazen ere, "Mailenka" bidearen azken bilgunetik oso gertu amaituko zela kalkulatu nuen. Arrailaren oineraino harkaitz-plaka etzan bat eskalatuz iritsi zitekeela banekien, duela urte asko sokarik gabe bertatik igota nengoelako: "plaka horren zailenetik eskalatuz gero luze polita geratu daiteke" pentsatu nuen.

Arrail honen eskaladak izugarrizko jakin-mina piztu zidan, baita urduritasun puntu bat ere, seguru finkorik gabe bakarka eskalatuko nuen lehen bide ezezaguna izango zelako. Saiakera baten zain egon nintzen egunak oso luzeak egin zitzaizkidan, honegatik, azaroak seirako eguraldia alde izango nuela irakurri nuenean ez nuen bitan pentsatu: hau da eguna!!!!

BIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 70 metro.
- Luze kopurua: 2.
- Nork irekia: Ez dut honen inguruko daturik topatu, baina pentsatzen dut aurretik eskalatuta egongo dela. Izena, arraila hasten den "Arrastrakulos" kanalaren izena eta "arrail" hitzen arteko nahasketa bat da.
- Zailtasuna: IV. Luzez-luze: 1ºL: III (40 m) eta 2ºL: IV (30 m).
- Orientazioa: Hego-mendebaldea. Udan bero handia pasa daiteken arren, goizaren lehen orduetan itzalpean dago.
- Ura: Hurbilketa nondik egiten den arabera, Larraitzen edo Oria iturrian hartu daiteke.
- Hurbilketa: Larrunarrira doan ohiko bidea hartuko dugu. Langa bat pasa ondoren dagoen pinudia amaitzen den lekuan ohiko bidea utzi eta zelaian gora hasiko gara hormara zuzenduz. Kotxea uzten den lekutik bidearen oinera ordu eta laurden inguru pasako dugu lasai igota. Bigarren aukera bat "Tximista" bidetik igotzea da eta, luzeagoa bada ere, Oria iturrian zintzurra freskatzeko aukera izango dugu.
- Jaitsiera: Hiru aukera ditugu: "Mailenka" bidea rappelatzea, "Arrastrakulos" kanaletik jaistea edo ipar-mendebaldeko gandorra jarraitu eta, Erlabeltzeko puntatik pasatuz, Larrunarriko gailurrera iritsi eta bertara iristen den ohiko edozein bidetik jaistea.
- Eramandako materiala: Bidea bakarka eskalatzeko, 80 metroko soka bakarra, luzera ezberdineko 8 express-zinta, Totem sorta eta bilguneak muntatzeko edo harkaitz-zubietatik pasatzeko luzera ezberdinetako zinta-uztaiak erabili nituen. Sokada batean eskalatuz gero 60 metroko sokekin nahikoa izango litzateke bidea gero rappelatu nahi bada.
- Eskalada-bidea eskalatzeko pasatako denbora: ordu pare bat, kontutan izanda bakarka eskalatzen denean bidea bi aldiz eskalatzen dela. Sokada batean eskalatuz gero denbora erdian edo gutxiagoan eskalatuko dela pentsatzen dut.

BIDEAREN KROKISA

Ibilbidearen nondik norakoak gorriz margotuta. Bilgune urdindun bidea "Mailenka" da, bilgune berdedun bidea aldiz, "Petrel".

Krokis zehatza.

DESKRIBAPENA

Larrunarriko “Txema – Petrel” sektoreari gustua hartua diot: harkaitz zoragarria, zailtasun “jasangarria”, bakartia eta bakarka eskalatzen ikasteko aukera paregabea. Hala ere, oraindik ez diot 15 kiloko motxilarekin ordu eta laurdeneko igoerari maitasunik hartu. Adituek diote sorbaldak motxila astunak eramatera ohitu egiten direla eta honen ondorioz gorputza sendotzen dela baina, dirudienez, teoria hau berresten duen salbuespena naiz, jejeje.

Larraitzetik beste behin tente irten nintzen, luze eta harro, baina metroak igo ahala motxilak pixkanaka uzkurtu ninduen; izan ere, "Petrel" eta "Mailenka" bideek partekatzen duten bilgunera iritsi nintzenerako nire luzerak zentimetro batzuetan murriztu zela iruditu zitzaidan. Zeruan, haitzetatik amildegira salto egindako putreek noraezean zirkuluak egiten zituzten; lurrean, behorrak gauak freskatutako belarra gosaltzen hasiak ziren. Zerua eta lurraren artean, haize gozo batek eguzkiaren lehen izpiak kulunkatzen zituen, Larrunarriko itzala Ordiziaraino luzatuz. Putreak, behorrak, haizea eta eguzkia izango ziren oraingoz alboan izango nituen soka-lagun bakarrak; Larrunarriko itzal luzea aldiz, pixkanaka bailaretan desegingo zen.

"... Larrunarriko itzala Ordiziaraino luzatuz".

Zama lurrean utzi eta lehenenengo luzea osatuko zuen harkaitz-plakaren oinean harkaitz-zubi sendo baten bila hasi nintzen, bizitzara lotuta mantenduko ninduen zilborra. Eta hamar minutu eskaseko bilaketaren ondoren nola poztu nintzen gainera, "Petrel" eta "Mailenka" bideek partekatzen duten bilgunetik 20-25 metro eskuinera eroriko bati ongi eutsiko zion harkaitz-zubi bat topatu nuenean!!

Bidearen nondik norakoak azpitik ikusita. Argazkian "Petrel" eta "Mailenka" bideek partekatzen duten bilgunea ikusi daiteke.

Harkaitz-plaka alde batetik zein bestetik aztertu nuen. Duela urte dezente, sokarik gabe eskalatu nuenean, honen ezkerrean dagoen arrail zabal eta inklinatu batetik igo nintzen; oraingoan aldiz, katu-oinak eta eskaladako material guztiarekin nengoenez, erditik eskalatzen hastea zen gehien erakartzen ninduena, bertan dauden zimurdurak eta zuloak aprobetxatuz. Zilborrari zilbor-hestea lotu nionean eskalatzen hasi nintzen.

Zilborra eta zilbor-hestea lotuak.

- Lehenengo luzea, 40 metro, III/III+. Harkaitza hotza zegoen, hezea, baina harriaren zimurdurak behatz eta katu-oinen puntekin laztanduz ez nuen zailtasun handirik izan lehenengo 3 metro inguruak eskalatu eta zulo luze batera iristeko (III). Konfidantzaz mozkortuta, zulotik gora plaka zertxobait etzaten zela ikusita asegururik jarri gabe eskalatzen jarraitzea erabaki nuen. Baina 4-5 metro urrutiago dagoen harkaitz-zubi nabarmen batera iritsi nintzenean (III), hartutako erabakia egokia ez zela izan jabetu nintzen: batetik harkaitz-zubira arte aseguru gehiago jartzeko aukerarik ez nuelako izan; bestetik, eta hau izan zen arrazoirik nagusiena, irrist egin izan banu harkaitz-plakaren oinera arte bidaiatu izango nuelako. Auto-babestuz eskalatzen denean, gehienetan "hobe da bat eskuan, ez bi auzoan" atsotitzari kasu egin behar zaio.

Harkaitz-zubira iristen. Argazkia luzea bigarren aldiz eskalatu nuenekoa da.

Lehen asegurua atzean geratu zenean, sokarik gabe eskalatu nueneko belarrez estalitako arrail zabalarekin topo egin nuen (III-). Hemendik aurrera arrailak osatzen duen ibilbide jirabiratua jarraitzea besterik ez nuen egin, tarteka arrailaren eskuin aldera pasatuz (II+), urte dezente ihartuta daraman zuhaixka bat saihesteko egin nuenean bezala. Behatz-mamiak oraindik hotzak sentitzen nituen, minberak, eta, goitik eta behetik eguzkiaren izpiek itzalpea setiatzen bazuten ere, harkaitzak ilun jarraitzen zuen oraindik ere, hezea, hotza, geroz eta gertuago ikusten nuen horma distiratsuan gogoa jartzera behartuz.

Arrail zabalarekin topo egin lekutik behera egindako argazkia. Harkaitz-zubia ikusi daiteke.

Arrailaren zeharkaldiaren amaieran hormatxo bertikal bat eskalatu (III-) eta gaurko arrail protagonistaren oinera iritsi nintzen. Arraila, itxi gabeko zauri erraldoi bat zirudien, mendia bitan erdibitzen zuena; erizain trebe baten moduan, sokarekin eta aseguruekin josten saiatuko nintzen zauri erraldoia.

Josten hasi aurretik bilgunea muntatzeko leku baten bila hasi nintzen, baina harkaitz-zubi estu eta ahul bat besterik ez nuen topatu: “Vaya por Dios!!!”. Amore emanda, bilgune sendoago bat muntatzeko leku bat topatuko nuen itxaropenez, arraila eskalatzen hasi nintzen. Baina lehenengo metro hauek ez nituen arrailaren erditik eskalatu, honen ezkerreko horma bertikaletik baizik, eskaladaren eta zailtasunaren aldetik “interesgarriagoa” iruditu zitzaidalako. Hormatxoa eskalatuta (III/III+), honen gaineko erlaitz inklinatu eta belartsuan bilgunea muntatu ahal izateko harkaitz-zubi pare eta dotore bat topatu nituen.

Hormatxoaren gainetik behera egindako argazkia. Argazkian arrailaren amaieran eskalatu nuen hormatxo txikiaren irteera ikusi daiteke.

Lehenengo bilgunea rapelatzen hasi aurretik.

Eguzkiak argitutako eta berotutako eremuan nengoen jada. Behatz-puntak epeltzen ziren bitartean zilbor-hestearen ibilbidea zilborra arte jarraitu nuen. Behorrek gosaltzen jarraitzen zuten, urrun. Putreak gertuago nituen, noraezean zirkuluak eginez oraindik ere, zerura hurbiltzen ari nintzen seinale. Animalien guganako axolagabetasuna bizitzen nuen bitartean, egiten ari naizena balio pertsonaletik haratago baliorik ez duela gogoratu nuen. Eskalada batek berez ez du mundua aldatuko, eskalada horren kontaketak mundua aldatuko ez duen moduan. Eta hau gogoratzeak beti pozten nau, egoak jartzen dituen tranpetan erortzea erraza izan daitekeelako..

Lehenengo luzearen nondik norakoak. Puntu gorriz igotako bidea marraztu dut sokaren ibilbidearekin bat ez datorrelako.

Bilgunea muntatu, soka bilgunera finkatu, aparatu auto-blokeatzailearekin hasiera arte rappelatu, aparatu hau bi polea auto-blokeatzaileengatik aldatu, soka gainetik nuela luzea berriro ere eskalatu eta soka motxilan gorde ondoren, prest nengoen arraila eskalatzen hasteko. Erreferentziarik gabe, itsuan, arraila zirrara berezi batekin eskalatzen hasi nintzen.

Zailtasuna aldatzen ez bada ere, nailonezko zilbor-hestea gainetik edukirzeak lasaitasun eta ausardia extra bat ematen du beti. Honegatik, argitu nahi dut arraila lehen eta bigarren aldian ez nuela modu berean eskalatu. Lehen aldian, tarteka arrailaren ezker hormatik eskalatu nuen, pasagunerik errazenen bila; bigarrenean aldiz, arrailatik atera gabe jo nuen gora. Kontaketari begira, arrailaren eskaladari lotuko natzaio, saihesbideei aipamen xumeago bat eginez. Argazki guztiak, ikusiko den moduan, arraila bigarrenez eskalatu nuenekoak dira.

- Bigarren luzea, 30 metro, IV. Irtengune motz eta bertikal bat altxatzen zen bilgunetik gertu, oso sendoak ez diruditen harkaitz-bloke handi batzuez tapizatutakoa.

"Irtengune motz eta bertikal bat altxatzen zen bilgunetik gertu...".

Hasieran zertxobait atzeraka botatzen badu ere, ez nuen zailtasun handirik izan goitik ateratzeko (III/III+). Harkaitz-bloke hauek konfidantza handirik ematen ez badigute, irtengunea ezkerretik zailtasunik gabe saihestu daiteke (III-).

Irtengunea eskalatzeko bi aukerak. Lehen igoeran ezkerretik igo nintzen, bigarrenean aldiz, eskuinetik.

Saihesbidetik egindako argazki honetan bigarren irtengunea ikusi daiteke.

Irtengune honen ondoren belarrez estalia dagoen bigarren irtengune baten oinera iritsi nintzen.

Bigarren irtengunera iristen.

“Erditik edo ezkerretik?” Pentsatu nuen, ezker horman dagoen harkaitz-plaka argian aseguruak jartzeko aukera handiak izango nituela ikusi ondoren: “Erditik!”.

Bigarren irtengunea azpitik ikusita.

Bigarren irtengunetik aurrera arraila estutzen hasten bada ere, horrek ez zidan eragozpenik sortu, irtengunean dauden harkaitz-bloke sendoek zailtasun handirik gabe eskalatzen utzi zidatelako (III).

Bigarren irtengunearen irteeratik egindako argazkia.

Lasai nindoan, soka motxilatik ateratzen nuen abiadura eskalatzen nuen abiadurarekin orekatuz. Tarteka arrailaren erdian belar edo zuhaixkaren bat agertzen zen arren, ez zitzaidan iruditu enbarazu handirik egiten zuenik eta, arrailaren bi hormetan oinak kokatuz, zailtasunik gabe saihestu nituen. Luzean jarritako aseguru bakarra dagoeneko urrun zegoen, baina ez nuen bigarren aseguru bat faltan botatzen, orain arte eskalatutakoa irtengune motz pare bat besterik ez zelako izan. Dena den, hemendik gora arraila gehiago estutzen eta tentetzen zela ikusita, bigarren aseguru bat jartzeko garaia iritsi zela iruditu zitzaidan. Horretarako irtengunearen irteeratik dozena erdi bat metro gehiago eskalatu behar izan nituen, harkaitz-zubi sendo batera iritsi nintzen arte (III+).

Harkaitz-zubira iristen.

Gora eta behera begiratu eta konturatu gabe arrailaren erdia eskalatuta nuela ikusi nuen, zauriaren erdia josita, beraz, nahiz eta "bakarrik" bi puntu emanda izan.

Harkaitz-zubitik gora egindako argazkia.

Harkaitz-zubitik gora arraila gehiago estutu, sakondu eta tentetzen da: “Asuntoa hemendik gora hasiko da”, pentsatu nuen gora begira. Pare bat metro gehiago eskalatu eta ezkerrean agertu zen erlaitz txiki batera igo nintzen, atsedenaldi motz bat hartu eta hurrengo metroak nondik eta nola eskalatuko nituen pentsatzera, kezkatzen hasita nengoela sentitu nuen eta.

Erlaitz txikitik gora ikusten den panorama.

Arrailari zailtasuna emango zion irtengunearen azpian nengoen, tentea eta estua izan arren itxura batean oso zaila ez zirudiena. Orduan zer zen kezkatzen hasita ninduena? Irtengunea goitik ixten zuten harkaitz-blokeek. Sukaldeko apal batetik erdi-irtendako mikrouhin-labe handi batzuen moduan, harkaitzak kontu handiz jarrita zeudela ziruditen, desorekatuko zituzten indar baten zain. Ez zidaten susmo onik eman hasieratik, lurrera itsatsita ez zeuden itxura osoa zutelako. “Soka gainetik dudanean saiatuko naiz”, izan zen hartu nuen azken erabakia.

Erlaitz txikitik gora begiratu eta arrailaren ezkerreko harkaitz-plaka oso sendoa zela iruditu zitzaidan, baita bertan dagoen harlauza eta arrail sistema Eginon daudenen itxura hartu ere. Begietan distira berezi bat piztu zen: “Plaka zoragarri hau eskalatu beharra daukat!!!”

Argazki honetan erlaitz txikia (azpian) eskalatutako plaka zoragarria eta arraila ongi ikusi daitezke, baita arraila ixten duten harkaitz-bloke "mugikorrak" ere.

Harkaitz-plakak dituen 10-12 metroak (III+/IV-) motzak iruditu zitzaizkidan eta, neguko argiaren moduan, gustura hartzen hasi nintzenerako iluntzen hasi zen. Baina a zer nolako gozamena!!! Arraila ixten duten harkaitz-blokeen parera iritsi nintzenean azpitik susmatzen nuena baieztatu zen: blokeen sostengua ahula zirudien. “Dena den gero bertatik igotzen saiatuko naiz” erabaki nuen, blokeetatik tira egiterakoan nire pisuari eutsiko zioten ala ez baieztatu nahi nuelako.

Harkaitz-blokeen parean.

Hormaren azken metroak arrailatik eskalatu ondoren (III), "Mailenka" bidearen azken bilgunea kokatutako “bizikletaren erlaitza”-ra iritsi nintzen.

"Bizikletaren erlaitzetik" behera egindako argazkia.

Zilbor-hestea bilgunera lotu, rappelatu eta, oraingoan bai, arraila bere osotasunean erdi-erditik eskalatu nuen.

Margaritak udazken ero baten amaieran.

Nire susmoak erdizka bete ziren: eskalada osoan arretarik handiena eskatu zidan tartea harkaitz-zubitik gorakoa izan zen inongo zalantzarik gabe; baina goiko harkaitz-blokeek, mugitzen ziren arren, nire pisuari uste baino hobe eutsi ziotela iruditu zitzaidan. Hala ere, blokeetatik erabat zintzilikatzeko ausardia izan ez nuela aitortu beharra daukat, nahiz eta, soka gainetik edukitzeagatik, erortzeko arriskurik ez izan. Zailtasunari dagokionez, arrailaren azken zati hau IV inguruan ibiliko dela iruditu zitzaidan.

Bilgunera bigarrenez iritsi nintzenean pozarren nengoen, kantatzen hasteraino. Eta haizeari eskeintzen ari nintzaion kontzertuaren erdian begiratua sentitu nintzen. Bat batean goiz osoan bueltaka ibilitako putreak luma marroizko hegoak nylonezko oihal koloretsu batengatik aldatu eta giza itxura hartu zuen. Parapentista zur eta lur begiratu ninduela sentitu nuen arren ez nion jaramonik egin eta nirean jarraitu nuen, haizeari kantatzen. Une labur batez isilik geratu ondoren kontzertura batu zen, haizea eta zerua dominatzearen zoriontasunak eragindako algara eta oihuekin koruak eginez.

Haizeak ekarri zuen korista.

Kontzertua are eta gehiago animatu zen bigarren parapentista bat agertu zenean. Hirurok zoriontasunez gainezka geunden, gauza bera sentitzen ziurrenik, bertara iristeko bide ezberdinak aukeratu izan genituen arren. Zoriontasunera iristeko norberak erabaki beharko luke bidea noiz, nondik eta nola egin. Parapentistak urrundu eta kantua haizeak eraman zuenean jaisteko unea iritsi zela erabaki nuen.

Bigarren parapentista zerutik zintzilik.

"Mailenka" bidea rappelatu eta material guztia motxilan sartu ondoren arrailari leku eta perspektiba ezberdintetatik argazkiak eginez pasa nuen denbora. Geroz eta gehiago begiratzen nion heinean, negu giroan eskalatzeko aukera eder bat izan daitekeela konbentzitzen joan nintzen. Neguari begira eta kontutan hartuta Larrunarriko txoko honetan eskalada mistoa dela gehienetan egiten dena, lehen luzea M2 eta bigarrena M3/M4 inguruan egon daitekeela kalkulatu nuen, baina hau baieztatzeko frogatu beharko dugu, jejeje
"Arrailakulos" azpitik ikusita. Neguari begira etxeko lana...

Ez nuen etxera itzultzeko presarik baina mundu "zibilizatu" eta "normalean" erlojuak agintzen du eta nireak berandutzen ari nintzela gogoratu zidan. Behorrek belarrari tiraka jarraitzen zuten, erlojuari eta inguruan gertatzen zenari jaramonik egin gabe.

Gazteluberri mendia txuri beltzean

Behorren artean pasa nintzenean, bigarrenez beraien axolagabetasuna sentitu nuen eta igoeran gogorazitako berriro ere gogoratu nuen: ez, gaurkoan ere eskalada batek ez zuen mundua aldatuko. Itzuli nien esker oneko irribarre baten ondoren, beherako bidearekin jarraitu nuen.

KRONIKA IDAZTEKO KONTSULTATUTAKO BIBLIOGRAFIA ETA WEB ORRIAK

- Rodriguez JM Ascensiones y escaladas de Guipuzcoa (Guía). Edición: Euskal Herriko Mendizale Elkargoa, 1979.
- Obeso G., Arrieta Tx. Gipuzkoako eskalada Gida - Guía de escalada de Gipuzkoa. Edición: Euskal Mendizale Federakundea, 2002.
- Gipuzkoako Mendi Federazioa. Txindoki liburuxka teknikoa. Eskuragarri: https://www.gmf.eus/galeria/2021/Eskalada%20Guneak/WEB%20TXINDOKI.pdf.
- Aralarren eskaladak bloga. Eskuragarri: http://aralarreneskaladak.blogspot.com