ORDIZIATIK AKETEGIRA: MARTXA BATEN LEHEN NOTAK... 2021/05/29

Zerain eta bere atzean Aketegi, Gipuzkoako eta Euskal Autonomi Erkidegoko mendirik altuena.

Traductor al castellano, English traslator, traducteur française.

Azkeneko hilabeteetan Asier, Leku eta hiruok amets bat gauzatzean gabiltza buru-belarri. Amets hau amets soil batean geldituko ote den ez naiz esatera ausartzen, baina gauzatu nahi badugu hankei kilometro eta desnibela sartu beharko diegu halabeharrez.

Kilometro eta desnibel pilaketaren jolas honetan, kronika honetan azaldutako ibilbidea bururatu zitzaigun: eta etxetik Aketegiraino oinez igotzen bagara? Igoera hau pentsatze hutsarekin motibazioak gora egin zigun, egosten hasten den ardi-esnearen gainaren moduan.

Igoeraren nondik norakoak antolatzeko hiru ibilbide izan genituen ardatz: G2H mendi-lasterketaren ibilbidea, Zegama-Aizkorriko kilometro bertikala eta neguan Aketegitik Nardasakonera jaisteko jarraitzen dugun bidea. Igoera Aketegiko gailurrean amaitu arren, ibilbidearen amaiera Zegaman izango zela erabaki genuen. Bertara iristeko, Zegama-Aizkorriko kilometro bertikala bere osotasunean jaitsi eta hasten den lekutik SL-GI 20 bideaa hartu genuen, Gorospe auzoa zeharkatu ondoren Zegamaraino iristeko.

- 30 kilometro inguru diela esango nuke - bota nuen MAT-eko whatsapp taldean, ibilbidearen "track"-a osatu nuenean -. Ez det uste zazpi ordu baño gehio beharko ditteunik.

Maiatzaren 22a hotz eta zerua oskarbi argitu zen, oinez ibiltzeko primerakoa. Ibilbideare lehen kilometroak optimismoz gainezka hasi genituen, GPS aparatua piztu nuen arte. Ordu erdi luzez saiatu arren, ez ginen gai izan etxean grabatutako ibilbidea GPSan ikusi ahal izateko.  Mila saiakeren ondoren, ibilbidea aparatuan grabatuta ez zegoela konturatu ginen: "ostia putaaaa!!!". Ezintasunak sortutako amorruan, ibilbidea bertan behera utzi eta etxera itzultzea izan zen burutik pasa zitzaidan lehen ideia. Baina Asierri eskerrak, momentuko beroaldia baretu eta ibilbidea "itsuan" eta intuizioarekin jarraituz, Zegamako Barbari auzora arte iristea lortu genuen. Bertan, berandu egin zela ikusita, Zegamara errepidetik jaitsi, eta herriraino iristen den bidegorria jarraituz, Seguran amaitu genuen 29 kilometroko ibilbidearen ondoren.

- Bigarren "peguen" aterako deu... - bota zidan Asierrek eskaladako hizkera erabiliz, Itzi gure bila etortzeko zain geundela.

Ibilbide guztietatik beti ikasten da zerbait eta lehen "pegue" honetan ere hainbat gauza ikasi nituen: mendian orientatzeko dugun intuizioa ez da txarra, ibilbidea 30 kilometrotik gora egon daiteke eta GPSa mendian piztu aurretik etxean piztu behar da ibilbidea ongi grabatuta dagoela baieztatzeko. Honetaz aparte, ibilbidean Ormaiztegi eta Mutiloaren arteko bide-berdea ezagutzeko aukera izan nuen. Bide hau jarraitzeak Aketegi arteko igoera luzatzen badu ere, duen edertasunagatik bertatik ibiltzea merezi zuela adostu genuen.

Bigarren "pegue"-a astebete berandugorako utzi genuen:

- Oaingon GPSen aitzakiik ezteu - esan nion ibilbidearen bezperan -, bidea itten ez badeu beste gauza bategatio izangoa, jejeje.

Dena ongi ez irteteko aitzakiarik ez zegoen beraz...

IBILBIDEA

Ibilbidea Ordiziako plazan hasi genuen. Beasainera bidegorritik iritsi eta hortik aurrera G2H mendi lasterketaren ibilbidea kontrako noranzkoan Ormaiztegira arte jarraitu genuen. Ormaiztegi eta Mutiloa arteko bide berdetik Liernira igo, eta G2H ibilbidetik berriro ere, Itzubiagako bordara arte jarraitu genuen.

Itzubiagatik aurrera Zegama-Aizkorriko kilometro bertikalarekin bat egin eta Nardasakon kanalaren amaiera iritsi baino lehen ezkerrera jo genuen Aketegiko gailurrera iristeko.

Aketegiko gailurretik Zegama-Aizkorriko kilometro bertikala hasiera arte jaitsi eta SL-GI 20 ibilbidea jarraituz Zegamara iritsi ginen, ibilbideari amaiera emanez.

IBILBIDEAREN DATU BATZUK

- Ibilbidearen luzera: 35 kilometro.
- Punturik baxuena: Ordizia, 150 metro.
- Punturik altuena: Aketegi, 1.551 metro.
- Metatutako desnibel positiboa: 1.800 metro inguru.
- Igotako mendiak: 1.
- Zailtasuna: Irteerak ez dauka aipatzeko zailtasun teknikorik baina gomendagarria izan daiteke GPS bat eramatea bidegurutze askotan bidea galtzeko arriskua dagoelako.
- Ura: Igarotzen diren herrietako iturrietatik aparte, hainbat lekuetan hartu daiteke: Liernin eta Itzubiagako iturrietan esate baterako.
- Jaitsiera: Ibilbidea Zegaman amaitzen da. Bertara iristeko, Aketegitik Zegama-Aizkorri maratoiaren kilometro bertikaletik jaitsi ginen.
- Eramandako materiala: GPS aparatuaz aparte guk ez genuen aparteko materialik eraman.
- Ibilbidea egiteko pasatako denbora: Zortzi ordu eta erdi, atsedenak barne.

Ibilbidea deskargatu nahi baduzue:

Powered by Wikiloc

DESKRIBAPENA

Ordiziako plazara iristear nengoela musukoa etxeko sarreran zintzilik ahaztuta gelditu zela ohartu nintzen: "earki hastegea". Etxera ziztu bizian itzuli eta goizeko zazpiretan etxeko atea bigarrenez zeharkatu nuen, oraingoan erdi korrikan, berandu nindoanaren sentsazio itogarriarekin.

Ordiziako plaza hutsik zegoen, isilik, lo zeuden ordiziarren zain. Argazki pare bat egin eta, GPSak sateliteak ehizatu zituenean, arin jarraitu nuen Urdaneta kalea bere osotasunean zeharkatuz.

Ordiziako plaza.

Bidean ez nuen inor topatu, Beasaingo kale nagusian okindegi ireki berrietan sartzen ziren banatzaileak ezik. Normalean jendez betetako espazioak hutsik ikusten direnean sentsazio arraroa senti arazten naute, apokaliptikoa esatera ere ausartuko nintzen.

Beasaingo udaletxea.

- Gaur eztau pasa den asteko hotzik - esan nion Asierri berarekin elkartu nintzenean -, izerditan nator.
- Bai, sargori daula emateu - eratzun zidan.

Elastiko luzeak jantzita izateak harreta deitu zidan:

- Malla luzekin? - Galdetu nion.
- Bazpare garrapataik ez harrapatzeko - erantzun zidan arraro begiratzen niola sentitu izan balu bezala.

Beasaingo herrigunea alderik alde zeharkatu genuen polikiroldegira iritsi arte. Bertan, Ormaiztegira doan bidegorria hartu, eta Estanda lantegitik pasa eta berehala, mendebaldera doan bide bat hartu genuen, harrizko zubi txiki baten gainetik Estanda erreka zeharkatuz.

Beasaingo Igartza jauregia.

Bidegorria utzi genuen lekura iristen. Argazkiaren ezkerrean harrizko zubia ikusi daiteke.

Trenbidearen azpitik pasatu eta bidea ipar noranzkoan jarraitu genuen, katez lotutako zakurren zaunken artean baserri baten ondotik pasatuz. Zaunkak urrun geratu zirenean, A-636 errepidearen azpitik doan pasabidea zeharkatu eta malda bat igotzen hasi ginen. Orain arte jarraitutako porlanezko pista ezkerrera doan lekuan, pista utzi eta eskuinera (ipar-mendebaldera) doan bidexka bat jarraitzen hasi ginen, Sasieta zabortegira zuzenduz. Maldan gora egindako lehen metro hauek nahikoak izan ziren gaur beroa pasako genuen adierazle izateko. Ez genuen bitan pensatu ere egin soinean genuen "gehiegizko" arropa erantzi eta motxilan gordetzeko.

Trenbidea zeharkatzen duen pasabidera hurbiltzen.

A-636 errepidea zeharkatzen duen tunel txikira hurbiltzen.

Bidexkaren lehen metroak ez dira oso nabariak eta belarrak hartuak badu ere, pinudi batera iritsitakoan bidea zabaldu eta hego-mendebalderako noranzkoa hartzen du.

- Nola notatzean bertederoa itxita daula - esan nion Asierri -, hemendio pasa nintzen azkeneko aldin kriston usaie zeon ta piñuk putrez beteta zeren.

Sasietako zabortegiak lehen hondakin solidoak 1991ko martxoaren 5an jaso zituen eta ia hogeita bost urteetan jardun ondoren 2015an itxi zen. Egun, bertatik biogasa ateratzen da erregai moduan erabiltzeko. Atentzioa deitzen du lehen zaborra besterik ez zegoen lekua zelai berde bizi batez estalia ikustea. Urteetan ingurunea hartuta zuten kaio oihukariek ardi eta behi isilei lekua utzi diote, inguruneari nolabaiteko lasaitasun itxura emanez.

Zabortegia izan zena eskuinean utzi, eta amaierara iristear geundela, hego-mendebaldeko noranzkoan doan pista bat hartu genuen.

Zabortegiaren amaieran dagoen bidegurutzean hartu genuen pista.

Hurrengo bidegurutzeetan biderik nabarmenena hartuz jarraitu genuen, gehienetan hego-mendebaldeko noranzkoan zihoazenak hartuz.

Tarteka, G2H mendiko lasterketan parte hartu nuenetik gogoratzen nituen lekuetatik pasatzeak bide egokitik gindoazela adierazten zigun: huntzak hartutako baserri erdi-eroria, ganaduaren presentzia adierazten duten bi atakak eta Idiazabalgo Urbizu baserriak, non Urbizu Bekoetxe baserriak bakarrik bisita bat merezi duen.

"... huntzak hartutako baserri erdi-eroria..."

"... ganaduaren presentzia adierazten duen ataka..."

"... eta Urbizu baserriak..."

"... non Urbizu Bekoetxe baserriak bakarrik bisita bat merezi duen."

Harrigarria da memoriaren zoko ezkutuenetan zer gorde daiteken. Bide honetatik ibili nintzen azken alditik sei urte pasa baziren ere, gogoratzen nituen leku ezberdinek 2015ean bizitako abenturara behin eta berriz eramaten ninduten, leku bakoitzean sentitu izan nuena gogoratzeraino.

Urbizu baserrietako animalien oihartzuna atzean geratu zenean, orain arte jarraitutako bide zabala belarrez estalitako bidexka estu batean bihurtu zen. Asierri orain arte gordeta eta isilean neraman kezka berehala adierazi nion:

- Hemen kristoneko garrapata pila eon beharra dare - bota nion kezkati -, jun dan asteburun etxen dozena erdie baño gehio kendu nittun.

Hurrengo metroak belarren artean pozoin hilkorrez beteak izango bailiran pasa nintzen, belarren kontaktua ekiditeko egiten ari nintzen dantza psikodeliko eta postmodernoak ezertarako balio ez zuela jabetu nintzen arte. Etsita, noizik eta behin hankei igurtzi batzuk egitea eraginkorragoa izango zela baieztatu nuen. Eta esan beharra daukat sistema honek ederki funtzionatu zidala, ez bainuen etxera bisitari maltzurrik eramango.

Kaparrak gora kaparrak behera, konturatu ginenerako jauregi itxura duen Zelandietaundia baserrira iritsi ginen, hau ere G2H ibilbidetik gogoan nuena.

  Zelandietaundia baserrira iristen.

Hemendik aurrera, porlanezko pista eta bide nagusiak ipar-mendebaldeko noranzkoan bata bestearen atzetik lotu genituen, asteburu bat lehenago ezagutu nuen bide ederrera zuzenduz: Ormaiztegi eta Mutiloa lotzen dituen bide berdea.

Bide berdearen hasierara iristen.

Bide berdearen hasieran dagoen metalezko langa eta informazio gunea.

Ormaiztegi eta Mutiloa arteko bide berdea antzinako meatze trenbidearen bide bera da, Mutiloako meategiak eta Ormaiztegi lotzen zituena, bertatik, mea mundu osora zabaltzeko. Meatze trenbidea Compañía Minera de Mutiloa S.A. enpresak XIX. mende bukaeran eraiki zuen eta 2007an, birgaitze lanak amaitu eta 4,5 km-ko luzera duen bide berde bihurtu zen. Ibilbide ederra da, ikusgarria, bisita bat merezi duena.

Bide berderaren lehen zatia zeruraino hatzen moduan luzatzen diren pinuen artean doa. Ipar orientazioa duenez leku freskoeta hezea da. Metroak ibiltzen genituen heinean baso usain heze bat oparitu zigun, baita, noizean behin, trenbide zaharraren arrastoren bat ere: seinaleztapen bat, zubiren bat, denborak zahartutako errailen bat... Nolabaiteko energia berezi bat islatzen duen lekua dela iruditu zitzaidan.

Bide berdeak zehakratzen duen pinudian.

Liernira iristen.

Pinudia atzean geratu zenean Lierni parez-pare agertu zen. Bideak eskuinera doan bihurgune batean dagoen langa metaliko bat zeharkatu ondoren, belardiaren erditik doan porlanezko bide estu bat jarraitzen hasi ginen bide berdea pixkanaka atzean geratuz.

Langa metalikoa zeharkatu ondoren.

Zelaiaren erdian eraikitako porlanezko bidean.

Liernin eguneko lehen atseden motza hartu genuen, bertako iturrian zintzurra freskatzeko aprobetxatuz. Lierni leku berezia da niretzat, bertako Mujika jatetxean Itzi eta bion ezkontza ospatu genuelako. Jatetxeko leihoetan islatutako zeru garbian begirada galduta, egun berezi hura gurekin ospatu zutenen irribarre, abesti eta dantzak gogora etorri zitzaizkidan, baita orduan izan eta egun gure artean ez daudenen aurpegi alaiak ere. Egun hartako abestien notak buruan oraindik nituela, kantinplorak ur freskoaz bete, motxilan gorde eta ibilbidearekin jarraitu genuen.

- Hamarrak hogeigutxi - esan nion Asierri erlojuari begira -, pasa den asten ordu hontan oaindio oso urruti geren...
- Bai, gaur askoz leheno gabiltz - erantzun zidan -, ea punta ze ordutako iriste gean...

Lierniko baselizaren ondotik pasatuz, Donejakue bidea jarraituz, Mutiloara zuzendu ginen.

Liernin, baseliza atzean utzi ondoren Mutiloara jaisten den bidearen hasierara iristen.

Donejakue bidean...

Liernitik Mutiloara jaisten den bidea estua da, belarrez betea, bi zelaien artean mehartua doana: "garrapaten paradisuaaaaa" pentsatu nuen. Hainbat metroetako jaitsieraren ondoren bidea Lierni eta Mutiloa arteko errepidean amaitzen da, Mutiloara iristeko azken metroak errepidetik egitera behartuz.

Mutiloa errepidetik ikusita, argazkiaren ezkerrean, urrun, Aketegi ikusi daiteke.

PR arrastoen atzetik, San Miguel Arcangelen elizara zuzentzen diren eskilarak igo, eta kanpandorreak goizeko hamarrak eman ondoren, elizaren atariaren parera iritsi ginen. Etxe artean pasatu eta frontoia eskuinean utziz herrigunea atzean utzi genuen. Hemendik aurrera, tarte batean GR-283 ibilbidea ("Gaztaren ibilbidea") jarraituko genuen.

Mutiloako irteeran Gaztaren ibilbidearen inguruan jarritako kartela eta argirik gabeko farola.

Urrustierreka errekaren eskuinean mantenduz (igoerako noranzkoan) hego-mendebaldeko noranzkoan doan errepidean gora hasi ginen. Murgiondo baserria ezkerrean utzi ondoren "bidea" hitza idatzia duen egurrezko kartel batera iritsi ginen. Bertan, porlanezko errepidea utzi, erdi-lehortutako errekasto bateko harri irristakorrak kontu handiz zeharkatu, eta aldapa motz eta tente bat igo ondoren, Galparsoro baserrira iritsi ginen. Baserria ezkerrean geratu zenean errepide berri bati metroak irabazten hasi ginen.

Mugiondo baserria atzean utzi ondoren porlanezko errepidea uzten den lekuan.

- Eguzkie jotzen hasi da...
- Bai - erantzun zidan Asierrek -, ea Zerain ingurun eo krema ematea gelditzen gean.

Udaberriko eguzkia traidorea izaten da eta ohikoagaoa da mendizaleon artean azala udaberrian erretzea udan baino, goizak freskoak direnez, eguzkitako krema askotan etxean (edo motxilaren barruan) geratzen delako.

Errepideari metroak irabazi ahala Urrustierreka errekara pixkanaka hurbilduz joan ginen, erreka harrizko zubi sendo batetik gurutzatu genuen arte.

Urrustierreka zeharkatzen duen harrizko zubira iristen.

Zubia zeharkatu bezain pronto, PR GI 3008 ibilbidearen arrastoen atzetik hasi eta ibilbidearen noranzkoa zeharo aldatu genuen, hego-mendebaldetik ekialdera. Arana baserriraino bide zabal eta gozo bat jarraituz iritsi ginen arren, hemendik aurrera bidea estutu eta harrizko galtzada bihurtzen da. Aldapa bat igo ondoren, Mutiloa eta Zerain arteko errepidera irten ginen, bertatik Zeraingo herrigunera zuzenduz.

Zeraingo herrigunea.

Zerain bere txikitasunean herri ikusgarri eta ederra da, eta pote txiki batean kontzentratutako esentziak lurrin garesti baten arima gordetzen duen moduan, Zeraingo herrigune txikiak ondare aberats baten esentzia gordetzen du. Esate baterako, herriko plazako puntu altuenean, herrigunearen gainetik, Zeraingo Jauntxoen bizileku izan zen Jauregiaren aztarnak ikus daitezke. Jauregiaren parean dauden zuhaitzen gerizpean finkatutako egurrezko mahaietan eguzkiko krema emateko atseden motz bat hartzera aprobetxatu genuen.

- Oaingoz garrapataik eztauket - esan nion Asierri hanketan krema ematen nuen bitartean.
- Nik ere ez - erantzun zidan irribarretsu elastiko luzeak seinalatuz.

Eguzkitik babesteko neurri guztiak hartu, eguzkitako betaurrekoak eta txapel zabala jarri ondoren, kremagatik distiratsu, ibilbidearekin jarraitu genuen herriko plazaren goitik doan errepidetik.

Herrigunea atzean geratu zenean, lehen bidegurutzean errepidea utzi eta eskuinera jo genuen, kontu handiz jarraitu behar diren PR-GI 26 ibilbidearen arrasto iheskorrak jarraituz. "Kontu handiz" diot arrastoen kantitate eta kalitatea hainbat lekuetan ez delako nabarmena.

PR arrastoak jarraitzen hasi aurretik, errepidea uzten den lekura iristen.

PR arrastoen atzetik, bideak hasiera batean mendebaldeko noranzkoa hartzen badu ere, pixkanaka noranzkoa aldatuz doa hego-mendebaldeko noranzko argia hartu arte.

Zerain piskanaka atzean...

Hemendik aurrera bidea bidegurutzez jositako labirinto batean sartzen da, tarteka basoen itzalpean, tarteka zelaien argipean. Bidegurutze bakoitzean zein aukera hartu genuen kontatzea oso astuna izango zenez, laburtuz, denbora osoan hego-mendebaldeko noranzkoan joan ginela besterik ez dut esango, Urrustierreka errekak osatzen duen arroilaren ezkerretik (ibilbidearen noranzkoan). Hasieran PR arrastoak jarraitzen hasi ginen arren, piskanaka GR-34 ibilbideko GR arrastoak ere jarraitzen hasi ginen. Tartean, baserri-giroarekin zerikusirik ez duen eraikin berezi baten ondotik pasa ginen, denboraz eta lekuz kanpo eraikitako etxea izango balitz bezala. 

Arrolaberri baserrira iristear geundela sarrera debekatzen duen langa bat topatu genuen, nahiz eta GPS aparatuak GR-34 ibilbideak langaren bestaldetik jarraitzen duela adierazi. Langaren kartelari kasu eginez, bizkarra eman, ekialdeko noranzkoa hartu, eta PR arrastoak jarraituz, Kobaondo/Arrolazarretik pasa ginen Zegamako Barbari auzora doan errepidera iritsiz. Bertan eskuinera bota (Zegamako noranzkoa hartuz) eta errepidearen bazterretik jarraitu genuen zabalune batera iritsi arte.

Zabalunera iristen.

Zabalune hau izan zen aste bete lehenago ibilbidea amaitutzat eman genuen lekua, eta bertatik errepidea jarraituz, Zegamara jaisteko erabakia hartu genuen. Oraingoan Zegamara doan errepidea utzi eta eskuinera jo genuen, 50 metro eskas ibili ondoren errepidea utzi eta honen ezkerrean dagoen eraikin baten hesiari itsatsia doan bidexka estua jarraitzen hasteko, Urrusti baserrietara eramaten duena.

Bidexka estua hartzen den lekuan.

Urrusti baserriak eskuinean utzi genituenean, PR-GI 3008 ibilbidearen arrastoak jarraituz pista batean gora hasi ginen "Oamendi" idatzita duen PR-GI 3008 karteltxoa duen poste batekin topo egin genuen arte. Bertan, PR ibilbidea utzi eta pistaren ezkerretik basoan sartzen den bidexka hartu genuen (nahiz eta PR ibilbidea hortik ez doanaren "X" arrastoa azaldu).

Hemendik aurrera jarraitzen hasi ginen bidexkak harreta handia eskatu zigun, hego-mendebaldeko noranzkoan maldan gora pista ezberdinak zeharkatzen dituelako. GPS aparatua eraman arren, pistetako bat gurutzatzen duen leku batean nahigabe bidexka utzi eta pista jarraitzen hasi ginen. Ia 100 metro behar izan genituen okerreko bidea hartu genuela konturatzeko.

Bidexka hau igotzen lehenengo neke arrastoak azaldu ziren. Beroa handituz zihoan eta hurrengo iturria non topatuko genuen ez genekien, ura kontu handiz edatera behartuz. Bidexkak igotzen duen maldaren amaieran pinudia atzean utzi eta Arranoaitz eta Elortxiki mendien arteko lepoan zabaltzen den Osoko zelaira irten ginen.

Nola eskertu genuen zelaiko belar eta zuhaixkak leunki mugitzen zituen brisa goxoa!!!! Bertan dauden borden ezkerretik, lehenengo metroak pinudiak islatzen zuen itzaletik egin arren berehala eskuinera desbideratu eta Elortxiki eta Oazurtza mendiak mendebebaldetik inguratu genituen, hasieran bidexka estu bat jarraituz, harrizko pista zabal bat jarraituz ondoren, Oazurtzako lepora iritsi ginen arte.

Oazurtzako lepoan.

- Dauneko gure terrenotan!!! - bota nion Asierri Oazurtzako lepora iritsi ginenean.
- Bai, hemendio gora ez gea galduko...

Oazurtzako lepoan dagoen indikazio-postea atzean utzi eta berehala pistatik atera ginen, pagadian erdi-ezkutuan dagoen bide bat hartu (ehiza postu baten ondotik pasatzen dena), eta pagadia zeharkatu ondoren, berriro ere Oazurtzako lepoan utzitako pistarekin bat egiteko. Hemendik gora, pista jarraituz, Itzubiagako bordara iritsi ginen, gure neguko abentura asko hasi eta amaitzen den lekura.

Itzubiagako borda eta iturria.

- Ostia ude ze hotza daun!!!
- Bai, hola frexko-frexko ederki sartzea - erantzun zidan Asierrek.

Erlojuari begiratu eta ordubata laurden gutxi zela ikusi nuen. Ordurako bagenekien ibilbidea osatzeko kalkulatutako zazpi orduetatik gora ibiliko ginela, Aketegira igotzeko erabakia hartzen bagenuen behintzat. Eta hau izan zen orduan izan genuen zalantza: Aketegira igoko gara edo ez? Aketegira igotzea ez zen gehien motibatzen gintuena, ahalik eta gutxiago Itzubiagako ur freskoaz gozatu ondoren hanka nekatu eta minberatuak berriro ere mugitzen hasi zirenean, baina gailurrera igotzearen erabakiak atzera bueltarik ez zuela ere argi genuen.

Zegama-Aizkorri maratoiaren puntu horiak jarraitzen hasi ginen kilometro bertikalaren puntu gorriak ikusi genituen arte. Orduan maldan gora hasi ginen, poliki, indarrak ahalik eta hobekien gordetzeko helburuarekin: "gero jaisteko indarrak gorde beharra ditteu...". Pagadiaren barruan egindako metroak, sargoriaren aldetik itogarriak izan ziren. Igoera uste baino lokaztuagoa zegoen, eta ibilbide osoan lehen aldiz bastoiak falta bota nituen. Pagaditik Nardasakonera atera gienean eta, Irauleko orratza parez-pare azaldu zenean, haize fresko batek gorputzen tenperatura leuntzen hasi zen, igoera nolabati erosoago bihurtuz.

- Ehhh, hor goien izan diela esan dezaketenak eztie hainbeste izango - esan nion Asierri orratza seinalatuz.
- Ya lo kreo - erantzun zidan -, egun ederrak orduan bizitakoak.

Iazko lehen uda egunetik ez dut Irauleko orratza modu berean ikusi. Begiak itxi eta bertako gailurrean egon naizela pentsatze hutsak ileak tente jartzen dizkit. Joseba, Miren eta Jonek ez dakizue ongi zein opari egin zenidaten, beti izango naiz zorretan zuekin...

Pagaditik Nardasakonera ateratzen, parean Irauleko ipar horma eta Irauleko orratza.

Lurrera begira, aurretik genuen maldari begiratu gabe, metroak pixkanaka baina gelditu gabe irabaziz jarraitu genuen. Nardasakoneko ohiko irteeratik 30 metro ingurura geundenean kanalaren ezker horma belartsua igotzen hasi eta Aketegira zuzendu ginen. Metroak irabaztearekin batera, ezerezetik ateratako lanbro misteriotsu bat gailurrak estaltzen hasi zen, haizeak dagoeneko jaisten hasitako tenperatura geroz eta gehiago jaitsiz. Konturatu ginenerako gailurreko postontzia parean azaldu zitzaigun:

"... konturatu ginenerako postontzia parean azaldu zitzaigun."

- Itzi beandu intzaigu ta Zegama uste baño beandugo iritsiko gea.
- Nun zeate?
- Oaintxe gailurren...
- Ze ordutako iritsiko zeate?
- Eztakit, lauek aldea edo? - erantzun nion Asierri begiratuz -, Zegama iristen ai geanen deittukoizut.
- Bale, kontuz ibili...

Ordubiak laurden gutxi ziren, uste baino beranduago, baina uste baino sentsazio hobeagorekin, Itzubiagan genuen nekea ikusita.

- Igoera uste nuna baño hobe in det - esan zidan Asierrek pentsatzen ari nintzena asmatu izan balu bezala.

Gailurrean ez ginen denbora luzean egon. Tenperatura azkar jaisten ari zen, behe lainoa dena estaltzen hasita zegoen, eta hau gutxi ez bazen, oraindik Zegamara jatsi beharra genuen. Trago pare bat ur edan eta gailurrean argazki pare bat egin ondoren beherako bidea hartu genuen.

Aketegi, 1.551 metro.

Kilometro bertikaleko jaitsiera zuhurtziaz egin genuen, oin eta behatz egosiak zaintzeko asmoz. Jaitsieran zur eta lur gelditu ginen 2020ko apirilaren 9an izandako luizi erraldoiak mendian utzi duen orbain ikaragarria ikusi eta zeharkatu genuenean. Ehunka zuhaitz errotik aterata eta enbor zabaleko pago zaharrak erditik ebakita lasto lehorrak bailiran... Luiziak kilometro bertikalaren ibilbidean ere eragina izan du. Eskerrak ez zuen inor azpian harrapatu!!!

Trenbidearen azpiko pasagunea.

Trenbidea zeharkatzen duen tuneltxoa zeharkatu ondoren berehala iritsi ginen kilometro bertikala hasten den errepide bazterrera. Errepidea zeharkatu eta honen bestaldera iristen den SL-GI 20 bidea jarraitzen hasi ginen.

Kilometro bertikala hasten den errepidearen bestaldeko bidera zuzentzen.

Pista belartsua jarraituz, lehen bidegurutzera iristerakoan ezkerrera hartu eta hurrengo bidegurutzean eskuinera hartu genuen Ospitalaundi baserrira iristeko.

- Baserri hontan bildurrezko pelikula bat grabau leike... - esan nion Asierri erortzen hasitako baserriaren paretik pasa ginenean.
- Ba bai - erantzun zidan -, itxura guztie dauke.

Ospitalaundi baserrira iristen.

Ospitalaunditik aurrera bideak ekialdeko noranzkoa hartzen du. Gorospe baserrien artetik pasatu eta Gurutze Santua baselizara iritsi ginenean, Zegama eta Otzaurte lotzen dituen GI-2637 errepidera iritsi ginen, errepidearen ertzetik Zegamako herrigunera sartuz.

Gurutze Santua baseliza eta GI-2637 errepidea.

"Cegama is Zegama..." jejeje

Elizako plazara laurak hogei gutxietan iritsi ginen, 35 kilometroren ondoren, zortzi ordu eta erdiren ondoren, aurreikusitako 30 kilometroetatik urrun eta aurreikusitako zazpi orduetatik urrun.

Zegamako plaza.

Baina berandu eta nekatuak iritsi arren zoriontsu ginen. Honelako ibilbideak amaitzerakoan giharretako minak ahazten dira, urruneko oroitzapen bat izango balira bezala. Gutxienez kotxetik irteten zaren arte, orduan konturatzean zarelako biharamuna agujetek hartutako eguna izango dela, jejeje.

Adrenalinak eta euforiak jota, kotxean ibilbide hau negu giroan egitea ederra izango zela bezalako ergelkeriak botatzen hasi nintzen:

- Bai, Nardagaiztotik igota!!! - bota nion emozioz beteta.

Asierrek arraro begiratzen zidala somatu nuen, drogatutako batekin hizketan ariko bazen moduan: "hortako oso goiz atera beharko giñen" esan zidan arte.

Nork daki, Asierrek gutxienez atea ez du itxita utzi...

KRONIKA IDAZTEKO KONTSULTATUTAKO BIBLIOGRAFIA ETA WEB ORRIAK

- smithyrenbloga. 2015/06/29. Etxegaratetik Ordiziara: zirkuluaren itxiera 2015/06/20. Eskuragarri: http://www.smithyrenbloga.com/2015/06/etxegaratetik-ordiziara-zirkuluaren.html
- smithyrenbloga. 2015/07/17. G2H 2015: Non gogoa han zangoa. 2015/07/10 eta 11. Eskuragarri: http://www.smithyrenbloga.com/2015/07/g2h-2015-non-gogoa-han-zangoa-20150710.html
- smithyrenbloga. 2020/07/01. Irauleko orratza: 20-25 m, 6a+/6b, V+/A0. Oparia une errepikaezina lekurik magikoenean bizitzea denean. 2020/06 20 eta21. Eskuragarri: http://www.smithyrenbloga.com/2020/07/irauleko-orratza-20-25-m-6a6b-va0.html
- G2 handiak goierri trail webgunea. Eskuragarri: https://www.ehunmilak.com/eu/g2haundiak-goierri-trail/
- Zegama Aizkorri maratoia: kilometro bertikala webgunea. Eskuragarri: https://www.zegama-aizkorri.com/eu/kilometro-bertikala
- Sasieta mankomunitatea. Proyecto de recuperación y clausura de la fase 2a del vertedero de reisduos no peligrosos de Sasieta en Beasain (Gipuzkoa). 2016/04/15. Eskuragarri: http://www.sasieta.eus/fitxategiak/ckfinder/files/Tomo_I_Proyecto_Constructivo.pdf
- Noticias de Gipuzkoa egunkaria. Los vertederos cambian de cara. 2020/02/03. Eskuragarri: https://www.noticiasdegipuzkoa.eus/actualidad/sociedad/2017/06/04/vertederos-cambian-cara/500952.html
- Mutiloako meatze barrutiaren web orria. Eskuragarri: https://www.mutiloakomeatzaritza.eus/
- Mutiloako meatze barrutia: bide berdea, zatoz oinez nahiz bizikletaz. Eskuragarri: https://www.mutiloakomeatzaritza.eus/bide-berdea
- Mutiloako udalaren webgunea. Eskuragarri: http://www.mutiloa.eus/eu/hasiera
- Zeraingo udalaren webgunea. Eskuragarri: https://www.zerain.eus/
- Goierriko Hitza. Lur jausi handia izan da Aizkorriko magalean. 2020/04/11. Eskuragarri: https://goierri.hitza.eus/2020/04/11/lur-jausi-handia-izan-da-aizkorrir-aldean/

ETXEGARATETIK ORDIZIARA: ZIRKULUAREN ITXIERA 2015/06/20

Egunak aurrera doaz eta G2handiak lasterketa geroz eta hurbilago dugu. Pixkanaka entrenamenduak arintzen joan beharra ditugu gorputzari "atseden" ematen hasi eta uztailaren 10ean lasterketaren irteeran ahalik eta indartsuen egoteko.

Ekainaren hirugarren asterako G2handiak lasterketaren aurreko azken entrenamendu luzea programatua genuen. 7 eta 8 ordu bitarteko irteera burutzeko Etxegarateko mendatetik etxeraino joatea bururatu zitzaigun, irteera bakarrean bi helburu betez: batetik 44 km inguruko irteera eta 7 ordu inguruko ibilbidea, eta bestetik Andraitzetik Beasainera doan G2handiak lasterketaren zatia ezagutzea, zati hau ez baikenuen ezagutzen. Modu honetan ere lasterketak egiten duen ibilbide osoa "ezagutzen" bukatuko genuen duela hilabete batzuk hasitako zirkulua itxiz.

Ikerri deitu, GPSan G2handiak lasterketaren ibilbide ofiziala sartzeko eskatu eta larunbatean goizeko 8:30etarako Etxegarateko mendatean ginen irteteko prest.

JARRAITUTAKO BIDEA

Goian azaldu bezala, denbora osoan G2handiak lasterketaren ibilbidea jarraitzen saiatu ginen, aldaketa txiki batzuk eginez: arazorik handiena ura non eta nola topatu genuenez, ibilbidea Urbiaraino luzatu genuen bertako iturrian ura hartzeko. Etxegarateko irteera ere jatetxearen ondotik hasi genuen, lasterketa pasatzen den lekutik metro batzuetara.

Etxegaratetik San Adrian bitarte GR-121 ibilbidea jarraitu genuen. San Adriango tunela zeharkatu ondoren, hemendik gora Aizkorriraino doan ohiko bidea hartu (Mandobide edo "Calvarioa" -guk ezagutzen dugun bezala- igotzen duena) eta Aizkorriko gurutzera igo ginen, Urbiaraino, hemendik datorren ohiko bidetik, jaisteko.

Urbiatik gora, Zegama-Aizkorri maratoiaren arrastoak jarraituz, Mearreko pasoa zeharkatu, Zegama aldera jaitsi eta Oazurtzara iritsi ginen. Hemendik aurrera jarraitzen diren GR, PR eta SLak ezberdinak dira, baina tarte luze batean, Zerain herrira iritsi arte behintzat, Donostia eta Arantzazu lotzen dituen GR-34a jarraitu genuen. Ez dakit guretzat ibilbide ezezaguna zelako edo, baina denbora luzean bideari baino GPSari begira denbora gehiago pasa genuen, bidexkak zenbait lekuetan ez baitira oso argiak eta bidegurutze batean baino gehiagoan behar ez zen bidea hartu genuelako. Ibilbide hau egin nahi baduzue GPSa eramatea gomendarria izan daiteke.

Argazki honetan egindako ibilbidea eta bertan pasatako hainbat leku ikusi daitezke.


Ibilbide ofizial osoa deskargatu nahi baduzue.

G2Haundiak Goierri Trail - Ibilbide ofiziala - 2015 89,74 km Egilea: ehunmilak

IBILBIDEAREN DATU BATZUK

- Irteera: Etxegarateko mendatea, 683 metro.
- Helmuga: Ordizia, 150 metro.
- Luzera: 44 km.
- Desnibel positiboa osora: 1750 metro.
- Punturik baxuena: Beasain, 140 metro.
- Punturik altuena: Aizkorriko gurutzea, 1538 metro.
- Zailtasuna: Bideak zailtasunik ez dauka, baina euririk bota badu, hainbat puntuetan oso lokaztua egon daiteke. Aizkorrirako igoera eta jaitsiera ere bustia badago, dituen harkaitz leunengatik, irristakorra egon daitezke. Zailtasun "tekniko" bakarra Mearreko pasotik behera ongi orientatzean dago, honegatik GPSa eramatea gomendagarria izan daiteke.
- Ura: Guk ura lau lekuetan hartu genuen: Otzaurten (bentaren ondoan dagoen iturrian), Aldaola mendian dagoen iturrian, Urbian (bentaren parean) eta Mutiloan (frontoiko iturrian). Egin zigun beroa kontutan izanda, ez genuen ur gehiagoren beharrik sentitu.
- Egindako denbora: 7 ordu eta 15 minutu. Kontutan izan tarte batean baino gehiagoan korrikan aritu ginela, beraz, ibilbidea oinez egin nahi ezkero, denborak gora jo dezake.

DESKRIBAPENA

08:30, Etxegarateko mendatea, 683 metro. Gasolindegia dagoen jatetxearen ondoan kotxea utzi, gailu elektroniko guztiak (GPS, pultsometro, argazki eta bideo kamera ...) piztu, eta kotxeari "biharrarte" esan eta gero martxan jarri ginen, GR-121 (Gipuzkoari bira) eta Trail estazioko 8garren ibilbidea (Larraitz eta Zegama lotzen dituena) jarraituz.

Ibilbidearen hasiera. Argazkian gasolindegiaren parean egina dago, eskuinean ikusten den eraikina jatetxea da.


Ibilbideak hasieran galtzeko arriskurik ez dauka eta pista zabal bat jarraitzea besterik ez da. Argazkian GR eta Trail estazioko arrastoak ikusi daitezke


Hainbat lekuetan kristoneko lokatzak topatu genituen. "A ze putadea Etxegaraten zapatilla ta galtzerdi berrik jarri ta hotako leku baten hanka barruraño sartzea" esan zidan Ikerrek.


Aldapa gutxiko malda bat igo ondoren korrikan hasi ginen goi-tentsio zutoin handi batera jaitsi arte (Etxegaratetik 1,5 kilometrora gutxi gora behera). Hemen pista desagertu eta ezkerrera doan bihurgunea hartuta, haritz eta elorri artean doan bidexka bat jarraituz, pista zabal bateraino jaitsi ginen.

Iker goi-tentsio zutoinaren ondoan.


Goi-tentsio zutoinetik behera doan jaitsieraren amaieran.


Pistara iristen.


Hemendik aurrera pista jarraitzea besterik ez genuen egin beste kilometro eta erdi inguruan erdi izkutua dagoen bidegurutze bateraino. Bidegurutze honetan GR-121 bideak eta Zegama-Aizkorriko maratoiak bat egiten dute Otzaurteraino. Bide honetan Trail estazioko 8garren ibilbidea utzi egin genuen. Pista utzi eta pagoen itzalpean doan bidexka jarraituz Otzaurtera jaisten hasi ginen.

Iker bidegurutzean, Zegama-Aizkorriko maratoiaren arrastoak ikusi daitezke.


Otzaurtera iristear geundela, gure ezkerrean zeuden belar eta garoak zakar mugitu eta animali ilun batek salto egin zuen. "Ostia basurdek!!!" Oihukatu zuen Ikerrek. Gelditu eta garoen artean basurde bikotea atera zen. Metro batzuk mendian gora egin eta guri begira gelditu ziren, gu bezain harrituta ziurrenik. Pixkanaka argazki kamara ateratzen hasi nintzen momentu istorikoa hilezkortu asmoz, baina eskuetan nuenerako basurdeek argazkian atera nahi ez zutela erabaki eta bere bidea jarraitu zuten.

Basurdeekin izandako topaketa oraindik hizpide genuela, konturatu gabe Otzaurtera iritsi ginen.


09:05, Otzaurte, 671 metro, 4 km. Bertako iturrian hidratatu eta ur botilatxoak betetzen ari ginela Ikerren Idiazabalgo lankide batzuk azaldu ziren. Beraiekin Euskal Herria Mendi Erronkan izan ginen eta oraingoan Zegama-Aizkorri maratoiaren ibilbidea egiten ari ziren, hauek ere G2handiak lasterketari begira. Elkarrekin metro batzuk egin ondoren, maratoiaren bidea jarraitu zuten. Guk ordea, Otzaurteik Beundera doan zementuzko pistan gora hasi ginen arin-arin, GR markak jarraituz.

Iker pistaren lehen metroetan.


Igoera honetan ere, orain arteko freskuraren eraginez, konturatzerako Beundera iritsi ginen.

Beundetik aurrera, argazkian ikusten den bezala, pista gure ezkerrean utzi eta GR markak jarraitu genituen, ehiza postuak gure eskuinean utzita.


Malda gogor baten ondoren bideak beheruntz egiten du goxo-goxo berriro ere aldapa bat igo ondoren Añabaso mendiaren gailurreraino iristeko.

Añabaso mendiaren gailurraren maldaren hasieran. Gailurrera igotzeko GR markak utzi eta eskuinean dagoen hesia erreferentzi bezala hartu behar da.


09:40, Añabaso mendia, 964 metro, 7 km. Gailurrean argazkia egin, ezinbestean aitonarekin gogoratu (hemengo ehiza postu batean zendu zen eta), eta aurrera jarraitu genuen, Collado mendira pasatuz.

Añabaso mendiaren gailurrean, atzean San Adriango koba ikusi daiteke.


Collado mendian GR bidearekin berriro bat egin eta bertako mendi-pistara iritsi ginen. Mendi-pista hau hasieran belar gozoaz estalita dago, baina gero, mendian behera hastearekin batera, lokatz pista batean bihurtzen dena. Aldaparen amaieran, bidearen eskuinean dagoen metalezko langa baten ondoan, urte osoan ura izaten duen iturri freskagarria topatu genuen.

09:45, Aldaolako iturria, 870 metro, 8 km. Bertan galtzerdi eta zapatilak bere lekuan jartzeko atseden motz bat egin, ura ederki edan eta ur botilatxoak bete ondoren aurrera jarraitu genuen.

Iturrian, zapatilen lokarriak hestutzen.


Aldaola mendiaren amaieran errekatxo bat zeharkatzen duen zubira iritsi ginen.

Zubia zeharkatu gabe, honen ondoan doan bidexka hartu eta San Adriango aterperaino doan aldapa igotzen hasi ginen frexko-frexko.


Oraingoz itxita dagoen San Adriango aterpera iristen. Ezkerrean koba eta eskuinean Sancti Espiritu baseliza ikusi daitezke.


10:00, San Adriango aterpea, 900 metro, 9 km. San Adrianen denbora kontrola izango dugunez, erlojuari ezinbestean begiratu nion. "Zenbat denbora?" Anaiak. "Ba Etxegaratetik ordu t'erdi", nik. "Joer de puta madre!!!" Bota zidan. "Ba bai", erantzun nion, "baña kontutan izan denbora honi Etxegaraten atseden hartzen eongo gean denbora zenbatu beharko diogula. Halere ondo dau".

Aterpean gelditu gabe aurrea jarraitu genuen, gure oinak kobara zuzenduz.

Aterpetik San Adriango kobaraino egindako bidea.


Kobara iristen.


San Adriango koba zeharkatu, galtzada 200 metro inguruan jarraitu eta ezkerrera doan bihurguneko berezko zabalunean galtzada eta GR-121 ibilbidea utzi eta eskuineruntz hartu genuen "Calvarioa" igotzeko asmotan.

Koba zeharkatu ondoren. Argazkian adierazi dudan postearen inguruan galtzada utzi genuen.


Galtzada uzten den berezko zabalunean.


Urteak ziren hemendik igotzen ez ginela eta "Calvarioa" gogotsu hartu genuen, pagoen artean doan igoera hau arin-arin igoz.

"Calvarioa"ren lehen metroetan.


Ahalik eta erosoen igotzeko asmotan, gorputzak bidaltzen zizkidan mezuei arreta osoa jartzea pentsatu nuen, noizik eta behin pultsometroari zeharka begiratuz. Baina jarritako arreta "gehiegizkoa" izan ez ote zen uste dut, konturatzerako atzera begiratu eta anaia bistatik galduta nuela ikusi bainuen. "Joerrrr!! Hau ezin det lasterketan ein" pentsatu eta abiadura jaitsi nuen. Pagadia amaitu ondoren dagoen igoera berezian gelditu nintzen hain igoera ederra iruditzen zaidan lekuan anaiari argazkia egiteko.

Pagadia utzi ondoren dagoen igoera ederrean. Atzean Aratz ikusi daiteke.


Berriro ere elkarrekin, di-da batean Aizkorriko gurutzera iritsi ginen.

10:50, Aizkorriko gurutzea, 1538 metro, 12 km. Gailurrean dagoen aterpean zerbait jan eta edateko atsedena hartu eta Urbiarako bidea hartu genuen. "10 urte baño gehio izangoie hemendio ez naizela jetxi" esan nion anaiari. "Fijo", erantzun zidan, "azkenekotan beti kresterioa indeu Arbelaitz arte".

Aterpetik atera ondoren, eskuinean Aizkorriko gurutzearen gailurra ikusi daiteke.


Jaitsiera lasai hartu nuen jaitsieratan trakets xamarra naiz eta.

Jaitsieraren lehen metroetan. Urbia oraindik urruti ikusten da.


Gainera jaitsierari harkaitz leunak batzen bazaizkio, nire trakestasuna hirukoiztu egiten da jejeje.

Aketegi eta Aketegi Erpinerako bidegurutzean dagoen haize-orratzean.


Ikerrek jaitsieratan benetan gozatu eta arin arin jaisten da, honegatik denbora gutxian bion arteko distantzia luzatzen joan zen. Halere Arbelarreko bordetan abiadura moteldu eta harrapatu nuenean elkarrekin azken metroak egin genituen Urbiaraino. Urbiara iristear geundela Itzik telefonoz deitu zidan: "Zemuz? Hemen kriston beroa dau" Berak, "oaingoz ondo ta tenperatura aldetiore primeran, haize frexkoa dabile ta" erantzun nion.

Urbiara iristen.


11:25, Urbia, 1130 metro, 15 km. Bentaren aurrean dagoen iturrian ederki hidratatu, zertxobait jan eta eskertu genuen atsedentxoaren ondoren martxan jarri ginen. Hurrengo helburua? Mearreko pasoa.

Urbiako iturrian.


Urbiatik Mearreko pasora Zegama-Aizkorri maratoiaren ibilbidea jarraitzea besterik ez da eta galtzeko arriskurik ez dauka, bidea primeran markatua dago eta.


Atzera begirada, Urbia eta Zabalaitz mendia ikusi daitezke.


"Benga mitz hau dela eguneko azken aldapa gogorra!!!" Animatu nuen anaia. Behi eta zaldien artean, poliki baino sendo, izerdi artean, Mearreko pasora iritsi ginen.

Mearreko pasora iristen.


11:55, Mearreko pasoa, 1340 metro, 16,5 km. Bertan argazki bat egin eta maldan behera hasi ginen gure eskuinean Burnikurutz mendia utzita.

Mearreko pasoa zeharkatzen.


Jaitsiera hau ederra da eta izei artean egiten den lehen kilometroak beti Pirinio edota Alpeetara narama. Lehen kilometro honen ondoren pagadian sartu eta pagadiaren frexkotasun eta lokatzak "Aupa zuek!!!" Esan zigun lekuren batean baino gehiagoan irrist eginez.

18garren kilometroan gutxi gora behera Zegama-Aizkorri maratoiaren bidea utzi, ezkerrera hartu, pagoen arteko bidexka erdi izkutu bat jarraitu, eta neguan kotxez Aizkorriko kanaletara joateko jarraitzen dugun pistaraino iritsi ginen.

Pista jarraitu beharrean, Zegamako apeaderotik datorren bidea jarraitu eta, Oazurtzan berriro ere pistarekin bat egin genuen. Jaisten ginen heinean, Itzik Urbian esan bezala, beroa handituz joan zen, honegatik, Oazurtzara iritsi aurretik, pago handi baten gerizpean eguzkitarako krema ederki eman genuen.

12:30, Oazurtza, 740 metro, 20 km.. "Oazurtza" izena duen postearen ondoan argazkia egin eta aurrera jarraitu genuen. Zegamako apeaderora doan pista utzi eta parean genuen pista hartu genuen."Zenbat San Adriandik?" Galdetu zidan Ikerrek Oazurtzan denbora kontrola dagoela jakinda, "2 ordu ta 27 minutu" erantzun nion. "Ondo dau?" Berak, "de puta madre" nik.

Oazurtzan. Argazkian ez da ongi ikusten baina eskuinean Zegamako apeaderora doan pistak jarraitzen du.


Guretzat berria zen pista hau kilometro eskas batera utzi eta GR eta PR marka zaharrak dituen bidexka bat jarraitzen hasi ginen. Egia esan ez dakit zein GR den, baina Zerainera iristear topatu genuen posteari kasu egiten badiot esango nuke GR-34a dela, Donostiatik Arantzazura doan ibilbidea.

Oazurtza atzean utzi ondoren pasa genuen leku eder batean.


Hemendik aurrerako bidea kaotiko xamarra iruditu zitzaigun. Denbora osoan zuhaitzetan erdi ezabatuak dauden GR eta PR markak nola hala jarraitzen eta GPSari begira joan ginen, pista bat (ez dakit pista bera edota pista ezberdinak ziren) hainbat alditan zeharkatuz. Tarteka ere, argazkian ikusten den bezala, Trail estazioko 11garren ibilbidea (Arranoaltz) jarraitu genuen.


Hau gutxi ez bada, Zeraindik gertu ginela, bidexka gehiago hestutu eta neguan ubidea izan daitekena jarraituta, osin eta sasien artean gure hankak urratu genituen (esaten da zirkulazioa aktibatzeko ona omen dela jejejeje). Lasterketarako sasi eta osinak moztuko duten esperantza daukat jejeje. Oazurtza eta Zerain arteko zati honetan behin baino gehiagotan bidea galtzear izan ginen eta onartu beharra daukat jaitsiera honek umorea aldatu ninduela, gauza batengatik edo bestearengatik, kilometro erdi bat jarraian korrika egiteko kapaz izan ez ginen eta.

Osin eta sasien erreinura eraman gintuen bidegurutzean.


Bidegurutze berean dagoen indikazio postea.


Osin eta sasiak atzean utzi ondoren errepide batera iritsi ginen.

"Gutxiñez bistak izugarriak dira" pentsatu nuen. Arraroa eta dena egiten zait zuriz jantzita ez ikustea jejeje


Errepidera iritsi ginenean. Argazkian ikusten den bezala, errepidearen lehen bihurgunean ezkerrera hartu genuen.


Errepidean 50 metro eskas egin ondoren, ibilbidearen 24garren kilometroan, ezkerrera hartu genuen, argazkian ikusten den bezala.


Errepide berri hau 500 metro eskas jarraitu ondoren, amaitzen den baserriraino iritsi ginen. Bertako txakurrarekin hitz eta zaunken arteko solasaldiaren ondoren, baserriaren eskuinean hasten den bidexka bat ia 2 kilometrotan jarraitu genuen beste errepide bateraino. Errepide honetan metro batzuk egin eta eraikitzen ari diren etxe baten parean utzi genuen bidexka bat jarraituz.

Eraikitzen ari diren etxetik aurrera jarraitutako bidea.


Ez dakit lasterketagatik edo, Zerain arteko bidexka honetan belarra moztuta topatu genuen eta kilometro eskas batean herrira iritsi ginen.

13:25, Zerain, 340 metro, 27 km. Zeraingo lehen etxeak ikusi nituenean ederki poztu nintzen: "Joerrr azkenen zibilizazio pixkat!!!" Marmarreatu nuen. Herri hau ezagutzen ez baduzue, bisita bat merezi duen herria da, bai kulturalki baita paisai eta naturari dagokionez ere aberatsa den herria da eta.

Zerainen.


Erdigunea zeharkatu eta ikurriña handi bat dagoen biribilgunera iritsi ginen gure oinak Mutiloara zuzenduz. Bibiribilgunea atzean utzi eta errepidetik 200 metro inguru egin ondoren, gure ezkerrean topatu genuen errepide bakarra hartu, baserri baten ondotik pasatu (28garren kilometroa) eta baserria atzean utzita maldan behera doan baso-bidea hartu genuen 400-500 metro ingurura bigarren baserri bateraino.

Bigarren baserria atzean utzi ondoren jarraitu beharreko bidea.


Baserri honetatik aurrera errepide bat jarraitu genuen beste 500 metro inguruan hirugarren baserri bateraino. Hirugarren baserri hau bere ezkerretik inguratu eta bidexka bat jarraituz laugarren baserri bateraino iritsi ginen, honen ondoren, azkenik, errepide bat jarraituta, Mutiloara iritsi arte.

Hirugarren eta laugarren baserrien artean.


13:43, Mutiloa, 250 metro, 29,5 km. Hemen hurrengo denbora kontrola dagoenez, "Nola goaz?" Galdetu zidan anaiak. "Ba Oazurtzatio ordu ta hamairu minutu" erantzun nion. "Ta?" Berak, "azkartxo" erantzun nion, "lasterketa egunen hobe deu lasaiago ibiltzea". Herriko pilotalekura iritsi, bertako iturrian (tratatu gabeko ura da baina edangarria) ederki freskatu, hidratatu eta botilatxoak bete, zerbait jan eta edan, eguzkitarako krema bigarrenez eman, etxera telefonoz deitu, eta 10 minutu eskaseko atsedenaren ondoren berriro martxan jarri ginen.

"Bueno azken etapa" esan zidan Ikerrek. "Ba bai" nik "oain Lierniraino kristoneko malda daula esateue". Josuri entzunda, Mutiloa eta Lierni arteko malda korrikalari batentzat baino gehiagorentzat ezusteko desatsegina izaten dela bagenekien, horregatik badaezpada igoera lasai hartuko genuela adostu genuen.

Mutiloako irteeran.


Mutiloa atzean utzi eta Liernirekin lotzen duen errepidea jarraitzen hasi ginen, lehen bi bihurguneren ondoren eskuinean erdi izkutuan dagoen bidexka bat hartuz. Hemendik gora, badaezpada, igoera pazientziaz hartu genuen, baina konturatzerako, uste baino askoz errazago, Liernira iritsi ginen.

Mutiloa eta Lierni arteko errepidea uzten den lekuan.


14:05, Lierni, 355 metro, 30,5 km. Bertako Mujika jatetxearen atzeko parkean dagoen metalezko langa astuna zeharkatu eta bertan hasten den zementuzko bidexka bat hesi bateraino jarraitu genuen. Ez da bertan gure eztei-bazkaria ospatu genuelako baina Mujika jatetxea leku aparta da bazkaltzeko, eta jangelak, beirazko hormak dituenak, preziorik ez du.

Langa atzean utzi ondoren.


Zementuzko bidexkan. Zuhaitzen azpian hesia dago.


Kontaketarekin jarraituz, hesira iritsi ginenean hesiaren bestaldean dagoen bidea jarraitzeko tentaldia izan genuen baina, Oazurtzatik behera izandako eskarmentuaren ondoren, badaezpada GPSari begiratu eta hesia gurutzatu gabe eskuinera doan bidea jarraitu beharra genuela ikusi genuen.

Hemendik aurrera jarraitutako bidea hitzetan azaltzea zaila da, baina orokorrean ibilbideak ipar ekialdeko norantza hartzen du.

Bidean topatu genuen jauregi itsurako eraikina.


Denbora osoan bidexka, pista eta baso-bideak tartekatuz joan ginen. Liernitik 7 kilometro ingurura Sasieta zabortegira iritsi ginen. Bertan ikusi genuena benetan txunditu gintuen: ehundaka putre eta bele pinuen adarretan, miruak bueltaka eta kaio pila zabor artean oinez. "La ostia!!!" Esan zuen Ikerrek "Ez nun uste putrek piñutan izaten zienik". "Ezta nik ere" erantzun nion. Mendian putreak ikusten ditugun bakoitzean OK korral musika talde zarauztarraren "Azken azal gorria" kanta ezinbestean burura datorkigu eta oraingoan ere "zerua dago eriotzez tintatutaaaa!!!! Putreak ari dira eskuak igurtzeeeeen!!!! Borroka izan da desberdina, bukatu da, bukatu daaaaa..." kantatzen hasi ginen, jejeje.

Putreak adarretan.


Ibilbideak zabortegia pista bat jarraituz inguratzen du eta halabeharrez putreen azpitik pasa behar izan genuen hauen kexa eta garrasien artean. Azkenean, atzera egiten ez genuela ikusita, banan banan denak hegan hasi eta gure inguruan bueltaka hasi ziren gu joateko zain.

Pista amaitzen den lekuan eskuinera baso-bide bat hartu genuen putre eta beleen marmarrak pixkanaka atzean utziz. Pinudiaren erditik doan bide hau gutxi gora behera 1,5 kilometrotan jarraitu eta GI-632 errepidearen azpitik pasa ondoren baserri batera iritsi ginen.

GI-632 errepidea azpitik zeharkatzen den lekura iristen.


Baserria atzean utzi eta 300 metro ingurura trenbidearen azpitik pasa, Estanda ibaiaren gainetik dagoen zubia zeharkatu, eta izen bereko galdategia eskuinean utzita, Beasain eta Ormaiztegi herriak lotzen dituen GI-2632 errepidera iritsi ginen.

"Bueno, Beasaingo helmugararte azken bi kilometrok" esan nion anaiari. GI-2632 errepidea zeharkatu eta Beasaingo udaletxeraino eraman gintuen bide gorria jarraitu genuen. Tontakeri bat irudituko zaizue, baina bi kilometro hauetan izugarri emozionatu nintzen, G2handiak lasterketa benetan amaitzen ari bagina bezala. Mutiloa eta Beasain arteko zati hau, beroagatik edo, luzea egin zitzaigun eta eguzkiak kupidarik gabe ederki astindu gintuen martxa motelduz. "Lasterketan holako beroa itten badu, badaukeu lasai-lasai hartzea" esan nion anaiari.

15:45, Beasaingo udala, 150 metro, 41 kilometro. "Denbora?" Ikerrek, "Mutiloatik honea ordu ta berrogeitazazpi" erantzun nion, "oain arteko martxa kontutan izanda nahi baño motelago baña oso ondo dau" animatu nuen. Beasaingo udaletxean gelditu gabe etxera jarraitu genuen, azken 3 kilometroak korrika txikian eginez.

Etxera iritsi eta ohiko txekeoa egin nuen: "Oinak? Ongi. Babik? Ez. Azkazalak? Ongi. Giharrak? Nekatuta baina ondo. Eguzkigatik erredurak? Ez. Beste erreduraik? Ezta ere". "Beno badirudi dena ondo daula" pentsatu nuen irrifar batekin.